VIII SA/Wa 543/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. W. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta R. oddala skargę. Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 98a ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 roku, poz. 446 ze zm. dalej jako "u.s.g.") w związku z art. 492 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2017 roku, poz. 15 dalej jako "u.k.w.") oraz w związku z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz.U. z 2006 roku, nr 216, poz. 1584 ze zm. dalej "u.o.dz.g." albo "ustawa antykorupcyjna"), po zawiadomieniu Ministra Spraw Wewnętrznych – stwierdził – wygaśnięcie mandatu Prezydenta Miasta R. – R. W. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane w następującym stanie faktyczno- prawnym. W związku z informacją z dnia 3 marca 2017 r. przekazaną Wojewodzie [...], iż na sesji w dniu 10 lutego 2017 r. Rada Miejska, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 492 § 2 w związku z art. 492 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy oraz art. 5 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, nie podjęła uchwały w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta R. – R. W., organ nadzoru wszczął postępowanie wyjaśniające. Po przeprowadzeniu postępowania zarządzeniem zastępczym z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 492 § 1 pkt 5 u.k.w. oraz w związku z art. 5 ust.1 pkt 3 u.o.dz.g., po zawiadomieniu Ministra Spraw Wewnętrznych, stwierdził wygaśnięcie mandatu Prezydenta Miasta R. – R. W. W uzasadnieniu organ nadzoru podał, że Prezydent Miasta R. R. W. w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. zasiadał w radzie nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. Wojewoda podniósł, że R. W. został powołany do ww. rady nadzorczej uchwałą nr [...] nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników tej spółki z dnia [...] grudnia 2014 r. Uchwała została podpisana przez jedynego udziałowca spółki – [...] S.A. z siedzibą w R. Jest to jedyny dokument przywołany w materiale dowodowym statuujący członka rady nadzorczej – R. W. W ocenie organu nadzoru to wyżej powołana spółka zgłosiła skarżącego do organu spółki. Struktura akcjonariatu zgłaszającej spółki na dzień [...]grudnia 2014 r. przedstawiała się następująco – Skarb Państwa – 26,37% akcji; Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – 55,51% akcji, pozostali akcjonariusze, w tym Gmina Miasta R. – 18,12% akcji. Organ nadzoru zaakcentował, że w momencie powołania R. W. do rady nadzorczej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., Skarb Państwa w spółce powołującej miał mniej niż 50% akcji. W związku z powyższym spółka [...] S.A. nie miała prawa zgłoszenia skarżącego do rady nadzorczej. Zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy antykorupcyjnej, osoby podlegające ograniczeniom w okresie sprawowania funkcji nie mogą, "być członkami zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek prawa handlowego‘". Przedmiotowa ustawa w art. 6 wprowadza wyjątek od wyżej przywołanej zasady określonej w art. 4 ustawy antykorupcyjnej. Przepis ten stanowi, że osoby objęte zakazami mogą zasiadać w organach spółek prawa handlowego, jeżeli zostały zgłoszone do objęcia tych funkcji przez – Skarb Państwa, inne państwowe osoby prawne, spółki w których udział Skarbu Państwa przekracza 50% liczby akcji, jednostki samorządu terytorialnego, ich związki lub inne osoby prawne jednostek samorządu terytorialnego. Wojewoda podkreślił, że art. 6 ustawy antykorupcyjnej stanowi wyjątek od zasady i nie może być interpretowany rozszerzająco (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2014 roku, II OSK 637/2014). Wobec powyższego należy przyjąć, że R. W. – Prezydent Miasta R. – pełniąc funkcję członka rady nadzorczej w [...] sp. z o.o. w K. w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2015 r., naruszył zakaz określony w art. 492 § 1 pkt 5 u.k.w., a naruszenie tego zakazu skutkuje wygaśnięciem mandatu na podstawie art. 492 § 2 u.k.w. Skargę na powyższe zarządzenie zastępcze wniósł R. W. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wygaszenie mandatu Prezydenta Miasta R. w sytuacji, w której z zebranego materiału dowodowego wynika, że pełnienie funkcji członka rady nadzorczej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., korzystało z wyjątku, o którym mowa w powyższym przepisie, stanowiącym wyłom od ogólnego zakazu z art. 4 ustawy antykorupcyjnej. Powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej "p.p.s.a.") wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia i umorzenie postępowania w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r. (VIII SA/Wa 658/17) uchylił zaskarżone zarządzenie zastępcze. Sąd nie podzielił oceny organu nadzoru, iż Prezydent Miasta R. pełniąc funkcję członka rady nadzorczej spółki w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2015 r. naruszył zakaz z art. 492 § 1 pkt 5 u.k.w., skutkujący wygaśnięciem mandatu na podstawie