VIII SA/Wa 59/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Mirosława Gawlika na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w . z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Rektor Uniwersytetu [...] im. K.P., działając m.in. na podstawie art. 207 ust. 3, art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572, dalej jako "ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym"), art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 151 § 2 K.p.a. oraz ustawy z 27 lipca 2012 r. o nadaniu Politechnice R. im. K. P. nazwy Uniwersytet [...] im. K. P. w R. (Dz. U. z 28 sierpnia 2012 r. poz. 969, dalej jako ustawa o nadaniu Politechnice Radomskiej im. Kazimierza Pułaskiego nazwy Uniwersytet Technologiczno - Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu) stwierdził, że wydanie decyzji Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] Politechniki R. z dnia [...] października 2001 r. nadającej M.G. tytuł zawodowy inżyniera, na podstawie której wydano dyplom inżyniera Wydziału [...] Politechniki R. nastąpiło z naruszeniem prawa, a uchylenie przedmiotowej decyzji nie może nastąpić z uwagi na upływ dziesięciu lat od jej ogłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem ww. Rektora z [...] marca 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o nadanie M.G. tytułu zawodowego inżyniera i wydanie dyplomu inżyniera Wydziału [...] Politechniki R.. Postępowanie to zostało wszczęte w oparciu o przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 8 K.p.a. i w związku z wyrokami Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2008 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...]. Wyrokami tymi ustalono, że przy rekrutacji na studia inżynierskie na rok akademicki 1997/1998 M.G. posługiwał się podrobionym świadectwem dojrzałości na swoje nazwisko. Warunkiem przyjęcia na studia, a więc i możliwości studiowania, jest zaś posiadanie świadectwa dojrzałości. Skoro więc świadectwo to było fałszywe, należy uznać, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. M. G. reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił naruszenie art. 10 K.p.a., bowiem nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia wyjaśnień przed wydaniem decyzji. Zarzucając dodatkowo naruszenie przez organ art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. podniósł, że nie byłoby "fałszywych dowodów", gdyby doszło do kasacji wyroku sądu karnego, uznającego że czyn uległ przedawnieniu; odpadłaby bowiem wówczas przyczyna do stwierdzenia wydania decyzji przez Komisję Egzaminacyjną Wydziału [...] Politechniki R. z dnia [...] października 2001 r. z naruszeniem prawa. Tym samym postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie jako "bezprzedmiotowe" powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Nadto, zdaniem wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję wydał niewłaściwy organ, nie dołączono bowiem dokumentów z których wynika przekształcenie organu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Rektor Uniwersytetu [...] im. K. P., działając na podstawie art. 207 ust. 3, art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 151 § 2 K.p.a. oraz ustawy o nadaniu Politechnice Radomskiej im. Kazimierza Pułaskiego nazwy Uniwersytet Technologiczno - Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M.G. od [...] marca 2011 r. do [...] września 2011 r. przesyłał sukcesywnie tygodniowe zwolnienia lekarskie z prośbą o przesunięcie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy z uwagi na stan zdrowia oraz o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z [...] maja 2011 r. Rektor odmówił zawieszenia postępowania i wyznaczył mu ostateczny termin na zapoznanie się z aktami sprawy i złożenie wyjaśnień przed wydaniem decyzji. M. G. złożył zażalenie na ww. postanowienie Rektora. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 823/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.G. na ww. postanowienie. Odnosząc się do przyczyn wznowienia organ wskazał, że nie budzi wątpliwości fakt, iż świadectwo dojrzałości, którym posługiwał się wnioskujący o ponowne rozpoznanie sprawy przy przyjęciu na studia inżynierskie na Wydział [...] Politechniki R. na rok akademicki 1997/1998 było fałszywe. Potwierdzają to bowiem wyroki sądów karnych jak i przyznanie się samego M. G.. Posiadanie zaś świadectwa dojrzałości było i nadal jest niezbędne do studiowania według przepisów dotyczących szkolnictwa wyższego, cytowanych w podstawach prawnych decyzji. Dlatego też organ uznał, że zaistniała w sprawie przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. i powstała konieczność wznowienia postępowania celem ustalenia, czy miała ona wpływ na decyzję Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] Politechniki