VIII SA/Wa 595/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (j.t. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.; dalej: "Kodeks pracy") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. M. (dalej: "skarżąca") od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. M. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w R., po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia u skarżącej choroby zawodowej wystąpił do organu I instancji o przygotowanie karty oceny narażenia zawodowego dla skarżącej, wskazując miejsca i okresy zatrudnienia w danym zakładzie pracy oraz zajmowane stanowiska. Organ I instancji, po przeprowadzeniu wywiadu zawodowego ze skarżącą oraz zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, dokonał oceny narażenia zawodowego w przebiegu zatrudnienia skarżącej. Sporządzone "Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" u skarżącej w dniu [...] czerwca 2011 r. organ I instancji przekazał do M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w R., a następnie pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zawiadomił strony postępowania, że załatwienie sprawy będzie możliwe po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego z jednostki orzeczniczej. W dniu [...] listopada 2011 r. organ I instancji otrzymał orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - pod postacią obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, wystawione przez jednostkę orzeczniczą I stopnia tj. M. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w R. Skarżąca nie zgodziła się z ww. orzeczeniem i złożyła odwołanie. Instytut Medycyny Pracy w Ł. jako jednostka orzecznicza II stopnia w dniu [...] września 2012 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, podtrzymując stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżąca, po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym, wniosła uwagi do treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. ustosunkował się do zarzutów zawartych w piśmie skarżącej. Wskazał, iż ponowna szczegółowa analiza narażenia zawodowego badanej nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zakres i chronometraż wykonywanych czynności na stanowisku asystenta w [...] [...] S.A. [...] [...] Oddział Rejonowy w R. nie stwarzają warunków do wielogodzinnego ciągłego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2012 r. poz. 460) orzekł o nie stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy. Uzasadniając wskazał, iż podczas zatrudnienia w [...] [...] S.A. w R. na stanowisku asystenta skarżąca wykonuje różnego rodzaju czynności m.in. przygotowanie przesyłek do dzielenia, przesuwanie worków na stanowisko pracy i wyjęcie z nich listów, ręczne dzielenie przesyłek listowych o małych i dużych gabarytach, zawieszanie worków, pocztowych na stojakach sporządzanie chorągiewek adresowych do worków, sporządzanie wiązanek listowych, wiązanie ręczne worków pocztowych. Organ I instancji uznał, iż badania przeprowadzone w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia oraz dodatkowa wizytacja stanowiska pracy przeprowadzona przez lekarzy specjalistów medycyny pracy w dniu [...] października 2011 r. nie dały podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka o podłożu zawodowym. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca nie zgodziła się z treścią wydanego orzeczenia lekarskiego, argumentując że w dalszym ciągu jest narażona na powrót choroby oraz że specyfika jej pracy nie jest znana orzecznikom cyt. "nikt nie ma pojęcia o wykonywanej pracy", pomimo przeprowadzonej wizytacji lekarzy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. na stanowisku pracy w [...] [...] S.A. i analizy czynności zawodowych badanej. W związku z nieuwzględnieniem w opisie chronometrażu w treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia czynności wykonywanych przez ww. w [...] [...] S.A. [...] [...] Oddział Rejonowy w R. polegających na ręcznym dzieleniu przesyłek listowych o dużych gabarytach i wadze 50-2000g (ok. 160 min.), co skarżąca podniosła w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. cyt. "W instytucie w Ł. doszło nawet do ujęcia mi etatu, który wynosi 8 godz. według Instytutu tylko 4 godz. i 40 min. Ujęto mi godziny nie wzięto pod uwagę nadgodzin", Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o