art. 492 § 2 u.k.w. Sąd podniósł, że zarządzenie zastępcze jest szczególnym aktem nadzoru, odmiennym wobec rozstrzygnięć nadzorczych, które usuwają z obrotu prawnego uchwałę czy zarządzenie podjęte przez organ gminy, ale w to miejsce nie wprowadzają nowych aktów. Istota zarządzenia zastępczego polega na tym, że zastępuje ono – w przypadku bezczynności organu gminy – stosowny akt, jaki organ ten powinien podjąć. W przypadku zaistnienia przesłanek z art. 98a ust. 1 u.s.g. i niepodjęciu przez radę gminy uchwały w zakresie wygaśnięcia mandatu (w tym przypadku prezydenta miasta) na wezwanie wojewody, ten ostatni, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, ma obowiązek wydać zarządzenie zastępcze. Celem postępowania w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy doszło do naruszenia przepisów art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej i w związku z tym, czy zaistniały podstawy do wygaszenia mandatu, w tym przypadku prezydenta miasta. Analizując w tym zakresie stanowiska Wojewody i skarżącego, Sąd I instancji stanowiska Wojewody nie podzielił. W ocenie Sądu, organem gminy uprawnionym do zgłoszenia danej osoby do rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. był organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, tj. Prezydent Miasta R. Przepisy nie wymagają szczególnej formy zgłoszenia. Sąd wskazał, iż zgłoszenie należy traktować jako oświadczenie woli danego podmiotu i nie można zgodzić się z organem, iż nie ma żadnego dowodu na poparcie tego stanowiska. Skarżący w toku prowadzonego postępowania w sprawie złożył wyjaśnienia gdzie wskazywał, że został zgłoszony przez jednostkę samorządu terytorialnego - Gminę Miasta R. i takie oświadczenie woli gminy zostało przekazane zarządowi [...] S.A. oraz doszło do wyrażenia zgody i objęcia przez niego stanowiska członka rady nadzorczej. Podnosząc, że art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej istotnie nie wskazuje w jaki sposób oraz w jakiej formie winno zgłoszenie nastąpić, Sąd wywodził, że elementem zgłoszenia jest zgoda i akceptacja na daną kandydaturę osoby zgłaszanej. Gdyby ustawodawca chciał, by owo zgłoszenie w jakikolwiek sposób sformalizować, zawarłby to w analizowanym przepisie. Tak więc zgłoszeniem będzie każde działanie, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikać będzie akceptacja danej kandydatury do zasiadania we władzach danej spółki. Ze względów pragmatycznych zgłoszenie powinno być dokonane na piśmie. Taka forma zgłoszenia ze względu na treść art. 5 ustawy antykorupcyjnej byłaby łatwiejsza do wykazania i leżałoby to w interesie osoby zgłoszonej. Dowodów takich powinna domagać się również spółka z uwagi na treść art. 9 ustawy antykorupcyjnej. Brak formy pisemnej spowodował, iż wystąpiły problemy dowodowe. Jednocześnie wymaganie, aby zgłoszenie przez podmiot uprawniony kandydata do organu spółki miało formę pisemną byłoby nałożeniem obowiązku, który nie ma umocowania w przepisach obowiązującego prawa. Sam brak dokumentu, w którym gmina wskazuje jako kandydata do rady nadzorczej R. W. nie może jednoznacznie przesądzać, iż został on zgłoszony, tak jak twierdzi organ nadzoru przez spółkę [...] S.A. w R. To organ nadzoru wydając zarządzenie zastępcze winien, w ocenie Sądu, przedstawić dowód, iż zgłoszenie pochodzi od podmiotu nieuprawnionego w sytuacji, gdy skarżący zaprezentował swoje stanowisko i przedstawił argumentację prawną w tym zakresie. Zdaniem Sądu, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda skutecznie nie podważył wiarygodności oświadczenia R. W., że został zgłoszony jako przedstawiciel jednostki samorządu terytorialnego – Gminy Miasta R. Organ zatem arbitralnie przyjął, że R. W. został zgłoszony przez spółkę akcyjną, odmawiając w tym zakresie wiary wyjaśnieniom skarżącego. Wojewoda nie przedstawił argumentacji dlaczego dyskwalifikuje wyjaśnienia i stanowisko skarżącego. Sąd uznał, że zgłoszenie R. W. przez Gminę w świetle uregulowań art. 6 ustawy antykorupcyjnej w formie ustnej było możliwe i dopuszczalne oraz w żadnym stopniu nie zostało skutecznie podważone. Ponadto Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, iż spółka [...] S.A. w dacie podejmowania uchwały nie była podmiotem, w którym Skarb Państwa miał ponad 50% akcji. Sąd uznał, iż sytuacja ta wyniknęła z błędnej interpretacji przepisów ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.; dalej "ustawa o finansach publicznych"), dokonanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, w tym państwowych osób prawnych, posiadających w dniu wejścia w życie ustawy o finansach publicznych udziały w spółkach, akcje spółek i obligacje wyemitowane podmioty inne niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, zobowiązane były do przekazania ich na rzecz Skarbu Państwa, reprezentowanego przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, w terminie do 30 czerwca 2011 r. Sąd ocenił, iż spółka [...] S.A. w dacie podejmowania uchwały o powołaniu skarżącego do rady nadzorczej była spółką kontrolowaną przez Skarb Państwa i państwową osobę prawną (ARiMR). Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "NSA") uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA uznał, iż istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do tego, czy w sprawie tej zostały spełnione przesłanki z art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej. W ocenie NSA kwestia ta nie została jednak dostatecznie wyjaśniona przez Sąd I instancji. Wskazał, iż rozpatrując sprawę Sąd I instancji winien był jednoznacznie, w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy podmiot zgłaszający skarżącego do objęcia stanowiska w spółce prawa handlowego jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej. Winien przy tym mieć na względzie, że jest to przepis antykorupcyjny i musi być interpretowany ściśle. Tymczasem Sąd I instancji rozważając powyższą okoliczność – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – w sposób jednoznaczny jej nie wyjaśnił. Polemizując ze stanowiskiem organu nadzoru Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał, że nie podziela oceny Wojewody, iż R. W. do rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. w K. zgłosiła spółka akcyjna [...] S.A. w R. Stwierdził przy tym, że organem uprawnionym do zgłoszenia danej osoby do rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. był organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego – w tym przypadku Prezydent Miasta R. – oraz że przepisy nie wymagają szczególnej formy zgłoszenia. Uznając, że zgłoszenie należy traktować jako oświadczenie woli danego podmiotu, Sąd I instancji nie zgodził się z organem, że nie ma żadnego dowodu na poparcie tego stanowiska, bowiem skarżący w toku prowadzonego postępowania w sprawie złożył wyjaśnienia gdzie wskazywał, że został zgłoszony przez jednostkę samorządu terytorialnego - Gminę Miasta R. i takie oświadczenie woli gminy zostało przekazane zarządowi [...] S.A. oraz doszło do wyrażenia zgody i objęcia przez niego stanowiska członka rady nadzorczej. Powyższe ustalenia Sądu nie znajdują oparcia w zebranych w sprawie dowodach i w istocie stanowią jedynie przypuszczenie, że zgłoszenie takie zostało dokonane. Jak wynika z akt sprawy, R. W. został powołany w skład rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. uchwałą nr [...]Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...]grudnia 2014 r. W treści listy obecności wspólników załączonej do protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., które odbyło się w dniu [...]grudnia 2014 r. podano, że w Zgromadzeniu tym uczestniczył A. R. reprezentujący spółkę [...] S.A. w R., posiadającą 100 udziałów uprawniających do 100% głosów, reprezentującą 100% kapitału zakładowego spółki [...] sp. z o.o. w K. Z protokołu z tego Zgromadzenia Wspólników nie wynika jednak, aby zgłoszenie R. W. zostało dokonane przez inny podmiot niż jedyny – według listy obecności – obecny na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników. W szczególności w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego, by zgłoszenia takiego dokonała Gmina Miasto R. Odnosząc się do formy oświadczenia organu gminy zgłaszającego swojego reprezentanta do stanowisk w spółce prawa handlowego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r., II OSK 637/14 (OwSS 2014/3/97/97-101) wskazał, że w przypadku, gdy gmina jest jednocześnie jedynym udziałowcem w spółce prawa handlowego, dla zachowania możliwości skorzystania z dyspozycji art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej niezbędne jest pisemne oświadczenie odpowiedniego organu gminy zgłaszającego swojego reprezentanta do stanowisk w spółce prawa handlowego wymienionych w art. 4 pkt 1 tej ustawy, gdyż wynika to z art. 173 k.s.h. W niniejszej sprawie Gmina Miasto R. nie była jedynym udziałowcem spółki [...] sp. z o.o. w K. Nie oznacza to jednak, że w takiej sytuacji Gmina mogłaby w sposób w istocie dorozumiany dokonać stosownego zgłoszenia. Fakt zgłoszenia winien być w jakikolwiek sposób udokumentowany, a samo późniejsze oświadczenie Prezydenta Miasta nie jest w tej kwestii wystarczające. Powinny bowiem być przedstawione również inne dowody. Zgłoszenie winno zostać dokonane wyraźnie, w formie jednoznacznej, bezpośredniej, a nie w sposób jedynie dorozumiany. Błędne zatem w realiach niniejszej sprawy jest stanowisko, że R. W. został zgłoszony do objęcia stanowiska w spółce prawa handlowego przez jednostkę samorządu terytorialnego, bo nie znajduje ono oparcia w zebranych w sprawie dowodach. Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że chociaż Sąd I instancji uznał, że Prezydent Miasta R. został zgłoszony przez jednostkę samorządu terytorialnego, to przedstawił również szczegółowe wywody dotyczące posiadania przez Skarb Państwa akcji spółki [...] S.A. z siedzibą w R. Wskazuje to na brak jednoznacznych ustaleń Sądu I instancji co do faktu, jaki podmiot zgłosił Prezydenta Miasta R. do objęcia stanowiska członka rady nadzorczej spółki prawa handlowego. Podkreślić należy, że wynikający z art. 4 pkt 1 ustawy antykorupcyjnej zakaz pełnienia w spółkach prawa handlowego funkcji członka zarządu czy członka rady nadzorczej, jest okolicznością obiektywną, oderwaną od subiektywnych odczuć osób, których zakaz ten dotyczy. Nawet usprawiedliwione okolicznościami przekonanie danej osoby, że zakazu takiego nie narusza, nie ma znaczenia dla oceny, czy w rzeczywistości zakaz ten został naruszony. Decydujące znaczenie mają bowiem okoliczności obiektywne, znajdujące oparcie w realnie istniejących dowodach, a nie subiektywne przekonania i odczucia zainteresowanych osób. W tym stanie rzeczy – opierając swoje rozstrzygnięcie w istocie na dowolnych domniemaniach, a nie konkretnych, realnie istniejących dowodach – Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli działalności administracji publicznej, a zatem zarzuty naruszenia art. 147 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 7 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych – w powiązaniu z art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej – mają usprawiedliwione podstawy. Skarga kasacyjna podlegała zatem uwzględnieniu, w wyniku czego zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ocena dalej idących zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej jest na tym etapie postępowania przedwczesna, bowiem dopiero po należycie przeprowadzonym postępowaniu i właściwym ustaleniu stanu faktycznego możliwe jest prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. stwierdzić trzeba, że wobec uchylenia zaskarżonego wyroku w całości sprawa kosztów będzie również ponownie rozpoznawana. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji winien uwzględnić powyższe uwagi i rozstrzygnięcie swoje oprzeć na realnie istniejących dowodach, a nie na przypuszczeniach. Przed ponownym rozpoznaniem niniejszej sprawy przed Sądem I instancji pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2018 r. zawarł stanowisko skarżącego w odniesieniu do przedmiotu sporu w związku z ww. wyrokiem NSA z dnia 28 czerwca 2018 r. W obszernym wywodzie, krytykując stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, pełnomocnik skarżącego wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie wyjaśnił dlaczego uznał, że za brakiem zgłoszenia R. W. przez Miasto R. do pełnienia funkcji w [...] przemawia fakt, że na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników [...] nie był obecny przedstawiciel Miasta R., a jedynie przedstawiciel [...]. Z przepisu art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej nie wynikają bowiem ograniczenia w zakresie czynności zgłoszenia. Zatem może to być zarówno zgłoszenie bezpośrednie dokonane przy skorzystaniu z dobrodziejstwa akcji uprzywilejowanej, zgłoszenie kandydata podczas zgromadzenia wspólników albo walnego zgromadzenia akcjonariuszy, jak również zgłoszenie pośrednie, a więc przedstawienie danego kandydata podmiotom wybierającym skład organu danej spółki prawa handlowego. Według strony skarżącej przepisy nie przewidują, do którego podmiotu zgłoszenie to winno nastąpić, a więc czy do samej spółki (do jej zarządu), w której kandydat ma pełnić funkcję, czy do organu wybierającego, a więc w tym wypadku do zgromadzenia wspólników, czy też za wystarczające należałoby uznać już samo zgłoszenie do głównego wspólnika spółki, w której kandydat ma pełnić funkcję, a który jest władny zarówno podnieść kandydaturę podczas walnego zgromadzenia, jak i pozytywnie przegłosować ją podczas zgromadzenia. Przy czym istotą zgłoszenia jest zgoda i akceptacja na daną kandydaturę przez podmiot zgłaszający, zaś akceptacja tej kandydatury, o ile została ona skutecznie ujawniona wobec organu wybierającego, jest częścią aktu kreacji składu osobowego organu. Celem zgłoszenia jest wyrażenie zgody przez podmiot zgłaszający, przy czym znaczenie drugorzędne ma adresat takiego oświadczenia woli. Gdyby ustawodawca chciał zgłoszenia w jakikolwiek sposób sformalizować, zawarłby to w analizowanym przepisie. Wobec tego zgłoszeniem będzie każde działanie, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynikać będzie akceptacja danej kandydatury do zasiadania we władzach spółek prawa handlowego. W ocenie skarżącego brzmienie art. 6 ustawy antykorupcyjnej obejmuje swoją hipotezą wszelkie sposoby powołania w skład rady nadzorczej spółki prawa handlowego, także wybór przez walne zgromadzenie lub zgromadzenie wspólników. Jednocześnie brak jest wymogu, aby zgłoszenie, o którym mowa w ustawie odnosiło się li tylko do formy zgłoszenia kandydata wobec zgromadzenia wspólników. Za wystarczające w tym względzie należy uznać przedstawienie kandydata jedynemu wspólnikowi, posiadającemu 100% udziałów, który będzie obecny podczas zgromadzenia wspólników. Interpretację tą potwierdza brzmienie art. 156 k.s.h., zgodnie z którego treścią w spółce jednoosobowej jedyny wspólnik wykonuje wszystkie uprawnienia przysługujące zgromadzeniu wspólników. Odmienna