VIII SA/Wa 502/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Pismem z 23 maja 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. W. (zwana dalej: skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie pismem z 12 lipca 2017 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jednocześnie dopełniając czynności (złożenie skargi), dla której wnosiła o przywrócenie terminu. Postanowieniem z 12 października 2017 r. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi skarżącej, z uwagi na złożenie jej z uchybieniem terminu. Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 marca 2018 r. sygn. akt I OZ 200/18, orzekł o uchyleniu w/w postanowienia wskazując na konieczność rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z 16 kwietnia 2018 r. Sąd orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I OZ 559/18, orzekł o oddaleniu zażalenia. Ostatecznie postanowieniem z 12 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o odrzuceniu skargi. Pismem z 13 września 2018 r. (data wpływu do biura podawczego sądu) skarżąca złożyła kolejny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Jako uzasadnienie wniosku podała, iż skarga sporządzana była przez profesjonalnego pełnomocnika, 22 maja 2017 r. otrzymała przygotowaną skargę, którą podpisała i 23 maja 2017 r. wysłała do Sądu. Uważa, że dołożyła należytej staranności w zachowaniu terminu do złożenia skargi, a do uchybienia terminu do złożenia skargi doszło bez jej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z regulacją art. 87 § 1 - 5 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 zd. 1 p.p.a.a). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że wniosek skarżącej złożony 13 września 2018 r. podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalny. Jak przedstawiono wyżej omawiając przebieg postępowania sądowego w niniejszej sprawie, kwestia przywrócenia skarżącej terminu do złożenia skargi została już rozstrzygnięta przez Sąd w postanowieniu z 16 kwietnia 2018 r. Wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I OZ 559/18) zażalenia skarżącej na ww. postanowienie, stało się ono prawomocne. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że sąd rozpatrując ponownie zagadnienie prawne, które było już przedmiotem oceny (a stanowisko to ma charakter orzeczenia prawomocnego), jest związany dokonaną wówczas oceną i nie może formułować nowej. Przewidziana w powołanym przepisie moc wiążąca prawomocnego orzeczenia obejmuje również postanowienie, jako mieszczące się w pojęciu "orzeczenie", w tym również prawomocne postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi Sąd rozstrzygnął o braku spełnienia przesłanek z art. 87 § 1- 5 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że ponowny wniosek nawet oparty na innych podstawach, z uwagi na wcześniejsze prawomocne orzeczenie w tej samej kwestii, nie zmienia stanu prawnego sprawy (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 537/15, publ. cbois), a w warunkach związania Sądu prawomocnym orzeczeniem, wydanie przez Sąd innego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Na marginesie zauważyć też można, że kolejny wniosek złożono z uchybieniem siedmiodniowego terminu, który liczyć należy od ustania przyczyny uchybienia terminu. Tym samym kolejny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd działając na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.