VIII SA/Wa 607/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Starosta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. skargę na wskazaną wyżej decyzję tego organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności. Z urzędu bada swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną, czy skarga została wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie, czy skarga dotyczy aktu w ramach kognicji sądowoadministracyjnej wynikającej z art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej zwana p.p.s.a.), a także czy spełnia określone warunki formalne. W świetle regulacji art. 50 p.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zasadniczą przesłanką konstytuującą pojęcie "strony postępowania" jest zatem interes prawny. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialno - prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Starosta [...], który jako organ pierwszej instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Tym samym Starosta [...] nie występował w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Działając zatem jako organ pierwszej instancji nie był uprawniony do złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego. Nie ma on bowiem własnego interesu prawnego we wniesieniu skargi na tą decyzję. Organ administracji pierwszej instancji działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 czerwca 2008r. sygn. akt II OSK 813/08 (LEX nr 505430), dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie: skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska, co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Postępowanie sądowoadministracyjne może być natomiast uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny ( por. także postanowienie NSA z 14 grudnia 2011r., sygn. akt: II GSK 2293/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w doktrynie podkreśla się, że generalne przyznanie organowi, który wydał decyzje w sprawie w postępowaniu administracyjnym, przymiotu skarżącego stanowiłoby zagrożenie dla fundamentalnych założeń formalnego prawa administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nadawałoby bowiem temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygnięcia sprawy, oraz uprawnienie strony kwestionujące owo rozstrzygnięcie. (M. Jagielska, Komentarz do art. 50 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M Wierzbowskiego, s. 269, Warszawa 2011) Z powyższych przyczyn brak jest podstaw do przyjęcia, że Starosta [...] jest stroną niniejszego postępowania sądowego. Nie posiada on bowiem interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.. Oznacza to, że skarga ta jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów, postanowiono jak w sentencji.