VIII SA/Wa 590/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K., G. K. i P. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu oddala skargę. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB", "organ odwoławczy") decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) (dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania P. K., M. K. i G. K. (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sz. (dalej: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] marca 2013 roku, nakazującej rozbiórkę prefabrykowanego betonowego garażu, usytuowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. F. w Sz. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i stan prawny: Wobec stwierdzenia podczas oględzin wykonania na działce w miejscowości S. przy ul. F. przez A. K. bez pozwolenia na budowę prefabrykowanego garażu o wymiarach 6,0 m x 3,0 m i wysokości 2,7 m, w dniu [...] lutego 2007r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...], rozpoczynające proces legalizacji budynku. Z uwagi na to, iż inwestor w zakreślonym terminie nie dostarczył wymaganych dokumentów, została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Po złożeniu przez A. K. odwołania, M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r. uchylił decyzję nr [...], oraz poprzedzające je postanowienie nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2008r. aktem notarialnym nr [...] A. K. przepisał działkę nr [...] na swoje dzieci: G. K., P. K. oraz M. K. Z tych względów postępowanie wobec A. K. zostało umorzone. W dniu [...] grudnia 2011r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą G. K., P. K. oraz M. K. rozbiórkę spornego garażu. Po złożeniu odwołania MWINB w W. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję MWINB w W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012r. oraz decyzję PINB w S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy organ I instancji stwierdził, że zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporny garaż znajduje się poza obowiązującą linią zabudowy i z tego względu nie jest możliwa jego legalizacja. Wskazana w wyroku Sądu decyzja o warunkach zabudowy nigdy nie była ostateczna. Na podstawie informacji Urzędu Miejskiego w S. ustalono, że A. K. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., która została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona do WSA, który podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. Urząd Miejski z uwagi na fakt uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu nie podjął czynności zmierzających do ponownego rozpatrzenia sprawy. Z tych względów decyzji o warunkach zabudowy nie ma w obrocie prawnym, zaś z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż sporny garaż znajduje się poza obowiązującą linią zabudowy i nie jest możliwa jego legalizacja. W tych okolicznościach PINB w S. decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2014 roku nakazał rozbiórkę prefabrykowanego betonowego garażu, usytuowanego w miejscowości S. przy ul. F. nr ew. działki [...], której właścicielami są obecnie: G. K., P. K. i M. K. Odwołanie od decyzji PINB Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. złożyli P. K., G. K. i M. K. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, naruszenie przepisów procedury administracyjnej w postaci art. 107 § 3 k.p.a. i błąd w ustaleniach faktycznych, mający bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji administracyjnej. W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wskazali, że A. K. w roku 2006 legalnie wybudował garaż w obrębie nieruchomości stanowiącej jego własność i zostały spełnione wszystkie warunki materialno-prawne do jego zalegalizowania określone w treści art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji błędnie ustalił, że ww. garaż znajduje się poza graniczną linią zabudowy określoną w planie zagospodarowania przestrzennego, który określony został uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] września 2009r. Ustalenie to pozostaje w sprzeczności z prawdą obiektywną. Organ I instancji nie przeprowadził w sposób wyczerpujący wszystkich swych czynności niezbędnych do stwierdzenia czy legalizacja ww. garażu jest możliwa czy też nie, co znalazło pełne potwierdzenie w treści uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu z dnia 29 sierpnia 2012r. w sprawie numer VIII SA/Wa 294/12. Organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej naruszył przepisy procedury administracyjnej w postaci art. 107 § 3 k.p.a., gdyż bardzo lakonicznie uzasadnił treść zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wypełniając tym samym wszystkich obowiązków nałożonych nań w ww. przepisie prawnym. Organ I instancji nie ustalił w sposób jednoznaczny czy obiekt nazwany "garażem" stanowiący genezę i przedmiot sporu jest w ogóle obiektem budowlanym w rozumieniu dyspozycji art. 3 ustawy Prawo budowlane. Podnieśli, iż obiekt ten nie jest budowlą trwale związaną z gruntem, przez co nie może być zaliczony do kategorii obiektów budowlanych wyspecyfikowanych w treści art. 3 ustawy Prawo budowlane i nie może podlegać władztwu oraz sankcjom wynikającym z ww. ustawy. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, po rozpoznaniu odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy po przypomnieniu ustalonego stanu faktycznego i przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie, wskazując na art. 28 i art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego podniósł, iż dla budowy garażu konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, w przypadku zaś wystąpienia samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba, że zostanie udowodnione, iż samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza warunków technicznych. W przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej właściwy organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest ocenić budowę pod kątem ww. przesłanek. Nie jest bowiem możliwe zalegalizowanie samowoli budowlanej niezgodnej z ustaleniami planu miejscowego i naruszającej warunki techniczno-budowlane, co ma miejsce w omawianej sprawie. MWINB wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Powołując się na wypis z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., przedmiotowy garaż znajduje się poza obowiązującą nieprzekraczalną linią zabudowy. Zgodnie z ustaleniami, którymi objęta jest działka o nr ew. [...] przy ul. F. w Sz. (teren oznaczony jest na rysunku planu symbolem [...]) istnieje obowiązek sytuowania zabudowy wewnątrz terenów wyznaczonych na rysunku planu obowiązującymi i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy (rozdział 7 § 51 pkt 5.5 ww. planu). Wskazano jednocześnie, iż obiekt usytuowany jest w odległości ok. 2,7 m od granicy z sąsiednią działką i jego usytuowanie narusza § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym w ocenie organu odwoławczego obiekt jest sprzeczny również z przepisami techniczno-budowlanymi i jako taki nie może zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez przepisy Prawa budowlanego. Mając na względzie uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 294/12 organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja Burmistrza Miasta S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...]. Skarga na powyższą decyzję SKO w R. do WSA w Warszawie została oddalona. Zatem decyzja Burmistrza Miasta S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie może być brana pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego. Wskazano jednocześnie, iż jak wynika z pisma Urzędu Miasta w S. z dnia [...] lutego 2013 r., z uwagi na fakt uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Urząd Miejski w S. nie podjął dalszych czynności zmierzających do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na to, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy stał się bezprzedmiotowy, albowiem decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 roku G. K., M. K. i P. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz błąd w ustaleniach faktycznych, mający bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji administracyjnej. W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż w ich ocenie A. K., w roku 2006 legalnie wybudował garaż w obrębie nieruchomości stanowiącej jego własność i jego następcy prawni spełniają wszystkie warunki materialno-prawne do zalegalizowania wybudowanego garażu przez ich ojca A. K. określone w treści art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji, jak i organ II instancji błędnie ustaliły, że ww. garaż znajduje się poza graniczną linią, zabudowy określoną w planie zagospodarowania przestrzennego, który określony został uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] września 2009r. Ustalenie powyższe, pomimo iż przyjęte zostało jako aksjomat pewny do rozstrzygnięcia meritum sprawy przez organy obydwu instancji pozostaje w tym konkretnym przypadku w sprzeczności z prawdą obiektywną. Tezy zawarte w uzasadnieniu niniejszej skargi w całej rozciągłości potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu w treści prawomocnego wyroku z dnia 29 sierpnia 2012r wydanego w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 294/12 dotyczącej tego samego stanu faktycznego i tego samego zagadnienia merytorycznego. Pomimo szerokiego i wyczerpującego uzasadnienia, jakim zaopatrzony został ww. wyrok, zarówno organ I instancji jak i organ II instancji w tym konkretnym przypadku nie przeprowadziły w sposób należyty wystarczającego postępowania wyjaśniającego co do meritum sprawy, do czego były obligatoryjnie zobowiązane zarówno przez powszechnie obowiązujące prawo ( głównie art.107 § 3 k.p.a.) jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wytycznych związanych z wyrokiem wydanym w sprawie, o której mowa wyżej. W ocenie skarżących w tych okolicznościach zaskarżona decyzja administracyjna w tym konkretnym przypadku jest bezprzedmiotowa, a jej ewentualne uprawomocnienie się i wykonanie godziłoby bezpośrednio w słuszny interes prawny i materialny skarżących. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z uwagi na to, iż sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który to wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 roku w sprawie VIII SA/Wa 294/12 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 roku Nr [...] nakazującą rozbiórkę garażu oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2011 roku Nr [...] art. 153 p.p.s.a. ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o którym mowa wynika, iż organy winny ustalić czy inwestycja będąca przedmiotem sprawy powinna być objęta pozwoleniem na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie, a orzekając o rozbiórce ograniczyły się jedynie do oceny zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał jednocześnie, iż organy nie wyjaśniły także tego, czy sporny garaż narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane. Sąd przywołał także wskazywaną przez skarżących decyzję Burmistrza Miasta S. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji, podnosząc, iż organ powinien wyjaśnić czy decyzja ta znajduje się w obrocie prawnym i jest wiążąca, czy też została uchylona. Wbrew twierdzeniom skargi, z których wynika, iż w ocenie skarżących zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie ze wskazaniami Sądu w wyroku, o którym mowa, nie narusza ona art. 153 p.p.s.a., jak również innych przepisów prawa procesowego oraz przepisów ustawy Prawo budowlane w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl art. 48 ust. 2 tej ustawy jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Jak wynika z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych w tym przepisie dokumentów, m. in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego), zaś przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego). Z treści przywołanego wyżej art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, wynika, iż przepis ten ma zastosowanie do obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez orzekające w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego sporny obiekt jest betonowym, przenośnym, monolitycznym garażem o wymiarach 6,0 m x 3,0 m i wysokości 2,7 m. Nie ulega zatem wątpliwości, iż odpowiada definicji obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W myśl art. 3 pkt 3 budowla, to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zaś zawarte w tym przepisie wyliczenie nie stanowi zamkniętego katalogu. Z przepisu tego nie wynika także, aby dla oceny uznania spornego garażu za obiekt budowlany istotna była kwestia jego trwałego związania z gruntem. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 – 31 ustawy Prawo budowlane nie znajdujemy regulacji dotyczącej garażu. W szczególności brak jest takiej regulacji w art. 29 Prawa budowlanego, który określa budowa jakich obiektów nie wymaga pozwolenia na budowę, jak również w art. 30 Prawa budowlanego, z którego wynika jakie roboty budowlane lub budowy wymagają zgłoszenia. W tych okolicznościach prawidłowe są twierdzenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej co do tego, iż budowa spornego garażu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i wobec braku takiego pozwolenia na budowę zastosowanie ma art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wobec treści art. 48 ust. 1 tej ustawy, wskazującym na orzekanie przez organy o rozbiórce wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego z zastrzeżeniem ust. 2 tego art., organ był zobowiązany do dokonania oceny dopuszczalności legalizacji spornego obiektu. Jak wynika z przywołanego wyżej art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane legalizacja takiego obiektu jest dopuszczalna w przypadku jego zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z brzmienia art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wynika, iż w przypadku braku zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym legalizacja obiektu nie jest możliwa. Z treści art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, wobec użytych w nich sformułowań w czasie teraźniejszym wynika, iż skutki samowoli budowlanej należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie wydawania decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2012r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 130/12 (LEX nr 1138528). Jednocześnie jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r. wydanego w sprawie sygn. II OSK 2561/11 (LEX nr 1219117): "Jeżeli na terenie, na którym samowolnie wzniesiono obiekt budowlany, obowiązuje plan miejscowy, to tylko ten plan może być podstawą oceny zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero w sytuacji braku planu do oceny tej bierze się pod uwagę ustalenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy." W tych okolicznościach organy zasadnie odniosły się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku, ustalającego nieprzekraczalną linię zabudowy. Z dołączonego do akt administracyjnych szkicu spornego garażu na planie dołączonym do wypisu z Uchwały, o której mowa przekazanych za pismem przewodnim Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] września 2011 roku wynika, iż garaż został wybudowany z przekroczeniem linii zabudowy. Powyższe, jak trafnie wskazują organy orzekające w niniejszej sprawie uniemożliwia legalizację spornego obiektu. Zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie VIII SA/Wa 294/12 organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy Nr [..] z dnia [...] kwietnia 2007 roku została uchylona i nie pozostaje w obrocie prawnym. Nie została też wydana inna decyzja w tym przedmiocie. Organ ten zgodnie ze wskazaniami Sądu dokonał oceny zgodności obiektu z treścią § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) (dalej: "Rozporządzenia"), wskazując prawidłowo, iż regulacje te zostały naruszone. Zgodnie z § 12 ust. 1, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl § 12 ust. 3 pkt 4 powołanego wyżej Rozporządzenia, możliwe jest sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Z uwagi na długość spornego garażu wynoszącą 6 m przepis ten nie ma do obiektu, o którym mowa zastosowania, a tym samym zastosowanie znajduje § 12 ust. 1 Rozporządzenia. Tymczasem garaż został usytuowany w odległości 2,7 m od granicy z działką sąsiednią. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne. Pozostają one bowiem w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organy nadzoru budowlanego, które są prawidłowe, a zarzucane błędy w tych ustaleniach jak i w zastosowaniu przepisów prawa nie znalazły potwierdzenia. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił orzekając jak w wyroku.