VIII SA/Wa 518/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi E. A. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zaprzestania przetwarzania Rea-gipsu do rekultywacji wyeksploatowanej części złoża kopalni bez zezwolenia postanawia : 1) odrzucić skargę E. A.; 2) zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. (data nadania) E. A. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zaprzestania przetwarzania Rea-gipsu do rekultywacji wyeksploatowanej części złoża kopalni bez zezwolenia. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zaskarżonym aktem jest zarządzenie pokontrolne Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 686 ze zm). Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), ma ono bowiem charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, gdyż niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony środowiska). Przysługujące inspektorowi kompetencje w zakresie wydawania zarządzenia pokontrolnego nie mogą być przez organ wykorzystywane w celach instruktażowych, do bieżącego pouczania i przypominania o obowiązkach ciążących na kontrolowanej jednostce, a wynikających z przepisów prawa, gdyż służą wyłącznie przeciwdziałaniu stwierdzonym w toku kontroli naruszeniom. Skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanego podmiotu określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a (por. post. NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 107/08, post. NSA z 28 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 216/08, wyr. NSA z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 1009/08). Mając na uwadze powyższe, uwzględniając treść art. 52 § 3 p.p.s.a. najpierw należało wezwać na piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zarządzenia pokontrolnego - do usunięcia naruszenia prawa. Następnie skargę do sądu administracyjnego należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Inspektora na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Odnosząc te uwagi do specyfiki przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że E. A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. wezwała [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. organ ustosunkował się do wskazanego wezwania, stwierdzając brak podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska w sprawie. Pismo to, stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 kwietnia 2016 r. Oznacza to, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie wyłącznie pierwszy z terminów, o jakich na gruncie art. 53 § 2 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie termin do wniesienia skargi upływał zatem skarżącej z dniem 25 maja 2016 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 3 czerwca 2016 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji postanowienia.