VIII SA/Wa 687/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. na rozkaz Komendanta Głównego Policji z dnia 21 listopada 2024 r. nr. [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 687/25 Uzasadnienie Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia 21 listopada 2024 roku Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U z 2024 roku, poz. 572 dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania M. J. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia 9 sierpnia 2024 roku w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą od dnia 15 kwietnia 2005 roku do dnia 5 września 2009 roku – utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Aspirant M. J. zwrócił się raportem z dnia 16 kwietnia 2019 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy za granicą. Do przedmiotowego raportu załączył decyzję nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r. o przyznaniu wymienionemu zasiłku dla bezrobotnych. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w aktach osobowych policjanta znajduje się (przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego na język polski) zaświadczenie z dnia 30 października 2009 r. wydane przez Urząd Skarbowy i Celny Biuro Składek na Ubezpieczenie Społeczne, [...], [...], [...], W. [...], dotyczące okresów zaliczanych przy przyznawaniu świadczeń dla bezrobotnych (formularz "E 301"). W powyższym dokumencie zaświadczono, że okres ubezpieczenia wymienionego, związany z płatnym zatrudnieniem, miał miejsce od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. Zawarto w nim również informację o ostatnim zatrudnieniu skarżącego w zakresie rodzaju działalności, charakteru wykonywanej pracy i przybliżonego wynagrodzenia za okres rozliczeniowy) oraz powodzie rozwiązania stosunku pracy. Ponadto ustalono, że w aktach osobowych policjanta znajdują się dokumenty sporządzone w języku angielskim (druki "E 301", "P45" i "P60"). W dniu 8 maja 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. wydał rozkaz personalny nr [...], którym określił termin nabycia przez asp. M. J. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 16 kwietnia 2019 r. w wysokości 15%. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia 26 lipca 2019 r. Komendant Główny Policji uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia 8 maja 2019 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 19 września 2019 r. (doręczonym stronie w dniu 20 września 2019 r.), wezwano asp. M. J. do przekazania dokumentu potwierdzającego omawiany okres zatrudnienia, sporządzonego w języku polskim i zawierającego: oznaczenie pracodawcy wraz z adresem siedziby w danym państwie, oznaczenie okresu zatrudnienia ze wskazaniem dat dziennych, wymiar czasu pracy i wystawcę dokumentu. Przy piśmie z dnia 26 września 2019 r. asp. M. J. przesłał do organu (przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego na język polski) wydruk (karta nr 65 I części akt osobowych), zatytułowany "Poświadczenie wynagrodzenia", mający potwierdzić wymiar czasu pracy strony za granicą. W wydruku tym zawarte są informacje m.in. o pracodawcy ([...]), a także dacie wypłaty wynagrodzenia (11 września 2009 r.) za "23" tydzień. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 17 października 2019 r., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, z późn. zm. dalej ustawa ) oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm. dalej rozporządzenie), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o zaliczenie do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanego okresu zatrudnienia za granicą, odmówił stronie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 9 grudnia 2019 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia 17 października 2019 r. Po rozpoznaniu skargi na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 9 grudnia 2019 r., wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 473/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony rozkaz personalny organu II instancji oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia 17 października 2019 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na konieczność wezwania skarżącego do złożenia, przetłumaczonych z języka angielskiego na język polski, dokumentów P45 i P60 oraz wszelkiej posiadanej dokumentacji, na okoliczność wykonywania pracy u pracodawcy zagranicznego w pełnym wymiarze czasu pracy we wnioskowanym okresie, a następnie dokonanie wszechstronnej oceny tak zebranego materiału dowodowego i wydanie na jego podstawie decyzji w oparciu o § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów. Ponadto Sąd zauważył, że organy orzekające nie odniosły się i nie rozważyły możliwości ewentualnego zastosowania wobec skarżącego przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 5 powyższego aktu prawnego, który nie