konstatacja prowadziłaby do wniosku, że w przypadku braku udziałów lub akcji przez podmiot wymieniony w art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej wyłączona zostaje możliwość zgłoszenia kandydata, pomimo że jest to uzasadnione interesem Skarbu Państwa, bądź jednostki samorządu terytorialnego. W szczególności wyłączałoby to możliwość dokonywania zgłoszeń wobec spółek córek, w których spółkach matkach podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej posiadają akcje albo udziały. W piśmiennictwie został sformułowany pogląd, że skoro ustawa antykorupcyjna nie precyzuje sposobu wyznaczania funkcjonariusza do spółki z udziałem np. Skarbu Państwa, dopuszczalna jest każda forma, także choćby uzgodnienie przedstawiciela ministra z akcjonariuszami. Omawianego przepisu nie można interpretować i formalizować jedynie w ten sposób, że przed powołaniem funkcjonariusza do rady nadzorczej lub na inne stanowisko we władzach spółki konieczne jest pisemne wyznaczenie przez organ władzy publicznej. Komentując zamieszczony schemat powołania skarżącego do rady nadzorczej, pełnomocnik skarżącego wskazuje, że schemat ten wskazuje, że zgłoszenia R. W. do [...] dokonano za pośrednictwem organów jedynego wspólnika [...]. Zatem dokonując zgłoszenia wobec zarządu [...], a więc jedynego wspólnika [...], dokonano de facto zgłoszenia wobec zgromadzenia wspólników [...], co potwierdza treść art. 156 k.s.h. Odnosząc się do wskazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wymogu pisemności zgłoszenia należy wskazać, że pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny zreferował wyłącznie względem sytuacji, w której gmina jest jedynym udziałowcem w spółce prawa handlowego, gdyż taki wymóg wynika wprost z art. 173 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych i to nie tylko w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego. Tym samym należy podnieść, że posiłkując się wykładnią a contrario, w sytuacjach, w których nie znajduje zastosowania dyspozycja art. 173 k.s.h., brak jest podstaw, aby wymagać dla zgłoszenia w myśl art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej jakiejkolwiek specjalnej formy. Zgłoszeniem będzie zatem każde działanie, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynikać będzie akceptacja danej kandydatury do zasiadania we władzach spółek określonych w art. 6 ustawy antykorupcyjnej. Na gruncie art. 6 ustawy antykorupcyjnej przyjmuje się, że zgłoszeniem jest oświadczenie woli, ujawniające ją w sposób dostateczny, zmierzające do wywołania skutków prawnych w postaci powstania, ustania lub zmiany stosunku prawnego. Przyjmuje się, że oświadczenie woli zostało złożone skutecznie o ile uzewnętrznia dostatecznie wolę wywołania skutków prawnych. Może to być zarówno forma ustna, jak i inne zachowanie w postaci np. czynności konkludentnych. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że R. W. w swoich wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu wskazał, że oświadczenie woli organu wykonawczego Miasta R., a więc R. W. zostało złożone w stosunku do zarządu spółki [...] w formie ustnej. Nadto, złożenie oświadczenia woli w zakresie zgłoszenia znajduje poparcie w następczym wyrażeniu zgody przez R. W. na pełnienie funkcji w organach spółki [...]. Takie zachowanie należy odczytywać przez pryzmat teorii czynności konkludentnych. W kontekście powyższej argumentacji pełnomocnik skarżącego wysunął tezę, że za dopuszczalny należy również uznać akt "samo-zgłoszenia" prezydenta, wójta, burmistrza na członka rady nadzorczej spółki prawa handlowego, tj. zgłoszenia przez organ osoby, która funkcję w tym organie sprawuje. Czynność taka nie narusza bowiem przepisów ustawy antykorupcyjnej, jak również jest zbieżna z zakresem kompetencji przyznanym organowi wykonawczemu gminy przez u.s.g. Dalej pełnomocnik skarżącego wywodzi, że nie ma racji Naczelny Sąd Administracyjny, iż brak jest jednoznacznego i bezpośredniego dowodu na dokonanie zgłoszenia przez Miasto R. Otóż takim dowodem są bezwzględnie wyjaśnienia R. W., które nie zostały zakwestionowane przez jakikolwiek inny dowód przedstawiony przez Organ. Dodatkowo za jednoznaczny i bezpośredni dowód zgłoszenia należy uznać zachowanie R. W., osoby pełniącej funkcję Prezydenta Miasta - organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, w momencie powołania do pełnienia funkcji w organach [...]. Wykładnia oświadczenia woli polegającego na zgłoszeniu R. W. do pełnienia funkcji w organach spółki musi opierać się o pewien łańcuch zdarzeń, a więc zarówno ustne zawiadomienie zarządu spółki, jak i późniejsze wyrażenie zgody na pełnienie danej - funkcji. Natomiast samo zdarzenie zgłoszenia miało miejsce w formie ustnej wobec zarządu spółki [...]