VIII SA/Wa 640/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanowił : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z 22 lipca 2015 r. K. W. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] czerwca 2015 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu wszczęcia postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie zaskarżonej decyzji z nieruchomości i emerytury. Dodał, że utrzymuje się wyłącznie z emerytury, a mieszkanie służy jemu i jego żonie na cele mieszkaniowe. Wskazał, że konieczne jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji i egzekucji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II FZ 664/16, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwana dalej "p.p.s.a."), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., wedle którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Zauważyć należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest Sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie (uprawdopodobnienie) przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna. Egzekucja tego świadczenia może w istotny sposób spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody rodzinie skarżącego, w której zarówno on jak i jego żona są osobami w podeszłym wieku, nie posiadającymi wystarczającego majątku mogącego być zabezpieczeniem dochodzonych należności. Nadto skarżący uprawdopodobnił, że aktualna sytuacja finansowa oraz zdrowotna nie pozwala na wygenerowanie środków umożliwiających jednorazowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy dodać, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.