wymaga wykazywania zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze stażu pracy, a zalicza inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Sąd przywołał znajdującą się w aktach sprawy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r., w której zaliczono skarżącemu okresy zatrudnienia przebyte w W. [...] od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. oraz stwierdził, że ten okres zatrudnienia policjanta niewątpliwie jest udokumentowany i bezsporny jako okres podlegający wliczeniu do okresu pracy na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia. Następnie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4133/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że zastrzeżenia Sądu I instancji, dotyczące braku kompleksowej oceny dowodów, są usprawiedliwione. Wskazał jednak, że w sprawach takich jak przedmiotowa, w zasadzie aktywność organu ogranicza się do wezwania strony do złożenia stosownej potwierdzającej jej twierdzenia dokumentacji, bowiem to w posiadaniu zainteresowanego zwiększeniem wysługi lat funkcjonariusza, znajdują się stosowne dokumenty dotyczące jego pracy za granicą, bądź też może on o te dokumenty wystąpić do pracodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z powyższego obowiązku organ wywiązał się i jako nieprawidłowe uznał wskazanie Sądu I instancji, zgodnie z którym organ powinien ponownie wezwać skarżącego do złożenia dokumentacji potwierdzającej wykonywanie pracy u zagranicznego pracodawcy, jak i do przetłumaczenia złożonych już dokumentów. Ponadto stwierdził, że w sytuacji, gdy strona nie wypełniła obowiązku złożenia dokumentów przetłumaczonych na język polski (pomimo wezwania), organ winien pominąć te dowody. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w kwestii niedokonania przez organ kompleksowej oceny przedłożonej przez skarżącego dokumentacji. Podkreślił, że w zaskarżonej decyzji zabrakło oceny przytaczanej powyżej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r., co skutkuje brakiem możliwości zarzucenia Sądowi I instancji nieprawidłowości w zakresie nakazania organowi rozważenia możliwości zastosowania w sprawie przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia przy wykorzystaniu powyższej decyzji, bowiem wynika z niej, że skarżącemu zaliczono okresy zatrudnienia w W. [...] na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zwrócenie przez Sąd I instancji uwagi na konieczność analizy poszczególnych dowodów we wzajemnym powiązaniu, zważywszy, że zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy może być wykazane wszelkimi dostępnymi w tym zakresie dokumentami i nie muszą to być dokumenty, z których wymiar czasu pracy wynika wprost, ale mogą to być wszelkie dokumenty, z których można tą okoliczność wywnioskować. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 9 sierpnia 2024 r., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145) oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych 1 Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o zaliczenie do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanego okresu zatrudnienia za granicą, odmówił stronie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 19 sierpnia 2024 r. W dniu 2 września 2024 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony złożył (z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.) odwołanie z dnia 30 sierpnia 2024 r. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia 9 sierpnia 2024 r. zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie przedmiotowego rozkazu personalnego w całości i przyznanie skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą oraz zasądzenie od "Komendanta Wojewódzkiego Policji" na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, z późn. zm. ustawa o promocji zatrudnienia), poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący udowodnił okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy za granicą od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r.,a przedmiotowy przepis nie precyzuje jakie dokumenty powinny być złożone przez skarżącego; § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji również, wpływające na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania: art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podejmowaniu decyzji; art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych oraz dowodów dokumentujących okres zatrudnienia u pracodawców zagranicznych; art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący nie pracował w W. [...] w wymiarze 40 godzin tygodniowo w ramach umowy o pracę (co wynika z przedłożonych dokumentów); art. 153 ustawy "o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", poprzez nieuwzględnienie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co do dalszego postępowania w sprawie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że