. Tym niemniej należy pamiętać, że zgłoszenia (jak zostało to omówione wcześniej) stanowi oświadczenie woli, a więc każde zachowanie, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. Zatem ocena, czy zaistniało skutecznie złożone oświadczenie woli musi opierać się o dyrektywy wykładni wynikające z prawa cywilnego. To z kolei prowadzi do wniosku, że również z samego zachowania, jeżeli wyraźnie wskazuje wolę danego podmiotu, można wywodzić skutki prawne w postaci skutecznego oświadczenia woli. Myli się wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że Sąd I instancji nie oparł się o dowody realnie istniejące. Wręcz przeciwnie. Sąd ten dokonując oceny dowodów w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów doszedł do przekonania, że zarówno zachowanie Prezydenta Miasta, jako organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jak i wyjaśnienia R. W. w zakresie ustnego zawiadomienia zarządu spółki wskazują, że doszło w rzeczywistości do złożenia skutecznego oświadczenia woli, a więc skutecznego na gruncie art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej zgłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że wyjaśnienia Prezydenta Miasta R. są niewystarczająco precyzyjnym i jednoznacznym dowodem na dokonanie zgłoszenia: (1) dokonuje nieuprawnionego wartościowania dowodów, (2) wprowadza wymóg formalny, który nie znajduje oparcia w przepisach, a więc wciela się w rolę ustawodawcy, (3) pominął kwestię tego, że dowodem na dokonanie zgłoszenia jest również samo zachowanie się organu wykonawczego. Bowiem faktyczne objęcie funkcji w organach spółki prawa handlowego należy odczytywać w perspektywie reguł wykładni oświadczeń woli na gruncie prawa cywilnego. Podsumowując, R. W. został zgłoszony na członka rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. ("[...]") przez jednostkę samorządu terytorialnego, tj. Miasto R. Jedynym podmiotem uprawnionym do dokonywania tego typu zgłoszeń w ramach gminy jest jej organ wykonawczy, czyli Prezydent Miasta R. Przy czym zgłoszenie, o którym mowa w przepisie, może nastąpić w dowolnej formie, również ustnie, a zaistnienie bądź nie oświadczenia woli w postaci zgłoszenia winno być oceniane przy udziale okoliczności towarzyszących, w tym objęcia funkcji i wyrażenia zgody na jej pełnienie (per facta concludentia). Prezydent Miasta R. dla czuwania nad interesami Gminy Miasta R. (w związku z posiadaniem akcji spółki [...]), która była jedynym udziałowcem [...], dokonał ustnego zgłoszenia swojej osoby w skład rady nadzorczej [...] wobec zarządu [...]. Okolicznością towarzyszącą zgłoszeniu było przede wszystkim faktyczne objęcie funkcji i wyrażenie zgody na jej pełnienie. Należy przy tym pamiętać o dwóch istotnych kwestiach. Po pierwsze, o czym była już mowa, tylko Prezydent Miasta R. jako podmiot do tego uprawniony mógł dokonać zgłoszenia, o którym mowa w art. 6 ustawy antykorupcyjnej. Po drugie, zgłoszenie może przybrać dowolną formę i nie musi jednocześnie powodować bezpośrednio objęcia danej funkcji, może natomiast skutkować wyborem zgłoszonej osoby przez organ danej spółki. Jest to wykładnia akceptowalna zarówno przez orzecznictwo, jak i doktrynę, na co zwrócono uwagę wcześniej. W konsekwencji pełnienie funkcji członka rady nadzorczej w ramach [...] przez R. W., przy jednoczesnym pełnieniu funkcji Prezydenta Miasta R. korzystało z wyłączenia, o którym mowa w art. 6 ustawy antykorupcyjnej. Ponadto według pełnomocnika skarżącego za uznaniem legalności zgłoszenia R. W. do organu [...] przemawiała również wykładnia celowościowa, systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy antykorupcyjnej. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie z tym, że w rozpoznawanej sprawie związanie to dotyczyło jedynie wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez NSA, natomiast to związanie nie dotyczyło oceny stanu faktycznego sprawy. Oceny prawne wyrażone przez NSA w kontekście przepisów ustawy antykorupcyjnej oraz ustawy kodeks wyborczy, które stanowiły podstawę materialnoprawną kontrolowanego zarządzenia zastępczego, nie odnoszą się do ustaleń stanu faktycznego i w tym zakresie Sąd ponownie rozpoznając skargę dokonał własnych samodzielnych ustaleń i ocen. Przechodząc do oceny merytorycznej stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone zarządzenie zastępcze jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest też dotknięte innymi wadami, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie sporu zaistniałego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się w istocie do odpowiedzi na pytanie, czy R. W. pełniący funkcję Prezydenta Miasta R. został prawidłowo zgłoszony (jak sam twierdzi), czy też został zgłoszony nieprawidłowo (jak z kolei wywodzi organ nadzoru) do rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. i naruszył zakaz określony w art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej. Z twierdzącą odpowiedzią na tak postawione zagadnienie wiąże się bowiem powstający ex lege skutek prawny w postaci wygaśnięcia mandatu takiego prezydenta (art. 492 § 1 pkt 5 oraz art. 492 § 2 ustawy kodeks wyborczy w związku z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne) oraz obowiązek rady gminy do stwierdzenia w drodze