R., przyznającej M.G. tytuł zawodowy inżyniera i w konsekwencji - wydanie dyplomu inżyniera. Wydanie decyzji o przyjęciu M. G. na studia inżynierskie tego wydziału na rok akademicki 1997/98 nastąpiło z naruszeniem prawa, nie można jednak jej uchylić z uwagi na upływ dziesięcioletniego okresu przedawnienia. Organ uznał, że brzmienie przepisów o szkolnictwie wyższym wyklucza możliwość studiowania bez posiadania świadectwa dojrzałości. Należy więc stwierdzić, że M. G. studia odbył nielegalnie, nie miał bowiem prawa uczestniczyć w zajęciach i zdawać egzaminów ani bronić pracy dyplomowej. Jednym z dowodów, stanowiących podstawę decyzji Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] o przyznaniu tytułu inżyniera było sfałszowane świadectwo dojrzałości, a pozostałe - to wyłudzone, w nielegalny sposób uzyskane zaliczenia i zdane egzaminy. Nie ma zaś podstaw do uznania, że egzamin dojrzałości zaliczony po fakcie przyznania tytułu zawodowego inżyniera pozwala uznać wyłudzone odbycie studiów za legalne studiowanie. Rektor wyjaśnił, że M. G. jako strona postępowania w toku niniejszej sprawy miał wielokrotnie możliwość zapoznania się z aktami, składał też wyjaśnienia i zastrzeżenia, co do których organ ustosunkował się w swojej decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 10 K.p.a., organ pouczył go o przysługujących mu prawach, kilkakrotnie też - na jego wniosek - przenosił termin wydania decyzji. Stronie postępowania przesłany został nawet komplet dokumentów, na których podstawie sprawa miała zostać rozpatrzona - w tym decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, której przyjęcia M. G. wcześniej odmówił. Nadto, organ nie przeprowadzał w sprawie uzupełniającego postępowania dowodowego, a decyzja wydana została w oparciu o przesłane dokumenty. Postępowania przed WSA i NSA toczyły się ze skarg M.G. na odmowę zawieszenia postępowania przez organ, a w postępowaniach tych M. G. uczestniczył i znał treść orzeczeń. Wydanie przez NSA wyroku z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1343/12 usunęło przeszkodę do wydania przez organ decyzji z dnia [...] października 2012 r. Nadto, z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w postępowaniu odwoławczym, przed wydaniem decyzji, organ zobowiązany jest umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dodatkowo w drugiej instancji dowodów i materiałów. W niniejszym postępowaniu odwoławczym nie było przeprowadzone przed wydaniem decyzji żadne dodatkowe postępowanie ani organ nie korzystał z żadnego dowodu, który nie byłby znany stronie. Dlatego też należy uznać, że organ wywiązał się z zobowiązania nakazanego przez art. 10 § 1 K.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uznał je za niezasadne. Przede wszystkim nie zgodził się ze stanowiskiem, że gdyby doszło do kasacji wyroku sądu karnego z powodu przedawnienia, nie byłoby w sprawie "fałszywego" dowodu i odpadłaby przyczyna wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., a postępowanie należałoby umorzyć w trybie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowe. Nic nie zmieni bowiem faktu, że świadectwo dojrzałości zostało sfałszowane. Organ dodał przy tym, że art. 145 § 3 K.p.a. dopuszcza wznowienie postępowania także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu. W takim przypadku sentencję decyzji określa się zgodnie z art. 146 § 1 i art. 151 § 2 K.p.a., co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W podstawach prawnych decyzji wskazana też została ustawa, która zmienia nazwę Politechniki R. na Uniwersytet, tak więc zarzut wydania decyzji przez organ niewłaściwy jest również chybiony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.G. (dalej jako "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie spełniła warunków rekrutacji na uczelnię, podczas gdyby postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją było przeprowadzone prawidłowo naruszenia tych warunków by nie było; - naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały "fałszywe" dowody, w oparciu została wydana decyzja Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] Politechniki R. z dnia [...] października 2001 r. podczas gdy dowodów takich nie byłoby, gdyby doszło do kasacji wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydziału Karnego Odwoławczego w K. sygn. akt [...]; - naruszenie prawa procesowego w postaci przepisu art. 10 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ, wydający zaskarżoną decyzję bez zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w sprawie i bez wyznaczenia terminu tego zapoznania, nie naruszył zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania - naruszenie prawa procesowego w postaci art. 8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. poprzez narażenie władzy publicznej na brak zaufania ze strony obywateli. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została niezgodnie z treścią przepisów art. 10 § 1 K.p.a. - jeżeli chodzi o formalnoprawną stronę rozstrzygnięcia w zakresie sposobu prowadzenia postępowania, art. 145 § 1 K.p.a., jako podstawy wznowienia postępowania o nadanie tytułu zawodowego inżyniera Wydziału [...] Politechniki R. stronie skarżącej i art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, będącego podstawą materialnoprawną tej decyzji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że art. 10 § 1 K.p.a. wymaga, aby organ administracji publicznej zapewnił stronie postępowania czynny udział w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W zaskarżonym postępowaniu organ pierwszej instancji dyspozycji tej normy nie wypełnił - decyzja została wydana bez zawiadomienia strony o zamiarze jej wydania i wyznaczenia terminu na zaznajomienie się z zebranymi materiałami. Ten wymóg jest bezwzględny, mimo, że wcześniej trwało postępowanie przed Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ugruntowane orzecznictwo w tym przedmiocie wymaga udokumentowania w aktach sprawy potwierdzenia, że strona została pouczona o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach, a więc także tych, które zostały dołączone wskutek rozpatrzenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skargi na postanowienie Rektora ówczesnej Politechniki R. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oraz rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na ten temat. Organ, mimo, że w wyniku wyżej wymienionych postępowań sądowych zebrana została dodatkowa dokumentacja w sprawie, nie zawiadomił strony, iż zamierza się na tej dokumentacji oprzeć przy wydawaniu swojej decyzji, choć miał taki obowiązek. Do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. dochodzi również wtedy, gdy organ prowadzący postępowanie nie zapoznał stron z dowodami zebranymi w ramach innego postępowania, w którym strona brała udział i z którymi to dowodami zapoznała się w jego toku. Autor skargi wskazał, że organ opierając rozstrzygnięcie decyzji na podstawie określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. nie wziął pod uwagę, że owych "fałszywych" dowodów nie byłoby w sprawie, gdyby doszło do kasacji wyroku Sądu Okręgowego w K. [...] Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...]. Z dołączonej zaś do akt sprawy prośby o wywiedzenie kasacji do Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO) można zasadnie dowodzić, że Sąd Najwyższy, biorąc pod uwagę, że Sąd Okręgowy nie zastosował wobec skarżącego dyrektywy in dubio pro reo, ustali, iż czyn zabroniony popełniony przez skarżącego uległ przedawnieniu. Jeżeli tak, to podstawa prawna przedmiotowego postępowania określona w zaskarżonej decyzji jako art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. zupełnie by upadła. Wprawdzie organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku strony o zawieszenie postępowania z powodu jeszcze nie rozpatrzenia wniosku o kasację, ale niezależnie od postępowania sądowoadministracyjnego w tym przedmiocie, powinien umożliwić stronie złożenie do RPO pisma w tej sprawie, a jego odpowiedzi do akt postępowania. Postępowanie niniejsze być może stałoby się wówczas bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. podlegałoby umorzeniu. Powyższa konstatacja odnosi się wprost do naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem w sytuacji, gdyby w skutek przedawnienia nie zaistniał de iure czyn posłużenia się podrobionym dokumentem, nie byłoby podstawy zastosowania tego przepisu, jako materialnej podstawy zaskarżonej decyzji. W konkluzji uzasadnienia skargi wskazano, że wszystkie opisane wyżej przypadki niewłaściwego zastosowania przez organ przepisów prawa procesowego i materialnego doprowadziły również do naruszenia podstawowej zasady postępowania administracyjnego opisanej w art. 8 K.p.a. - jaką jest zachwianie zaufania obywateli do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie kontrolą Sądu została objęta decyzja Rektora Uniwersytetu [...] im. K. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy wydaną w toku postępowania wznowieniowego decyzję tego organu z dnia [...] października 2012 r., którą to stwierdzono, że wydanie decyzji Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] Politechniki R. z dnia [...] października 2001 r. nadającej skarżącemu tytuł zawodowy inżyniera - na podstawie której wydano dyplom inżyniera Wydziału [...] Politechniki R. nastąpiło z naruszeniem prawa oraz, że uchylenie tej decyzji nie może nastąpić z uwagi na upływ dziesięciu lat od jej ogłoszenia. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie nadania skarżącemu tytułu zawodowego inżyniera. Warunkiem wznowienia postępowania z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest bowiem stwierdzenie, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Konieczne jest również, aby na podstawie tych fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Bezsporne w niniejszej sprawie jest zaś, że w chwili ubiegania się o przyjęcie na studia skarżący posługiwał się świadectwem dojrzałości uzyskanym w wyniku czynu zabronionego. Potwierdzają to wyroki Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2008 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...]. Wyrokami tymi ustalono bowiem, że przy rekrutacji na studia inżynierskie na rok akademicki 1997/1998 skarżący posługiwał się podrobionym świadectwem dojrzałości na swoje nazwisko. Warunkiem przyjęcia na studia, a więc i możliwości studiowania, jest zaś posiadanie świadectwa dojrzałości. Zgodnie bowiem z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię oraz ma świadectwo dojrzałości (...). Organ pod wpływem błędu, w który to błąd wprowadził go sam skarżący, nadał mu jednak status studenta, do którego to statusu skarżący nie miał przecież prawa. Status studenta został więc przez skarżącego wyłudzony. W takiej sytuacji zasadne było wznowienie postępowania w sprawie nadania skarżącemu tytułu zawodowego inżyniera i wydania dyplomu inżyniera Politechniki R.. Skoro bowiem świadectwo dojrzałości przedstawione przez skarżącego przy ubieganiu się o studia było fałszywe, należy uznać, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ słusznie uznał, iż zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka wymieniona w ww. przepisie. Powstała bowiem konieczność wznowienia postępowania celem ustalenia, czy miała ona wpływ na decyzję Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] Politechniki R. z dnia [...] października 2001 r., przyznającej skarżącemu tytuł zawodowy inżyniera i w konsekwencji - wydanie dyplomu inżyniera. W wyniku zaś wznowionego postępowania trafnie organ uznał, że nie jest możliwe uchylenie ww. decyzji, a jedynie stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa. Uchylenie tej decyzji, zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. nie może bowiem nastąpić z uwagi na upływ dziesięciu lat od jej ogłoszenia. Stosownie do treści art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ wskazał zaś przyczynę, dlaczego w wyniku wznowionego postępowania nie mógł uchylić przedmiotowej decyzji. Zaistniała bowiem jedna z przesłanek negatywnych zawartych w art. 146 § 1 i 2 K.p.a. Przesłanką tą jest zaś upływ stosownego okresu czasu od ogłoszenia decyzji z dnia [...] października 2001 r., który uniemożliwia wydanie decyzji ją uchylającej. Za nietrafny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. W ocenie Sądu skarżący miał bowiem możliwość ustanowienia w postępowaniu administracyjnym przed organem pełnomocnika, jak również zapoznania się z aktami czy składania wyjaśnień. Zgodnie z dyspozycją ww. przepisu, organ pouczył bowiem skarżącego o przysługujących mu prawach, kilkakrotnie też - na jego wniosek - przenosił termin wydania decyzji. Nadto zauważyć należy, że aby mógł zostać uwzględniony zarzut uchybienia przez organ art. 10 K.p.a. naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego samego względu brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze a dotyczących naruszenia art. 8 i art. 9 K.p.a. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że gdyby doszło do kasacji wyroku sądu karnego z powodu przedawnienia, nie byłoby w sprawie "fałszywego" dowodu i odpadłaby przyczyna wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., a postępowanie należałoby umorzyć w trybie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowe. Przede wszystkim skarżący, nawet w postępowaniu przed sądem nie wykazał, aby doszło do wywiedzenia przedmiotowej kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...]. Bezspornym jest zaś, o czym była już mowa wyżej, fakt posłużenia się przez skarżącego przy ubieganiu się o studia, a następnie podczas odbywania studiów, fałszywym świadectwem dojrzałości. Sporne może zaś być tylko ustalenie daty posłużenia się tym świadectwem, skutkujące ewentualnym przedawnieniem karalności tego czynu. Prośba wywiedzenia kasacji przez Rzecznika Praw Obywatelskich na którą to powołuje się skarżący dotyczyć zaś tylko może przedawnienia karalności, a nie popełnienia przez skarżącego samego czynu. Nadto, w przypadku ewentualnego uwzględnienia tej kasacji przez Sąd Najwyższy skarżący będzie mógł powoływać się na ten fakt przy wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie. Konkludując, Sąd nie dopatrzył się więc naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem. W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.