VIII SA/Wa 589/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółka akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm. - dalej określana jako "Op"), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł - orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania, w toku którego dokonano następujących ustaleń faktycznych i prawnych: Wójt Gminy B. jako właściwy w sprawie organ I instancji określił, wspomnianą wyżej decyzją, [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej określana jako "skarżąca" lub "[...] S.A.") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że podatnik w deklaracji na 2008 r. wykazał wartość budowli znacznie niższą od wartości wyliczonej w deklaracji na 2007 r. Z tego też względu wszczęto postępowanie podatkowe w celu określenia prawidłowej wysokości podatku. Podatnik zajął stanowisko, że w 2008 r. z podstawy opodatkowania wyłączono wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, ponieważ nie są one budowlami, a [...] S.A. błędnie deklarowała w latach poprzednich do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Organ I instancji wezwał podatnika do przedłożenia stosownych wyjaśnień potwierdzających zmianę wartości budowli w 2008 r. w stosunku do 2007 r. Twierdzeń tych podatnik nie udokumentował dowodami z ewidencji środków trwałych, z tego też względu, jak wskazał Wójt Gminy B., wysokość zobowiązania wyliczona przyjmując dane za 2007 r. tj. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 oraz wartość budowli wykazanej w deklaracji na 2007 r. w kwocie [...] zł, która pomnożona przez stosowną stawkę podatku określona uchwałą Gminy B. określiła wysokość zobowiązania podatkowego [...] S.A. w podatku od nieruchomości za 2008 r. we wspomnianej wyżej kwocie [...] zł. Od decyzji organu I instancji odwołał się podatnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Zarzucał naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 Op poprzez przyjęcie, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nieustalenie wartości tych budowli. Zarzucił też naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 4 Op przez błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Zdaniem odwołującego się, wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji pominął przepisy prawa budowlanego, dokonał błędnej interpretacji wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów, a także przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., syg. akt II FSK 1471/06. W odwołaniu dokonano szerokiej analizy pojęcia budowli w odniesieniu do linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w/wym. decyzją z dn. [...] listopada 2009 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo przyjął, że skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku, to majątek ten zaewidencjonowany ma jego właściciel. W deklaracji podatkowej podatnik wykazał majątek w postaci gruntu, budynków i budowli. Zdaniem organu, aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego. Artykuł 3 pkt 3 i 9 ustawy prawo budowlane stanowi, że sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, są budowlami. Organ nie podzielał stanowiska odwołującego się, że kable i kanalizacje kablowe są odrębnymi obiektami budowlanymi zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz. 1864). Zdaniem organu sieć techniczna, w tym przypadku telekomunikacyjna, stanowi budowlę jako zorganizowaną całość służącą realizacji określonych celów. Należy więc przyjąć, że w jej skład wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania (kable, kanalizacja kablowa, studzienki, skrzynki). Sieć telefoniczna służy do przesyłania sygnału i właśnie przesyłanie sygnału jest przedmiotem działalności [...] S.A. W ocenie organu, ponieważ podatnik mimo wezwań organu podatkowego nie opisał znajdującej się na terenie gminy B. sieci telekomunikacyjnej, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że kable telekomunikacyjne położone są w kanalizacji kablowej i nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Z tego też względu organ I instancji uprawniony był do przyjęcia danych o wartości całej sieci wykazanej przez podatnika w deklaracji za 2007 rok na mocy przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dalej organ podnosił, że skoro kable i kanalizacja kablowa są obiektami budowlanymi, to logiczne wydaje się przyjęcie, że ułożenie jednego obiektu budowlanego w drugim nie zmienia sposobu użytkowania żadnego z nich – kanalizacja kablowa chroni kabel, umożliwia jego wymianę bez uzyskiwania zezwoleń budowlanych oraz sprawia, że przesyłanie sygnału jest bezawaryjne, bądź awaryjność jest mniejsza. Organ odwoławczy podniósł, że niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 187 Op. Odmowa okazania dowodów z ewidencji środków trwałych przez podatnika uniemożliwiała organowi ustalenie okoliczności sprawy. Z tego też względu organ I instancji zasadnie przyjął wartość budowli - kabli telekomunikacyjnych według deklaracji złożonej za 2007 rok. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie: 1) art. 21 § 3 Op w związku z art. 165 § 1, § 2, § 4, art. 137 § 3, art. 151 oraz art. 151 Op, gdyż zaskarżona decyzja została wydana poza postępowaniem podatkowym, nie zaistniały zatem przesłanki do jej wydania; 2) art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Op, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 3) art. 210 § 4 Op w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, która polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 5) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. Z związku z tym skarżący wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.; 2) uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. z dn. [...] maja 2009 r. roku w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok; 3) zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę podatnik podnosił, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, gdyż organy obu instancji ustaliły inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008, a jednocześnie nie przedstawiły dowodów, z których wynikałoby, że wysokość zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedla rzeczywiście zaistniałego u niego podatkowego stanu faktycznego. Skarżący argumentował, że kwalifikacja obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to nie tylko problem prawidłowego zastosowania przepisów tej ustawy, ale również dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, które stanowią podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego. W ocenie skarżącego przywołanie w zaskarżonej decyzji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 roku, sygn. akt FSK 2316/04 dla poparcia swojego stanowiska, nie było trafne. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "wobec niepodważenia ustaleń faktycznych w drodze odpowiednio sformułowanych zarzutów NSA jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku’’. Z tego też względu w ocenie skarżącego przywołany wyrok z pewnością nie może przesądzać o kwalifikacji linii kablowych jako budowli, a ocena w tym zakresie powinna być dokonana na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych. Zdaniem skarżącego w zakresie, w jakim organy nie podzieliły stanowiska podatnika, powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które powinno zmierzać do ustalenia, czy należące do [...] S.A. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc czy wystąpił przedmiot opodatkowania, a także ustalić wartość tych linii, a więc ustalić podstawę opodatkowania. W postępowaniu podatkowym nie zgromadzono żadnego dowodu. Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie organ dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego, skoro nie przedstawił dowodów na podstawie których ustalił wyżej wymienione okoliczności. To na organie podatkowym ciążył obowiązek wykazania, że deklaracja na podatek od nieruchomości za 2008 rok jest nieprawidłowa (art. 21 § 2 Op). W tym celu powinien przedstawić odpowiednie dowody (art. 180 Op). Ponadto w zakresie ustalania wartości obiektów, uznanych przez organy podatkowe za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości, organ odwoławczy przyjął nieznaną postępowaniu podatkowemu metodę dowodzenia twierdzeń o stanie faktycznym. Kolegium uznało, że skoro podatnik nie zaprzeczył wartości podanej przez organ podatkowy, to wartość ta odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny. Tymczasem zgodnie z art. 187 § 1 Op, to organ podatkowy ma zgromadzić w sposób zupełny i wyczerpujący materiał dowodowy. Tylko zgromadzone dowody mogą być podstawą ustaleń faktycznych. Nie ma natomiast podstaw do przyjmowania przez organ podatkowy, jako ustalonego stanu faktycznego, w odniesieniu do którego strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na przeciwieństwo lub niezgodność ze stanem rzeczywistym twierdzeń organu podatkowego o stanie faktycznym sprawy. Próba zastosowania przez organ podatkowy sui generis domniemania faktycznego nie znajduje podstaw w przepisach ordynacji podatkowej. Skarżący podnosił, że zaskarżona decyzja narusza art. 210 § 4 Op w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż uzasadnienie prawne tej decyzji jest niezgodne z treścią wskazanych przepisów ustawy. Wadliwość uzasadnienia prawnego decyzji polega na tym, że organ nie wziął pod uwagę treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku, które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których – przy definiowaniu budowli odsyła art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżącego wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polega również na tym, że organ odwoławczy: 1) nie wyjaśnił, czym jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; 2) nie wyjaśnił, czym jest sieć techniczna stanowiąca obiekt podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 3) nie wyjaśnił z jakich powodów przyjęło, że linie telekomunikacyjne są siecią techniczną, będącą obiektem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 4) nie wyjaśnił, z jakich powodów linie kablowe i kanalizacja kablowa, w której zostały położone, stanowią całość. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ograniczyło się do przytoczenia art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Jak wynika z uzasadnienia najistotniejsze znaczenie dla organu miało ustalenie, że jednym z obiektów wyliczonych jako budowla w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane są sieci techniczne. Jednocześnie organ w uzasadnieniu nie wyjaśnił co jest siecią techniczną, nie dokonał wykładni wyżej powołanego przepisu. Z tego względu nie wiadomo z jakich powodów Kolegium uznało, że sieć telekomunikacyjna jest siecią techniczną stanowiącą budowlę, która podlega podatkowi od nieruchomości. Zdaniem skarżącego linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mogą zostać zakwalifikowane jako: 1) samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; 2) instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną; 3) urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedstawioną interpretację potwierdza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 roku, zgodnie z którym linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są wyłącznie linie kablowe podziemne - § 3 pkt 8 rozporządzenia, linie kablowe naziemne - § 3 pkt 7, kanalizacja kablowa (składająca się wyłącznie z rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz dla urządzeń telekomunikacyjnych - § 3 pkt 5, anteny wieżowe, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Prawo budowlane, jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury zawierają przepisy, które są przepisami prawa budowlanego, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z określeniem znaczenia pojęcia "budowla". Zdaniem skarżącego dokonana na gruncie rozporządzenia Ministra Infrastruktury klasyfikacja telekomunikacyjnych obiektów budowlanych jest wiążąca w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z czym linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie są obiektami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przywołał artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego i dr Wojciecha Morawskiego pt. "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej, a podatek od nieruchomości’’ – opublikowanym w Przeglądzie Podatkowym nr 10/2008 oraz załączył pisemną opinię prof. W. Nykiel i mgr Michała Wilka w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Na rozprawie w dn. 1 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej złożył pisemny załącznik do protokołu, z którego treści wynika, że podtrzymując dotychczasowe zarzuty i wnioski skargi, uzupełniająco wskazuje, że uznanie w zaskarżonej decyzji iż pismo skarżącej z dn. [...] października 2009 r. zawierające wniosek dowody nie jest wnioskiem dowodowym, ale odmową złożenia dowodu, narusza art. 168 § 2 Op. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga [...] S.A. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zmianami – zwanej dalej "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie zachodzą podstawy do jej eliminacji z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, jako przedmiotu opodatkowania jest pojęcie budowli, które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 roku, nr 121, poz. 844 ze zmianami – dalej jako "upol"), , jako "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem". Definiując pojęcie obiektu budowlanego art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej jako prawo budowlane), wskazuje że rozumieć przez niego należy m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, przy czym budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne zbiorniki, wolnostojące urządzenia przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być: a) obiektem budowlanym (art. 1a ust. 1 pkt 2 upol), a więc budowlą (art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego) stanowiącą całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami; b) urządzeniem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Do budowli na gruncie prawa budowlanego zaliczono także "sieci techniczne", a więc należy zauważyć, że są one budowlą i obiektem budowlanym tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego. Zdaniem Sądu kanalizacja z położonymi w niej kablami i innymi urządzeniami (np. wzmacniające sygnał) stanowią całość użytkowo-techniczną. Kanalizacja została wykonana w celu ułożenia w niej przewodów, a kanał chroni przewody. Budowanie obiektów budowlanych – kanalizacji kablowej bez układania w niej kabli nie miałoby racjonalnego wytłumaczenia. Tworzą one zatem pewną funkcjonalną i techniczną całość, która służy świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Sam fakt, że kable mogą być wyjęte z kanalizacji kablowej nie może stanowić argumentu, że nie stanowią całości użytkowo-technicznej. W wyroku z dnia 28 listopada 2006 roku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że przykładowe wymienienie rodzajów budowli zawarte w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego wskazuje na możliwość, że pewne obiekty mogą występować jako odrębne budowle (instalacje przemysłowe, urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia, a mogą też w konkretnych sytuacjach tworzyć jedną budowlę, z uwagi na zachodzącą pomiędzy nimi spójność użytkowo- techniczną (wyrok NSA, syg. akt II FSK 1403/05, niep.). Należy również podkreślić, że w załączniku do ustawy prawo budowlane wyliczającym kategorie obiektów budowlanych, jako kategorię XXVI wskazano sieć telekomunikacyjną, jako jeden z obiektów budowlanych. Tak więc na gruncie prawa budowlanego sieć telekomunikacyjna została zaliczona do obiektów budowlanych. Okoliczność, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864), wśród telekomunikacyjnych obiektów budowlanych nie wyliczono sieci telekomunikacyjnej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega obiekt budowlany, nie zaś obiekt telekomunikacyjny, który jest kategorią węższą. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w piśmiennictwie R. Dowgier – "Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości", Finanse Komunalne 2004, nr 12, s. 25-28, komentarz do art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar – "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny", Komentarz, ABC, LEX 2008 oraz orzecznictwie – wyroki WSA w Gliwicach z 26 stycznia 2009 roku, I SA/Gl 792/08, WSA w Bydgoszczy z 12 maja 2009 roku, I SA/Bd 187/09, WSA w Poznaniu z 7 sierpnia 2008 roku, I SA/Po 604/08 co do zaliczenia linii telekomunikacyjnych jako budowli w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 upol. Należy również przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 roku , FSK 2316/04, gdzie Sąd zajął stanowisko, "że po dniu 1 stycznia 2003 roku pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 upol z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i pkt 9 prawa budowlanego. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że linie, sieci telekomunikacyjne są budowlą’’. Co do ustalenia przez organy podstawy opodatkowania, to zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol w przypadku budowli podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalana na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wbrew stanowisku skargi organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro organ przyjął dane wynikające z deklaracji podatkowej z poprzedniego roku podatkowego, tj. z 2007 roku. Dane przyjęte przez organ nie budziły wątpliwości co do ich zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane przez spółkę. Skarżąca nie wskazuje w skardze na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej w postępowaniu, co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 Op), nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180, art. 188, art. 168 § 2 Op), wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1 Op) i oceny (art. 190 Op), ani też nie wykazuje, jaki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdza też naruszenia art. 210 § 4 Op bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny, jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.