VIII SA/Wa 671/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. P. i A. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. P. i A. B. na postanowienie Wojewody [...]nr [...] z [...] czerwca 2015r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Decyzją Nr [...] z [...] października 2011r. Starosta [...] (zwany dalej: Starosta, organ I instancji) orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę instalacji dolnego źródła pompy ciepła typu solanka - woda dla potrzeb budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w W. dla W. K.. Decyzja ta stała się ostateczna [...] listopada 2011r. Pismem z 29 października 2012r. (data wpływu do organu - 30 października 2012r.) A. P. i A. B. (zwani dalej: wnioskodawcy, skarżący) złożyli na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 198, poz. 1071 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty. Postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2012r. Starosta orzekł o wznowieniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a następnie decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2013r. Starosta orzekł o odmowie uchylenia decyzji własnej ostatecznej z [...] października 2011r. Na skutek odwołań złożonych przez skarżących Wojewoda [...] (zwany dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako podstawę powyższego Wojewoda podał, że wniosek nie został sprecyzowany w sposób jednoznaczny, gdyż wnioskodawcy zażądali wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego. Wojewoda stwierdził jednocześnie, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 9 k.p.a. w związku z art. 63 § 2 k.p.a., gdyż wniosek, który wpłynął do Starosty i został rozpatrzony, zawierał żądanie o podjęcie z urzędu decyzji o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] października 2011r. Nadto wywiódł, że niedopuszczalne jest mieszanie trybów postępowania, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek, tak jak postępowania wszczętego z urzędu. Wskazał także na ustawowe terminy złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wezwał skarżących do uzupełnienia - sprecyzowania wniosku oraz do określenia - wskazania terminu, w którym dowiedzieli się oni o wydaniu (na rzecz W. K.) decyzji ostatecznej z [...] października 2011r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawcy podali, iż wnoszą o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 , 5 i 6 k.p.a. Podali, iż pierwszą informację o tym, że wydano przedmiotową decyzję uzyskali od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (zwany dalej: PINB) w piśmie z [...] sierpnia 2012r. Postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2013r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z [...] października 2011r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Starostę, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. Stwierdził, iż skoro już w piśmie z 3 kwietnia 2012r. kierowanym do Starosty skarżący podali, iż Starosta udzielił pozwolenia na budowę instalacji dolnego źródła ciepła dla W. K. na działce nr [...] w W. przy ul. [...], to nie można uznać, że o wydaniu ww. decyzji skarżący dowiedzieli się z pisma PINB z [...] sierpnia 2012r. Na skutek złożonego przez wnioskodawców zażalenia Wojewoda postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2014r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2014r. po raz kolejny odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie. Wskazał w tym zakresie, że wnioskodawcy wskazali, że o wydaniu decyzji Nr [...] z [...] października 2011r., dowiedzieli się z pisma PINB z [...] sierpnia 2012r. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. pisma PINB wynika, iż A. P. odebrał je 10 sierpnia 2012r., zaś A. B. 18 sierpnia 2012r., a zatem ponad dwa miesiące przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania z 29 października 2012r. Na skutek zażalenia złożonego na ww. postanowienie Wojewoda postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2014r. orzekł o utrzymaniu zażalonego rozstrzygnięcia w mocy. Organ odwoławczy uznał, iż wnioskodawcy nie dochowali terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyrokiem z 5 lutego 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 853/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi wnioskodawców na powołane wyżej orzeczenie, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Sąd podał, iż z akt administracyjnych dołączonych do sprawy zarejestrowanej pod sygnaturą akt VIII SA/Wa 6/15 wynika, iż Wojewoda decyzją Nr [...] z [...] października 2014r. po rozpatrzeniu odwołania skarżących w niniejszej sprawie od decyzji Starosty Nr [...] z [...] lipca 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie. Jako podstawę powyższego podniósł, iż skarżący nie spełniają przesłanek z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej: p.b.) i nie przysługują im prawa strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Wojewoda uznał, iż organ I instancji winien był odmówić wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z uwagi na niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych. Z uwagi na odmówienie skarżącym przymiotu strony postępowanie jako bezprzedmiotowe organ odwoławczy umorzył. Zdaniem Sądu w sprawie z wniosku skarżących o wznowienie postępowania organy wydawały odrębne rozstrzygnięcia w stosunku do każdej ze wskazanych przez skarżących podstaw złożonego w tym przedmiocie wniosku. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżących od decyzji Starosty Nr [...] z [...] lipca 2014r. i dokonując oceny złożonego przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...] października 2011r. doszedł do odmiennych wniosków co do oceny posiadania przez skarżących przymiotu strony w zaskarżonym postanowieniu oraz w decyzji Nr [...] z [...] października 2014r. W zaskarżonym postanowieniu odmowę wznowienia postępowania uzasadniono nie dochowaniem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Posiadanie przez skarżących przymiotu strony nie zostało zakwestionowane, co może sugerować, iż organ odwoławczy co do posiadania przez skarżących przymiotu strony nie miał wątpliwości. Tymczasem z decyzji Nr [...] z [...] października 2014r. wynika odmienna ocena co do tej kwestii. Sąd uznał, iż brak jakichkolwiek rozważań i oceny powyższej okoliczności w zaskarżonym postanowieniu nie pozwala Sądowi na odniesienie się co do tej kwestii. Jednocześnie istnienie w obrocie prawnym rozstrzygnięć o rozbieżnej ocenie co do okoliczności posiadania przymiotu strony przez wnoszących o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego tą samą decyzją i sformułowanego w tym samym wniosku, jedynie z odmiennych przesłanek wznowieniowych pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem pozostawania organów na straży praworządności (art. 7 k.p.a.) oraz zasadą zaufania (art. 8 k.p.a.). Badanie posiadania przez stronę przymiotu strony, jako okoliczności podlegającej badaniu wstępnemu przy ocenie dopuszczalności wznowienia postępowania winno być dokonywane bez względu na to, której przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a. dotyczy i wnioski w tej mierze wyprowadzone nie mogą być odmienne. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2015r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Uzasadniając podjęte postanowienie po wskazaniu na specyfikę postępowania wznowieniowego organ odwoławczy podał, że podziela stanowisko Starosty, że wnioskodawcy nie dochowali terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 45 § 1 pkt 4 k.p.a. Wywiódł, iż z treści art. 148 § 2 k.p.a. termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, dostarczającą informacji, czego dana decyzja dotyczy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczeniu. Podniósł, iż wnioskodawcy wskazali, że o wydaniu decyzji z [...] października 2011r., dowiedzieli się z pisma PINB z [...] sierpnia 2012r. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. pisma wynika, że A. P. odebrał je 10 sierpnia 2012r., zaś A. B. 18 sierpnia 2012r., a zatem ponad dwa miesiące przed złożeniem wniosku wznowienie postępowania z 29 października 2012r. Nie mniej Wojewoda podzielił także stanowisko Starosty, że o wydanym pozwoleniu na budowę instalacji dolnego źródła pomp ciepła typu solanka - woda dla potrzeb budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. gruntu [...] położonej przy ul. [...] w W., skarżący wiedzieli już 3 kwietnia 2012r., o czym świadczy pismo A. P. i A. B. o z 3 kwietnia 2012r., skierowane do Starosty. Uznał również, iż o wydaniu decyzji z [...] października 2011r., A. P. wiedział już [...] grudnia 2011r., o czym świadczy podpisany przez niego protokół z oględzin dokonanych przez pracowników PINB [...] grudnia 2011r., na działce położnej w W. przy ul. [...]. Odnosząc się do wytycznych zawartych w wyroku z 5 lutego 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 853/14 dotyczących oceny posiadania przez wnioskodawców przymiotu strony Wojewoda podał, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b., są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 p.b). Obszar oddziaływania obiektu jest zatem wyznaczany przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji, oraz który należy uwzględniać przy projektowaniu i budowie obiektu. Wyjaśnił, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. B. jest współwłaścicielem działki nr [...] stanowiącej drogę. Natomiast A. P. jest właścicielem działek o nr ewid. [...],[...] i [...], które nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej inwestycją. Działka nr [...] oddziela od działki inwestycyjnej nr [...], działka drogowa nr [...]