VIII SA/Wa 490/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 28 maja 2018 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwana dalej: skarżąca, spółka), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody (natury finansowej) i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla spółki (usunięcie w drodze środków przymusu odpadów, których rodzaju nie ustalono w toku postępowania, co nie będzie możliwe do ustalenia w przypadku ich usunięcia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność aktów ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca poza wskazaniem ustawowych przesłanek, nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wyjaśniła zatem, w jaki sposób wykonanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów, mogą wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnić w tym zakresie należy, iż pojęcie "znaczna szkoda" nie może być utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek usunięcia odpadów, jaką jest konieczność poniesienia kosztów usunięcia tychże odpadów. Tak rozumiany stan "znacznej szkody" jest nieuchronny, o ile skarga uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżąca będzie mieć możliwość dochodzenia odszkodowania od organów administracji na drodze cywilnoprawnej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11; postanowienie NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 538/17, cbois). Należy ponadto podkreślić, że skarżący musi wykazać następstwo wyegzekwowania decyzji, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła jednak, w jakikolwiek sposób, że ewentualne koszty wykonania decyzji - usunięcia odpadów - wyrządzą jej znaczną szkodę lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. W szczególności do skargi nie przedstawiono szacowanych kosztów usunięcia odpadów i nie załączono jakichkolwiek dokumentów potwierdzających ewentualne zagrożenie dla sytuacji materialnej spółki w razie ich zapłaty. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1148/16 (cbois) wyjaśnił, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Podanie jedynie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, że spełnione są ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania, pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Brak uprawdopodobnienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., skutkuje odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.