na podstawie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), w niniejszej sprawie organ związany jest prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 473/20 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwzględnieniem oceny i wskazań wyrażonych w oddalającym skargę kasacyjną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4133/21. Stosownie do art. 153 przywołanej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Rozpatrując niniejszą sprawę należy wskazać na treść § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, zgodnie z którym uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby oraz o kolejne 2% za każde następne dwa lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby - łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 tegoż rozporządzenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2019 r. poz. 288), 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Zgodnie z § 4 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - z wyłączeniem przypadków, o których mowa w § 4 ust. 3. Natomiast w myśl § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 4 i 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1480) język polski jest językiem urzędowym, a podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. W orzecznictwie podkreśla się, że "Konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski, warunkuje, aby dokumenty będące zasadniczym dowodem wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1088/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 544/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/GL 16/08). Policjant powinien zatem przedstawić przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych dokument potwierdzający okres zatrudnienia zagranicznego, sporządzony w języku polskim. Jeżeli zaś taki dokument jest sporządzony w języku obcym, wówczas należy przedłożyć jego tłumaczenie. W przedmiotowej sprawie asp. M. J. przedłożył dokumentację w języku obcym (formularze P45 i P60) oraz dokumentację w języku polskim, tj.; decyzję nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r. o przyznaniu wymienionemu zasiłku dla bezrobotnych; przetłumaczone (przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego) zaświadczenie z dnia 30 października 2009 r,, wydane przez Urząd Skarbowy i Celny Biuro Składek na Ubezpieczenie Społeczne, [...], [...], [...], W. [...], dotyczące okresów zaliczanych przy przyznawaniu świadczeń dla bezrobotnych (formularz E 301). Następnie w wyniku wezwania asp. M. J. (pismem z dnia 19 września 2019 r.), do przekazania dokumentu potwierdzającego okres zatrudnienia, sporządzonego w języku polskim, zawierającego oznaczenie pracodawcy wraz z adresem siedziby w danym państwie, okres zatrudnienia ze wskazaniem dat dziennych oraz wymiar czasu pracy i wystawcę dokumentu, skarżący przedłożył przetłumaczony (przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego) wydruk, zatytułowany "Poświadczenie wynagrodzenia", mający w jego ocenie potwierdzić wymiar czasu pracy strony za granicą. Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4133/21, który wskazał, że: w sprawach takich jak przedmiotowa, w zasadzie aktywność organu ogranicza się do wezwania strony do złożenia stosownej, potwierdzającej jej twierdzenia dokumentacji; z powyższego obowiązku organ wywiązał się (uznając jako nieprawidłowe wskazanie Sądu I instancji o konieczności ponownego wezwania skarżącego do złożenia dokumentacji potwierdzającej wykonywanie pracy u zagranicznego pracodawcy, jak i do przetłumaczenia złożonych już dokumentów); w sytuacji, gdy strona nie wypełniła obowiązku złożenia dokumentów przetłumaczonych na język polski (pomimo wezwania), organ winien pominąć te dowody w omawianej sprawie organ dokonał analizy tylko dokumentów, złożonych przez skarżącego, w języku polskim (łącznie trzech), natomiast pozostałe przedstawione przez policjanta dokumenty w języku obcym pominięto. Nawiązując do dołączonej do akt sprawy decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r. o przyznaniu wymienionemu zasiłku dla bezrobotnych, wydanej m.in. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 475, z późn. zm.), należy wskazać, że stosownie do art. 86 ust. 1 przywołanej ustawy, udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego, są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych. Zacytowana powyżej norma prawna jednoznacznie zatem stanowi, aby okres zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego był udokumentowany, przy czym żadne przepisy nie wskazują, przy użyciu jakich dokumentów ma to nastąpić. Pracodawca (organ administracji publicznej) może zatem uwzględnić okres zatrudnienia pracownika (policjanta) za granicą na podstawie każdego dostarczonego przez niego dokumentu. Biorąc pod uwagę, że z § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., jednoznacznie wynika, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego podlegają zaliczeniu tylko zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy (w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku wymiar czasu pracy podlega sumowaniu), istotne jest, aby dokumenty przedstawione organowi administracji publicznej, w celu uwzględnienia konkretnego okresu do wysługi lat, zawierały takie informacje, aby organ był w stanie bez wątpliwości stwierdzić fakt zatrudnienia u danego pracodawcy, charakter zatrudnienia oraz okres zatrudnienia i, co ważne, jego wymiar. Istotne jest również, aby wynikało z nich, że dana osoba była pracownikiem (stąd np. zagraniczne dokumenty ubezpieczeniowe muszą wykazywać, że składki na publiczne fundusze ubezpieczeń społecznych były opłacane w związku z zatrudnieniem, a nie pracą na własny rachunek). Warto zauważyć, że warunek ustalenia wymiaru zatrudnienia pracownika za granicą u pracodawcy zagranicznego, wynikający z § 4 ust. 1 pkt 4 omawianego rozporządzenia, stanowi zdecydowaną różnicę w zaliczaniu okresu tego zatrudnienia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów, w stosunku do zaliczania okresu tego zatrudnienia w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, jak to miało miejsce w, wydanej na podstawie odrębnych przepisów, decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r., gdzie ustalenie wymiaru zatrudnienia, nie było wymagane. Reasumując, uwzględnienie okresu zatrudnienia asp. M. J. w W. [...] przy przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych, nie jest jednoznaczne z automatycznym zaliczeniem tego samego okresu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia funkcjonariuszy Policji. Należy również podkreślić, iż brak jest podstaw do zaliczenia okresu zatrudnienia asp. M. J., przebytego za granicą u pracodawcy zagranicznego, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów na podstawie § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi łat, od której Jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (odnoszącego się do innych okresów, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego). Przepis § 4 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia odnosi się bowiem do okresów innych, niż okresy wskazane w § 4 ust. 1 pkt 1-4 tego aktu prawnego, w tym okresy zatrudnienia, które usystematyzowane zostały w § 4 ust. 1 pkt 4. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do sytuacji odmiennego traktowania okresów zatrudnienia w Polsce i za granicą, w której policjantom zaliczanoby (do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia) zakończone okresy zatrudnienia w niepełnym wymiarze, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego, podczas gdy zakończone okresy zatrudnienia w niepełnym wymiarze, przebyte w Polsce, takiemu zaliczeniu nie podlegają (jeżeli suma etatów równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców, w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku wymiaru czasu pracy, jest mniejsza niż pełny etat). Dodatkowo porównanie konstrukcji przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w którym jest mowa o zaliczeniu okresów zatrudnienia za granicą do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych) oraz przepisu art. 79 ust. 1 tej ustawy (w którym jest mowa o wliczaniu do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych) odnoszącego się do innego niż zatrudnienie okresu (pobierania określonego zasiłku i stypendium) jednoznacznie wskazuje, że czym innym jest okres niebędący okresem zatrudnienia, traktowany jako okres pracy (art. 79 ust 1), a czym innym okres zatrudnienia za granicą traktowany jako okres pracy w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 86 ust. 1). Tylko pierwszy z wymienionych okresów (niebędący okresem zatrudnienia) może być traktowany jako inny okres w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Natomiast okres zatrudnienia za granicą należy objąć zakresem pojęcia "zatrudnienie w Rzeczypospolitej Polskiej" i w zakresie uprawnień pracowniczych stosować do niego te same warunki, w tym co do wymiaru czasu pracy, które poszczególne regulacje wiążą z pracą w Rzeczypospolitej Polskiej. Przechodząc do analizy przedłożonych przez stronę dokumentów, przetłumaczonych na język polski, stwierdzić należy, że z całą pewnością z pkt 3.1 zaświadczenia E301 z dnia 30 października 2009 r. wynika, iż w okresie od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. skarżący był ubezpieczony w związku z płatnym zatrudnieniem. W formularzu tym nie wpisano jednak w pkt 4.1 okresów zatrudnienia asp. M. J.. Jednocześnie w pkt 5 zaświadczenia, zawierającym informacje dotyczące ostatniego zatrudnienia, wydający je Urząd Skarbowy i Celny, w rubryce określającej przybliżone wynagrodzenie za okres rozliczeniowy, zamieścił zapis "[...] FUNTÓW TYGODNIOWO". Natomiast z treści poświadczenia wynagrodzenia, złożonego przez asp. M. J., wynika, że w dniu 11 września 2009 r. wypłacono mu wynagrodzenie za 23 tydzień pracy w [...]