wyjaśnienie dlaczego w uzasadnieniu orzeczenia Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. pominięto opisane wyżej kwestie, a jeżeli były one ujęte w trakcie postępowania orzeczniczego, lecz zostały pominięte przypadkowo, skorygowanie orzeczenia lekarskiego. Dnia [...] maja 2013 r. do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W. wpłynęło poprawione orzeczenie lekarskie nr[...], w którym zostały uwzględnione wnioskowane przez pacjentkę dane dotyczące narażenia zawodowego. Jak wynika z treści ww. orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponowne przeanalizowanie przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. narażenia zawodowego skarżącej wykazało, że nie można, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej ww. schorzenia. Organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] maja 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. Uzasadniając przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, jak i przebieg zatrudnienia skarżącej podnosząc, iż narażenie zawodowe, z którym wiąże się podejrzenie choroby zawodowej dotyczy zatrudnienia w [...] [...] S.A. [...] [...] Oddział Rejonowy w R. na stanowisku asystenta w okresie od [...] października 1998 r. do nadal. Wyjaśnił, iż podczas ponad trzynastoletniego zatrudnienia w [...] [...] S.A. [...] [...] Oddział Rejonowy w R skarżąca wykonywała czynności związane z przygotowywaniem przesyłek do dzielenia, przesuwaniem worków na stanowisko pracy i wyjmowaniem z nich listów, praca w pozycji stojącej i pochylonej (ok. 10 min.), ręcznym dzieleniem przesyłek listowych o małych gabarytach i wadze do 50g w sortownicach w pozycji siedzącej (ok. 160 min.), ręcznym dzieleniu przesyłek listowych o dużych gabarytach i wadze 50-2000g przy stole w pozycji siedzącej (160 min.), zawieszaniem worków pocztowych na stojakach (15 min.), sporządzaniem chorągiewek adresowych do worków – wprowadzaniem danych do sytemu z pomocą skanera ręcznego, drukowaniem chorągiewek i dołączaniem ich do worków w pozycji stojącej, chodzącej i pochylonej (30 min.), sporządzaniem wiązanek listowych przy użyciu maszyny do wiązania w pozycji stojącej i pochylonej (30 min.), wiązaniem ręcznym worków i pocztowych przy użyciu zamykacza plastikowego w pozycji stojącej i pochylonej (35 min.). Wymiar czasu pracy wynosił 8 godzin oraz dodatkowo nadgodziny, również w godzinach nocnych. Natężenie prac występowało również w okresach przedświątecznych. Przytoczył brzmienie art. 2351 Kodeksu Pracy, zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku skarżącej zarówno jednostka orzecznicza I, jak i II stopnia, wydając orzeczenie lekarskie w sprawie, nie negowały rozpoznania u skarżącej choroby obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Jednakże, zarówno jednostka orzecznicza I jak i II stopnia, nie potwierdziła w wysokim stopniu prawdopodobieństwa związku pomiędzy wystąpieniem u skarżącej wzmiankowanej jednostki chorobowej, a wykonywanymi czynnościami zawodowymi. Obie jednostki orzecznicze zgodnie orzekły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Organ odwoławczy powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 1998 r., zgodnie z którym sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy, bądź gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa (wyrok z dnia 5 sierpnia 1998r. NSA U l SA 471/98 LEX nr 45823). Wskazał, za organem I instancji, że czynności zawodowe mają znamiona ruchów monotypowych wyłącznie wtedy jeśli polegają na wielokrotnym powtarzaniu – nawet do kilku tysięcy razy w ciągu zmiany roboczej -jednostajnych (tych samych) ruchów maksymalnego zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych, w długich przedziałach czasowych, co skutkuje uciskiem na nerwy pośrodkowe w kanale nadgarstka i jest przyczyną zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. Odnosząc się do zarzutu odwołania, organ odwoławczy podniósł, że nie podważa prawa skarżącej do wyrażania swojej opinii, iż rozpoznana u niej choroba obwodowego układu nerwowego została spowodowana czynnościami wykonywanymi podczas świadczenia pracy. Jednakże wskazał, iż subiektywne opinie skarżącej nie mogą stanowić podstawy do zanegowania orzeczeń lekarskich, wydanych przez uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki służby zdrowia. Nadto według oceny organu odwoławczego nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji zgromadzonej w sprawie zarzut niewystarczającego zaznajomienia się lekarzy orzeczników ze stanowiskiem pracy skarżącej. Zauważył, iż opis wykonywanych czynności i ich chronometraż przedstawiony przez pracodawcę oraz w poprawionym uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nie pozostaje w sprzeczności z informacjami uzyskanymi w trakcie prowadzonego postępowania od samej zainteresowanej oraz danymi zawartymi w orzeczeniach lekarskich. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż sam fakt rozpoznania przez lekarzy orzeczników u skarżącej zespołu cieśni w obrębie nadgarstka nie jest warunkiem wystarczającym do wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Konieczne jest otrzymanie orzeczenia lekarskiego, w którym jednostki orzecznicze potwierdzą, że rozpoznana u pracownika choroba obwodowego układu nerwowego ma związek z wykonywaną pracą. Stwierdził, iż w analizowanej sprawie, jednomyślność jednostek orzeczniczych nie daje wątpliwości co do braku powiązań stwierdzonej u skarżącej choroby z wykonywaną pracą, a przez to braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r. wywiodła skarżąca nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Wniosła o ponowne rozpatrzenie stanowiska pracy o monotonności ruchów przez biegłych lekarzy sądowych. Uzasadniając wskazała, iż w dalszym ciągu narażona jest na powrót choroby oraz zarzuciła niewystarczające zapoznanie się lekarzy orzeczników ze stanowiskiem pracy w [...] [...] S.A. Jednocześnie nie zgodziła się z opinią lekarzy że brak jest ruchów jednostajnych. Nadto podniosła, iż oprócz cieśni nadgarstka powstały od monotonnych ruchów bóle barkowe (zwyrodnienia z nadwyrężenia). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego, z administracyjnego punktu widzenia orzeczenie lekarskie zostało wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń odnośnie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na wstępie należy wskazać, iż Kodeks pracy w art. 2351 stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zasadnie wskazały organy orzekające, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą musi być tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki wykonywania. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869; dalej: "rozporządzenie"). Uregulowania tego rozporządzenia stały się podstawą rozstrzygnięć organów. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rada Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych stanowi, że lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami, organ inspekcji sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu od obowiązku dokonania oceny opinii lekarskich w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. W kontrolowanej sprawie u skarżącej w toku prowadzonego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywanej pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Powyższe stwierdzenie zostało poprzedzone, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu RM z 2009 r., poddaniem skarżącej badaniom lekarskim w uprawnionej jednostce orzeczniczej w M. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w P. Oddział w R. Nadto przeprowadzono konsultacje specjalistyczne, w tym badanie neurologiczne (EMG) n. pośrodkowego lewego, które wykazało niewielkiego stopnia uszkodzenie n. pośrodkowego na poziomie nadgarstka. W przedmiotowej sprawie wymagania prawne, stawiane opinii lekarskiej zostały spełnione. Wydane w sprawie opinie są w swej istotnej treści jednoznaczne. Zarówno jednostka orzecznicza I stopnia, jak i II stopnia w sposób przekonywujący wyjaśniły z jakich przyczyn schorzenia skarżącej nie można uznać za chorobę zawodową, jednocześnie wskazując na pozazawodowe przyczyny zespołu cieśni nadgarstka. Z wydanych orzeczeń lekarskich wynika bowiem, iż wykonywane ruchy nie spełniają kryteriów długotrwałej monotypii ruchowej angażującej nadgarstki, co mogłoby powodować ucisk na nerw pośrodkowy. Stwierdzone obustronne uszkodzenie nerwu pośrodkowego, co przy braku znamiennego obciążenia lewej ręki przemawia przeciw etiologii zawodowej wskazanego schorzenia. Nadto w orzeczeniach lekarskich wskazano na współistnienie podejrzenia u skarżącej niedoczynności tarczycy świadczącego o zaburzeniach hormonalnej czynności gruczołów dokrewnych, w przebiegu których obserwuje się częstsze występowanie zespołu cieśni nadgarstka. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnych placówek medycznych. Każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, podjęte przez uprawnionego lekarza jednostki orzeczniczej I i II stopnia, ma charakter szczególnej opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Nadto, w celu doprecyzowania rodzaju i wielkości narażenia w ciągu zmiany roboczej ze szczególnym uwzględnieniem ruchów zginania i prostowania w nadgarstkach, lekarze specjaliści medycyny pracy dnia [...] października 2012 r. przeprowadzili wizytacje stanowiska pracy skarżącej. Stwierdzili, że na stanowisku ręcznego dzielenia przesyłek listowych o małych gabarytach i wadze do 50g pracownik wykonuje liczne (ok. 40 ruchów/min.) ruchy prawą ręką z zaangażowaniem nie tylko nadgarstka, ale całej dłoni, stawu łokciowego i barkowego. Ruchu są różnorodne, powtarzające się naprzemiennie w różnych płaszczyznach i kierunkach, zaś lewa ręka nie jest obciążona ruchami. Dlatego też, w świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut podniesiony w skardze, iż lekarze nie znają specyfiki pracy skarżącej. Wobec faktu, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do odmowy stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje ono nadal aktualność (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Wprawdzie przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych stanowi, że jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. W rozpoznawanej sprawie na skutek zgłaszanych przez skarżącą uwag do prowadzonego postępowania, organ I instancji z powyższej regulacji skorzystał. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, w celu rozwiania wątpliwości i odniesienia się do wszystkich uwag skarżącej, przed wydaniem kontrolowanej przez Sąd decyzji, wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o skorygowanie orzeczenia, w którym zabrakło odniesienia się do wymiaru etatu oraz nieuwzględnienia w opisie chronometrażu w treści orzeczenia czynności polegających na ręcznym dzieleniu przesyłek listowych o dużych gabarytach i wadze 50-2000g (ok. 160 minut). W skorygowanym orzeczeniu lekarskim z dnia [...] maja 2013 r. stwierdzono, iż dodatkowa ponowna analiza wykazała, iż skarżąca nie wykonywała długotrwale monotypowych czynności, wielokrotnie powtarzanych w czasie zmiany roboczej, pod postacią ruchów dłoni w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długim okresie czasu, które stwarzałyby możliwość uścisku na pnie nerwów pośrodkowych. Dodatkowo zwrócono uwagę na przeprowadzoną diagnostykę skarżącej w kierunku autoimmunologicznej niedoczynności tarczycy, które są niezależnym czynnikiem ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka. W ocenie Sądu, orzeczenia lekarskie wydane w niniejszej sprawie wyraźnie i jednomyślnie wskazywały, że nie można jednoznacznie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej przedmiotowego schorzenia. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma możliwości dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 12 maja 2010 r., I OSK 335/10 (LEX nr 597546): "Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej." W niniejszej sprawie dwa orzeczenia lekarskie zgodnie stwierdzały brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. Orzeczenia lekarskie były prawidłowe pod względem formalnym, zawierały rzetelne uzasadnienie, dlatego organ nie mógł orzec o chorobie zawodowej w sytuacji, gdy obie opinie lekarskie mówiły o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r. VII SA/Wa 2429/06, baza Lex nr 334113; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r. I SA/Wa 184/05, baza Lex nr 192632). Należy również podkreślić, że istnienie domniemania związku przyczynowego, nie może prowadzić do podważenia orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie. Organy nie mogły z tej tylko przyczyny orzec wbrew opiniom specjalistów. Sąd stwierdza zatem, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym orzeczeń lekarskich, zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia przeprowadziły prawidłowe ustalenia i w oparciu o te ustalenia wydały stosowne rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.