uchwały wygaśnięcia tegoż mandatu w terminie miesiąca od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. W przypadku zaniechania rady gminy w tym zakresie, wojewoda wzywa ten organ do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni (art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), w razie zaś bezskutecznego upływu tego terminu, wojewoda - po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej - wydaje zarządzenie zastępcze (art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Podstawowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma uregulowanie zawarte w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej stosownie do którego zakaz zajmowania stanowisk w organach spółek o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy nie dotyczy osób zgłoszonych do objęcia stanowisk w organach spółek między innymi przez jednostki samorządu terytorialnego. Powołany przepis stanowi wyjątek od ogólnej zasady przewidzianej w art. 4 pkt 1 ww. ustawy, który wprowadza zakaz zajmowania przez określone w nim osoby stanowisk m. in. członka rady nadzorczej w spółkach prawa handlowego. Jeżeli jest to wyjątek to zasady jego stosowania powinny być jasne i konkretne i nie mogą zawierać żadnych domniemań czy też sytuacji wątpliwych, a wykładnia rozszerzająca tego przepisu jest niedopuszczalna. Przywołany przepis jest jedną z istotnych regulacji mających na celu zapobieganie nieakceptowanym zarówno przed porządek prawny, jak i elementarne zasady współżycia społecznego, zjawiskom korupcji i wykorzystywania pełnionych funkcji publicznych do celów niedających się pogodzić z rolą państwa i jego organów. Tym też można uzasadniać ograniczenie jednej z konstytucyjnie gwarantowanej wolności, polegającej na prowadzeniu działalności gospodarczej przez każdy podmiot (art. 22 w związku z art. 20 Konstytucji RP). Trzeba również podkreślić, że art. 4 pkt 1 i 6 u.o.d.g., który - poprzez eliminację, budzących w praktyce wątpliwości i trudności, ogólnych kryteriów ocennych, zawartych w ustawie z dnia 5 czerwca 1992 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. nr 56, poz. 274), która poprzedzała aktualnie obowiązującą ustawę - skonkretyzował przesłanki zakazu pewnych działań, czy też podejmowania przedsięwzięć przez oznaczoną kategorię podmiotów, był przedmiotem oceny według konstytucyjnych kryteriów. Trybunał Konstytucyjny nie dopatrzył się sprzeczności art. 4 pkt 1 i 6 u.o.d.g. ani z art. 32 i art. 65 Konstytucji, ani też z art. 22 ustawy zasadniczej, podkreślając, że przewidziane ograniczenia odnoszą się do wysokich funkcjonariuszy samorządu terytorialnego, gospodarujących mieniem komunalnym i wykonujących budżet gminy, których decyzje wywołują niejednokrotnie bezpośrednie skutki w sferze funkcjonowania indywidualnie określonych podmiotów gospodarczych (wyrok TK z dnia 23 czerwca 1999 r., K 30/98, OTK 1999, Nr 5, poz. 101). Ograniczenia w sferze wolności gospodarczej mają więc zmierzać do zapobiegania angażowaniu się osób publicznych w sytuacje i uwikłania mogące poddawać w wątpliwość ich osobistą bezstronność lub uczciwość, ale także podważać autorytet organów władzy publicznej i osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania (uchwała TK z 13 czerwca 1994 r., W 2/94, OTK 1994, nr 1, poz. 21 z glosą P. Sarneckiego, Przegląd Sejmowy 1994, Nr 3). Wspomniane względy wskazywały więc na ważny interes społeczny, który uzasadniał wprowadzenie jasnych i bezwzględnych zakazów, niedopuszczających "luzów interpretacyjnych", by uniknąć sytuacji występujących pod rządami ustawy antykorupcyjnej. W rozpoznawanej sprawie problemem do rozstrzygnięcia jest kwestia, czy R. W. na członka rady nadzorczej spółki [...] sp. z o.o. w K. został zgłoszony na zasadzie "ustnego samozgłoszenia się" przez złożenie ustnego oświadczenia wobec zarządu spółki [...] S.A. z siedzibą w R., która jest jedynym wspólnikiem spółki [...] (jak wywodzi skarżący), czy też został zgłoszony przez spółkę [...] S.A., a które to zgłoszenie nie może korzystać z wyjątku z art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej ponieważ Skarb Państwa w tej spółce w dacie zgłoszenia posiadał mniej niż 50% kapitału zakładowego (tak twierdzi Wojewoda). W odniesieniu do ustalenia stanu faktycznego dotyczącego objęcia przez R. W. funkcji członka rady nadzorczej ww. spółce prawa handlowego prowadzone było postępowanie wyjaśniające przez organy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a następnie Wojewody [...] w ramach którego uzyskano m.in. protokoły Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki [...] z dnia 30 grudnia 2014 r., uchwałę nr 3 tegoż zgromadzenia spółki z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie powołania członka rady nadzorczej R. W. oraz pisemne oświadczenie R. W. z dnia 15 listopada 2016 r., że do rady nadzorczej ww. spółki zgłosiła go Gmina Miasta R. Nie ma natomiast żadnej informacji ww. protokole Zgromadzenia Wspólników, jak i w podjętej uchwale, że R. W. został zgłoszony