. W wydruku tym określono ilość oraz stawkę za wypracowane jednostki wynagrodzenia zasadniczego (31 - stawka 6,8 £), jednostki pracy w święto (8 - stawka 6,8 £) i jednostki nadgodzin (13,5 - stawka 10,2 £) oraz jednostki urlopowe (59 - stawka 6,8 £). W wydruku widnieje również zapis o wysokości wynagrodzenia podlegającego opodatkowaniu od początku roku podatkowego ("9940,03"). O ile z pierwszego z omawianych dokumentów wynika, iż skarżący był ubezpieczony w związku z płatnym zatrudnieniem w okresie od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. oraz wysokość jego przybliżonego wynagrodzenia za okres rozliczeniowy, natomiast drugi z dokumentów przedstawia rozliczenie za 23 tydzień pracy, o tyle z żadnego z nich, zarówno osobno jak i przy ich wzajemnym zestawieniu, nie wynika wprost wymiar zatrudnienia skarżącego w całym omawianym okresie, ani jego części (poza 23 tygodniem, w którym wymiar czasu pracy wyniósł 39 godzin). Warto również zwrócić uwagę, że okres od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. stanowi łącznie około 229 tygodni, natomiast przedstawione poświadczenie wynagrodzenia dotyczy 23 tygodnia pracy, tj. znacznie krótszego okresu. Organ nie jest uprawniony (jak chciałby tego pełnomocnik strony) do ustalania wymiaru zatrudnienia pracownika za granicą u pracodawcy zagranicznego na podstawie hipotetycznych wyliczeń, ani rozstrzygania wątpliwości na korzyść policjanta. Stawka wynagrodzenia asp. M. J. mogła bowiem ulegać zmianom zarówno na przestrzeni 23 tygodni, jak też całego wnioskowanego okresu. Na marginesie jedynie warto zauważyć, że przybliżone wynagrodzenie za okres rozliczeniowy w ostatnim miejscu zatrudnienia skarżącego (według formularza E301) wynosiło [...] £ za tydzień. Zestawienie go ze stawką wynagrodzenia zasadniczego (6,8 £) oraz za pracę w święto (według poświadczenia wynagrodzenia za 23 tydzień), wskazuje, że zainteresowany pracował w niepełnym wymiarze. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił konkretnego wyliczenia, na podstawie którego wyciągnął odmienne wnioski. Przypomnieć należy, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym celem organu jest niebudzące wątpliwości potwierdzenie pracy strony za granicą w pełnym wymiarze, wynikające z przedłożonej przez nią dokumentacji. Przy czym należy wskazać, iż wymiar ten, w tym przypadku, nie może być niższy niż 40 godzin w tygodniu, bowiem musi odpowiadać ogólnym normom czasu pracy, warunkującym nabycie konkretnych uprawnień pracowniczych zgodnie z prawem polskim. W przedmiotowej sprawie, dokumentacja w języku polskim, przedstawiona przez asp. M. J. (mimo prawidłowego wezwania) nie jest wystarczająca, aby uznać okres jego pracy za granicą od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r., za okres podlegający wliczeniu do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego. Nie zawiera ona bowiem podstawowych informacji, z których wynika wymiar czasu pracy świadczonej przez stronę w danym okresie, brak w niej również pełnych danych pracodawcy(ów). Przypomnieć należy, iż to na policjancie spoczywa obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat. natomiast do organu należy ocena, czy okres zatrudnienia jest wystarczająco udokumentowany, aby można było zaliczyć go do stażu służby. W niniejszej sprawie przedłożone przez policjanta dokumenty nie pozwalają na jednoznaczne określenie, czy we wnioskowanym okresie zainteresowany wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 80 k.p.a. który statuuje tzw. swobodną ocenę dowodów, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Niewątpliwie swobodna ocena nie oznacza oceny dowolnej, gdyż organ w uzasadnieniu decyzji musi wykazać dlaczego przyjął taki, a nie inny stan jako podstawę swego rozstrzygnięcia, co też Komendant Główny Policji w niniejszej sprawie uczynił, Art. 80 k.p.a. nie wyznacza organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego wnioskowania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł M. J.. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucał : naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 z późn. zrn.) poprzez jego niezastosowanie i niezaliczenie do okresów pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych okresu zatrudnienia skarżącego przebytego za granicą u pracodawcy zagranicznego, w sytuacji, gdy skarżący udowodnił okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy za granicą w okresach od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. a przedmiotowy przepis nie precyzuje jakie dokumenty powinny być złożone przez skarżącego; § 4 ust. 1 pkt 5) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad utrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez nieuwzględnienie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r. o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.; art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podejmowaniu decyzji; art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności okoliczności dotyczących przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych na mocy decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 r. oraz przedłożonych przez skarżącego dowodów dokumentujących okres zatrudnienia u pracodawców zagranicznych; art. 7 i art. 8 k.p.a. a także art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie dokumentów P-45, P-60; art. 7 i art. 8 k.p.a. a także art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że dokument E 301 nie może stanowić dowodu pracy skarżącego w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r. na terenie W. [...]; art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wezwanie w dniu 19 września 2019 r. skarżącego do przedłożenia dokumentu sporządzonego w języku polskim zawierającego oznaczenie pracodawcy wraz z adresem siedziby w danym państwie, oznaczenie okresu zatrudnienia ze wskazaniem dat dziennych, wymiar czasu pracy, wystawcę dokumentu, czyli dokumentu, który miałby powstać po 10 latach od zakończenia pracy przez skarżącego na terenie W. [...], dokumentu stanowiącego odpowiednik polskiego zaświadczenia o zatrudnieniu albo świadectwa pracy, którego skarżący nie posiada albowiem taki nie funkcjonuje na gruncie prawa brytyjskiego, i którego skarżący nie jest w stanie wytworzyć na potrzeby organu, co stanowi naruszenie słusznego interesu strony; art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. a także art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego polegający na braku wezwania skarżącego do przedłożenia przetłumaczonego na język polski dokumentu P45 i P60 znajdującego się w aktach sprawy, co doprowadziło do pominięcie tych dokumentów przy rozpoznawaniu sprawy; art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. a także art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia faktu pracy przez skarżącego ponad 40 godzinny czas pracy wynikający z przedłożonego przez skarżącego poświadczenia wynagrodzenia z datą wypłaty wynagrodzenia 11 wrzesień 2009 r. u pracodawcy [...] art. 75 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie teorii dowodowej, polegające na odrzuceniu złożonych dokumentów potwierdzających okres pracy od dnia 15 kwietnia 2005 r. do dnia 5 września 2009 r i przyjęcie, że daną okoliczność można potwierdzić jedynie dowodami, które organ uzna za stosowne, tj. dokumentami, których organ domagał się od skarżącego w wezwani z dnia 19 września 2019 r. W uzasadnieniu skargi podnosił, że zaskarżona decyzja narusza art. 86 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia ponieważ do pracy za granicą zalicza się każdą zagraniczna pracę od miejsca pracy, obywatelstwa, opłacania składek. Przepis ten nie precyzuje jakie dokumenty powinny potwierdzać okresy zatrudnienia za granicą. W W. [...] gdzie skarżący świadczył pracę dokumentami potwierdzającymi wykonywanie pracy w ramach pełnego etatu są równorzędne formularze P45, P-60 oraz tzw. payslipy( odcinki wypłaty i ubezpieczeń) dlatego nie istnieją podstawy aby polski pracodawca przeceniał wartość dowodową jednych, a ignorował inne. W ocenie skarżącego organ naruszył przepisy postepowania – art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w tym formularzy P45 i P60 a także innych dokumentów dołączonych na etapie postępowania przed sądem administracyjnym, jak wysokość wynagrodzenia osiąganego w okresie 31 sierpnia 2007 roku do 30 listopada 2007 roku, dokumentu Pay slip za okres od 27 lipca do 24 sierpnia 2007 roku oraz od dnia 9 kwietnia 2009 roku do 11 września 2009 roku, tłumaczenie dokumentu z dnia 2 września 2009 roku , pismo [...] z dnia 7 września 2009 roku wraz z tłumaczeniem zwykłym, pisma [...] z dnia 27 lutego 2008 roku, dokumentu [...] z 2 października 2006 roku, 6 lipca 2007 roku i 18 marca 2008 roku. Zdaniem skarżącego nieuprawnione jest stanowisko organu, że skarżący świadczył pracę w wymiarze przekraczającym pełny etat tj. 40 godzin tygodniowo. Już z dokumentu wynagrodzenia za tydzień 23 pracy wyniosło ono 591,75 funtów, a czas pracy wyniósł 52,5 godziny. Nawet z wynagrodzenia zasadniczego skarżącego wynikałaby norma czasu nie krótsza niż 40 godzin tygodniowo, to należy brać pod uwagę czas pracy faktycznie przepracowany, a ten w przypadku skarżącego wynosił ponad 40 godzin. Argumentował, że organ pierwszej instancji skupił się, że skarżący wezwany w dniu 19 września 2019 roku do przedłożenia dokumentu w języku polskim, potwierdzającego okres zatrudnienia , zawierającego