. Natomiast działka nr [...] położona jest w odległości ok. 25 m od działki, na której projektowana jest inwestycja, a działka nr [...] w odległości ok. 90 m. W związku z powyższym ocenił, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w niniejszej sprawie, gdyż nie są oni właścicielami działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, tj.: z uwagi na charakter, rodzaj i rozmiar planowanej inwestycji nie posiadają oni legitymacji procesowej do udziału w sprawie. Czyniąc szczegółowe rozważania w zakresie oddziaływania inwestycji Wojewoda podał, iż objęta decyzją ostateczną z [...] października 2011r. inwestycja to instalacja dolnego źródła pomp ciepła typu solanka - woda dla potrzeb budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. [...]. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich. Do akt sprawy dołączono opinię wydaną przez Starostwo Powiatowe w [...] Wydział Rolnictwa, Leśnictwa i Ochrony Środowiska, w której nie zgłasza sprzeciwu do prac geologicznych. Projekt prac geologicznych został opracowany przez uprawnionego geologa inż. S. P.. Projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i w związku z tym dołożono wszelkich starań, aby zaprojektowane prace były wykonane z poszanowaniem interesów osób trzecich. Projektowany obiekt nie będzie oddziaływać ujemnie na sąsiednie nieruchomości w tym na nieruchomości będące własnością skarżących. Oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację skarżących, organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego obiektu nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działek stanowiących własność skarżących, nie emituje niedopuszczalnych pól elektromagnetycznych, jak również nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie można uznać, że nieruchomość wnioskodawców znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Ponadto skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego, który powodowałby naruszenie bądź ograniczenie ich praw lub obowiązków, albo też miał jakikolwiek wpływ na sposób zagospodarowania ich nieruchomości. Uznał zatem, że skarżący nie spełniają przesłanek art. 28 ust. 2 p.b., a zatem nie przysługują im prawa strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Skargę na powołane postanowienie do sądu administracyjnego złożyli skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: 1. prawa materialnego - art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Wojewodę, że właściciele gruntów sąsiednich, w tym współwłaściciel działki objętej inwestycją nie są stroną postępowania, zaś inwestycja nie oddziaływuje na graniczące z nią nieruchomości; art. 29 ust. 2 pkt 10 p.b., z którego wynika, że budowa ujęć wód podziemnych nie wymaga pozwolenia na budowę oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.; 2. przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 § 1, art. 145 i 151 § 1 k.p.a. oraz art. 78 oraz art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, polegające na naruszeniu praw własności przez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania; 3. art. 1 ust 2, art. 6 ust. 2 pkt. 2 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., Nr 199) w zakresie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich; 4. naruszenie podstawowych zasad postępowania określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a.; 5. brak opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przed wydaniem decyzji, co skutkuje jej nieważnością od samego początku, bowiem wydane stanowisko (opinia) Starostwa nie zastępuje i nie oznacza wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów dot. ochrony środowiska. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący szczegółowo omówili przebieg postępowania w niniejszej sprawie oraz ww. zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W pierwszej kolejności podać należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 5 lutego 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 853/14 uchylając zaskarżone postanowienie z [...] czerwca 2014r. wskazał na uchybienia prowadzonego przez Wojewodę postępowania. Zgodnie z art. 153 u.p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Analizując wydane aktualnie rozstrzygnięcie Wojewody Sąd stwierdza, iż w postępowaniu prowadzonym po ww. wyroku organ prawidłowo wykonał zalecenia określone ww. orzeczeniem. Wyjaśnić dalej należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz ocenić, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. lub art. 145a § 2 k.p.a. Stosownie do postanowień art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Zasadą jest zatem, że podanie o wznowienie postępowania strona wnosi w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Kluczowym dla pozytywnego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, jest zachowanie terminu do jego złożenia, co musi być przez stronę udowodnione. W wyroku z 16 października 1998 r., III SA 2802/97, LEX nr 34954 NSA stwierdził, iż "strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze". Aby odmówić wznowienia postępowania nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę prawną do wznowienia, trzeba dowieść, że wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania. To strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o takiej okoliczności. Zatem dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2010r., I OSK 99/09, LEX nr 595668). W myśl przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz rozważań orzecznictwa istotnym dla oceny, czy złożony przez skarżących wniosek o wznowienie został złożony w terminie jest ustalenie daty powzięcia przez wnioskodawców informacji o wydaniu decyzji ostatecznej z [...] października 2011r. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że wniosek o wznowienie postepowania został złożony z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a. Poczynione w tym zakresie ustalenia są prawidłowe i Sąd uznaje je za własne. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, iż o okolicznościach, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania skarżący dowiedzieli się z pisma PINB z [...] sierpnia 2012r., które otrzymali: A. P. 10 sierpnia 2012r., a A.B.18 sierpnia 2012r. Ponadto o wydaniu ww. A. P.posiadał wiedzę od 28 grudnia 2011r., tj. od dnia oględzin nieruchomości W. K., o czym świadczy podpisany przez niego protokół oględzin z tej czynności. Okoliczność ta jest w ocenie Sądu oczywista i nie budzi zastrzeżeń, twierdzenia skarżących negujące ww. okoliczność są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Prawidłowe są także ustalenia organu odwoławczego wskazujące, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony. Zaznaczyć należy, że w decyzji z [...] października 2011r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie stwierdzono oddziaływania inwestycji na inne nieruchomości. Przymiot strony należy ocenić jak słusznie wywiódł organ na podstawie art. 28 p.b. Organ prawidłowo zinterpretował co należy rozumieć przez obszar oddziaływania obiektu, podpierając się orzecznictwem sądów administracyjnych. Jest poza sporem, że działki A. P. nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie z działką objętą inwestycją, bowiem rozdziela je droga – działka nr [...]. Inwestycja nie oddziaływuje w żaden sposób na działki A. P., nie powoduje żadnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania jego własności. Również co do działki [...] (drogi) stanowiącej własność A. B. nie można doszukać się jakiegokolwiek oddziaływania inwestycji na drogę. Ustalenia i wywody organu odwoławczego co do statusu stron, są zatem prawidłowe. Skarżący nie są bowiem właścicielami działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, nie spełniają przesłanek z art. 28 ust. 2 p.b., więc nie przysługuje im status strony. Zarzuty skargi co do prawa strony oraz argumenty, na które powołują się wnioskodawcy, nie odnoszą się do badanej materii oddziaływania na nieruchomość. Powoływanie się przez skarżących na prawo własności, Konstytucję, przepisy w zakresie ochrony środowiska, prawo geologiczne, górnicze, czy warunki techniczne pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Regulacje te odnoszą się wprost do budowy inwestycji, nie podlegają natomiast ocenie przez pryzmat oddziaływania na podstawie art. 3 pkt 20 p.b. W tej sytuacji chybione są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zakresie nie zebrania całego materiału i ustalenia stanu faktycznego co do zmiany stosunków wodnych i struktury skarpy. Pozostałe argumenty i zarzuty skargi nie dotyczą przedmiotu zaskarżenia, przypomnieć bowiem należy, że kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z [...] kwietnia 2014r. o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Okoliczności powołane w skardze mogłyby podlegać badaniu i analizie gdyby doszło do wznowienia postępowania we wskazanym wyżej trybie. Dlatego też kwestia przepisów ochrony środowiska, czy naruszeń prawa geologicznego, wodnego i innych przywołanych w skardze nie podlega ocenie Sądu w przypadku odmowy wznowienia postępowania. Także brak opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i powoływanie się na nieważność postanowienia jest nietrafione. Ta przesłanka może podlegać ocenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie. Powołane w skardze przepisy – art. 105 § 1, art. 145, art. 151 k.p.a. i naruszenie tych przepisów nie zostało uzasadnione w skardze, natomiast art. 145 dotyczy przesłanek wznowieniowych. Sąd ocenia również, iż nie znajduje zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., dotyczący umorzenia postępowania odwoławczego, przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, podobnie jak art. 105 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania także powołane w skardze przepisy kodeksu cywilnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.