przez Gminę Miasta R. W ocenie Sądu aby taki wybór odpowiadał warunkom art. 6 ust.1 ustawy antykorupcyjnej, musi wynikać jednoznaczne np. z protokołu zgromadzenia wspólników, podjętej uchwały lub złożonego na piśmie wniosku zarządu spółki [...] S.A. w R. o powołaniu R. W. do rady nadzorczej ww. spółki prawa handlowego w K. jako przedstawiciela Gminy Miasta R. W szczególności powyższe pisemne zgłoszenie ma swoje uzasadnienie w przepisie art. 173 kodeksu spółek handlowych stosownie do którego, w przypadku gdy wszystkie udziały spółki przysługują jednemu wspólnikowi (jak w rozpoznawanej sprawie), oświadczenie woli wspólnika składane spółce wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie ze stanowiskiem większości komentatorów należy przyjąć, że art. 173 k.s.h. nie znajduje zastosowania do podejmowania uchwał przez jedynego wspólnika w spółce. Omawiany przepis dotyczy bowiem oświadczeń składanych spółce, a nie "w spółce" (vide komentarz do kodeksu spółek handlowych M. Rodzynkiewicz Lexis Nexis Warszawa 2007, komentarz do art. 173). W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela wywodów strony skarżącej, że w tym zakresie zastosowanie mają inne przepisy k.s.h. w szczególności art. 156 k.s.h. O ile można by podzielić argumentację strony skarżącej, że dla zgłoszenia kandydatury R. W. na członka rady nadzorczej reprezentującego Gminę Miasta R., wobec zarządu [...] S.A. w R. wystarczająca mogła być forma "ustna samozgłoszenia", o tyle wobec Zgromadzenia Wspólników spółki [...] w K., stosownie do art. 173 k.s.h. wymagane było oświadczenie pisemne, które powinien przedłożyć zarząd spółki R., a tego jest brak. Nie mogą być uznane, w ocenie Sądu, za wystarczające i konwalidujące ten brak pisemnego zgłoszenia oświadczenia ex post złożone przez R. W., że w spółce [...] był przedstawicielem Gminy Miasta R. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że dla zachowania możliwości skorzystania z dyspozycji art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej niezbędne jest dopełnienie formy pisemnej dla zgłoszenia osoby do objęcia stanowiska w radzie nadzorczej spółki prawa handlowego rozumiane jako akt staranności i transparentności w odniesieniu do osób na które rozciąga się zakaz określony w art. 4 pkt 1 ustawy antykorupcyjnej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 637/14 (dostępny www. cbois. nsa.gov.pl), że przyjęcie takiego stanowiska nie jest zbyt rygorystyczne mając na względzie ogólne zasady jakie wynikają z ustawy antykorupcyjnej. Niedopełnienie tego aktu staranności musi skutkować niemożnością uznania wyłączenia spod rygorów ustawy antykorupcyjnej przewidziane przepisem art. 6 ust. 1. Powyższe powoduje, że przyjmowanie bezkrytyczne twierdzeń R. W., że został zgłoszony do rady nadzorczej spółki na zasadzie "ustnego samozgłoszenia się", stanowi rozstrzyganie sporu na podstawie domniemań, przypuszczeń, jak uczynił to Sąd I instancji po raz pierwszy rozpoznając niniejszą sprawę, a nie na podstawie realnie istniejących dowodów. Nie wytrzymują także krytyki twierdzenia strony skarżącej, że dla uznania prawidłowości zgłoszenia w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej należy odwołać się do wykładni oświadczenia woli z uwzględnieniem teorii czynności konkludentnych, którą w rozpoznawanej sprawie należy rozumieć w ten sposób, iż zgłoszenie nastąpiło w formie ustnej, a późniejsze okoliczności towarzyszące, w tym zachowanie R. W. przejawiające się w faktycznym objęciu funkcji i jej pełnieniu – wskazują na zachowanie wymogów normatywnych art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej. Gdyby konsekwentnie trzymać się tych twierdzeń, to dochodzi się do stanowiska wzajemnie sprzecznego, bo jak w tym kontekście zinterpretować zachowanie R. W., który po upływie czterech miesięcy rezygnuje z pełnionej funkcji i zwraca uzyskane wynagrodzenie. Czy tego rodzaju zachowanie per facta concludentia nie potwierdza, że sam skarżący doszedł do oceny o naruszeniu przez swe działania przepisów ustawy antykorupcyjnej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie zgadza się w tym zakresie z wywodami Sądu z uzasadnienia wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., że wynikło to ze zorientowania się skarżącego, że jego obecność w radzie nadzorczej jest niekorzystnie odbierana i mimo legalności działania zrezygnował z tego powodu z funkcji oraz zwrócił wynagrodzenie. W ocenie Sądu rezygnacja R. W. z udziału w radzie nadzorczej spółki prawa handlowego jest wyrazem jego oceny o naruszeniu przepisów ustawy antykorupcyjnej. Reasumując, niedochowanie przez R. W. należytej staranności w zakresie jednoznacznego, wyraźnego i bezspornego określenia swojego statusu w radzie nadzorczej spółki prawa handlowego, spowodowało brak możliwości zastosowania art. 6 ust. 1 ustawy antykorupcyjnej i w związku z tym kontrolowane zarządzenie zastępcze Wojewody [...] jest zgodne z prawem. W tej sytuacji Sąd skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.