VIII SA/Wa 565/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. S., M. M., A. M., S. M., W. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. S., M. M., A. M., S. M., W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia : 1) odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony przez B. S., A. M., S.M., W. M., 2) odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi przez M.M.. Postanowieniem z 13 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S., M. M., A. M., S. M., W. M. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Wskazał, iż skarga została złożona z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący wnieśli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podnieśli, iż przez pomyłkę jako adresata korespondencji został wskazany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie organ administracyjny. O braku zawinienia świadczy także fakt, iż na egzemplarzach skargi, znajdujących się w kopercie widnieje prawidłowo oznaczony adresat – Wojewoda [...]. W ich ocenie, powyższe okoliczności stanowią potwierdzenie dokonania oczywistej omyłki pisarskiej podczas wykonywania czynności stricte technicznej, jaka było zaadresowanie koperty. Jednocześnie wskazali, iż z postanowienia Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. powzięli informację, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu. Do tego momentu pozostawali w uzasadnionym przeświadczeniu o prawidłowości wniesienia środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 u.p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Stosownie natomiast do treści art. 88 u.p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Dokonując analizy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożonego przez B. S., A. M., S. M., W. M., zdaniem Sądu został on złożony z przekroczeniem ustawowego terminu, a tym samym podlega odrzuceniu. Sąd zauważa, iż z jego treści wynika, iż skarżący powzięli wiadomość o złożeniu skargi z uchybieniem terminu z wydanego przez Sąd postanowienia w dniu 13 lipca 2011 r., które zostało prawidłowo doręczone B. S., A. M., S. M., W. M. [...] lipca 2011 r. A zatem od tego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu dla dokonania czynności, który upłynął z dniem [...] lipca 2011 r. Tym samym, złożony przez wyżej wymienionych [...] lipca 2011 r. wniosek podlega odrzuceniu jako spóźniony. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony przez M. M. (dalej: "skarżąca") wniesiono w terminie, gdyż postanowienie Sądu z 13 lipca 2011 r. doręczono jej [...] lipca 2011 r. A zatem podlega on merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. W ocenie Sądu okoliczności podnoszone we wniosku nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Skarżąca wbrew treści art. 87 § 2 u.p.p.s.a., nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. zawierała prawidłowe pouczenie. Błąd popełniony przez skarżącą, polegający na błędnym zaadresowaniu korespondencji zawierającej skargę, w sytuacji gdy została ona prawidłowo pouczona o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania, braku należytej staranności nie można bowiem kwalifikować jako braku winy. Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach przedmiotowo zbliżonych [postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2008 r. (II OZ 1261/08); postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r. (GZ 149/04); postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r. (I OZ 307/08), postanowienie NSA z 14 lipca 2010 r. (II GZ 160/10), postanowienie NSA z 29 marca 2006 r. (II OZ 334/06) dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, podejmując należyte starania, nie mogła usunąć przeszkody do dokonania czynności procesowej. Nie można zatem mówić, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia. Postępowanie skarżącej wskazuje na to, że nie zadbała ona w sposób należyty o swoje interesy i z pewnością nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 88 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1) sentencji postanowienia. Natomiast działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 2) sentencji postanowienia.