oznaczenie pracodawcy oraz siedzibę w danym państwie, okresu zatrudnienia z ze wskazaniem dat dziennych, wymiaru czasu pracy, wystawcy dokumentu nie przedłożył takiego dokumentu. Dokumentu takiego jak w Polsce świadectwo pracy skarżący nie mógł dostarczyć ponieważ takie dokumenty w W. [...] nie są wystawiane. Zamiast tego pracodawca wystawia dokument P45 poświadczający wysokość wynagrodzenia otrzymywanego u pracodawcy. Zgodnie z prawem W. [...] nie wpisuje się w nim ,, informacji o wymiarze czasu pracy ‘’. Samo wystawienie tego dokumentu jest dowodem na prace co najmniej 48 godzin tygodniowo. Takim samym dokumentem jest dokument oznaczony P60 oraz tzw. payslipy( odcinki wypłaty ubezpieczeń), które skarżący przedłożył. W ocenie skarżącego organ błędnie interpretuje wykonanie obowiązku wezwania skarżącego do wykazania czasu pracy, co uczynił 19 września 2019 roku. W przedmiotowym wezwaniu organ wyzwał do złożenia dokumentu potwierdzającego okres zatrudnienia w języku polskim ale skarżący nie został wezwany do złożenia tłumaczenia dokumentów P45 i P60 na język polski. Organ w sposób nieuprawniony nie chce zauważyć, że decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 roku o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych zalicza do okresu pracy okresy ubezpieczenia i pracy za granicą. Ponadto skarżący przedłożył formularz E 301, który stanowi oficjalne potwierdzenie okresów pracy oraz faktu opłacania przez pracodawcę składek na ubezpieczenie społeczne. W ocenie skarżącego organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w oparciu o przedłożone dokumenty. Z tego względu należy uznać, że poczynione ustalenia faktyczne mają charakter dowolny, co jest niezgodne z art. 80 k.p.a. Przepis § 5 rozporządzenia nie zwalania organu od realizacji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tym bardziej że art. 86 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia nie precyzuje jakie dokumenty powinny być złożone i że musi być złożona umowa o pracę. Skarżący wskazywał, że § 4 ust.1 pkt 4 i 5 rozporządzenia do wysługi lat zalicza także ,, inne okresy jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Jeszcze skarżący wskazywał, że przepisy zarówno krajowe, jak i wspólnotowe nie określają jakimi dokumentami należy potwierdzić okres zatrudnienia za granicą. Wobec braku odpowiednich regulacji zastosowanie znajdzie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 10 grudnia 2018 roku w sprawie dokumentacji pracowniczej. Powyższa akt wykonawczy dopuszcza możliwość potwierdzenia okresów zatrudnienia różnego rodzaju dokumentami, nie tylko za pomocą świadectwa pracy. Z tego względu organy powinny przyjąć, że zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy mogło być wykazane wszystkimi dostępnymi dokumentami. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie oraz oddalenie wniosków dowodowych z dokumentów w postaci dokumentu P45 i P60. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny bada legalność decyzji administracyjnej pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych. Kontrola zaskarżonej decyzji według wyżej powołanych kryteriów pozwala uznać, iż nie zachodzą podstawy do eliminacji jej z obrotu prawnego. Należy zauważyć, iż postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie było uzupełnione według wskazań wynikających z wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2020 roku w sprawie VIII SA/Wa 473/20 i wyroku NSA z 10 kwietnia 2024 roku w sprawie III OSK 4133/21. Zastosowanie się do wskazań do wytycznych z powyższych wyroków wynikało z art. 170 p.p.s.a. Ze wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyżej powołanym wyroku wynikało, że przepis § 5 ust.1 rozporządzenia modyfikuje ogólne reguły dowodzenia wynikające z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. W sprawach takich jak przedmiotowa rola organu ogranicza się do wezwania strony do złożenia stosownej, potwierdzającej jej twierdzenia dokumentacji. W sytuacji gdy w sprawie zostaną złożone dokumenty w języku obcym bez tłumaczenia na język polski, to wobec wezwania z 19 września 2019 roku gdy nie zostanie złożone ich tłumaczenie należy je pominąć. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organ nie dokonał pełnej oceny i nie przeanalizował w połączeniu przetłumaczonego na język polski poświadczenia wynagrodzenia z 11 września 2009 roku. Ponownie rozpoznając sprawę organ wskazał, że biorąc pod uwagę § 4 ust.1 pkt 4 rozporządzenia należy zauważyć, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego podlegają uwzględnieniu tylko zaliczeniu okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy( w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze niższym niż połowa obowiązującego na danym stanowisku pracy podlega sumowaniu). Organ dokonał analizy i oceny zaświadczenia z dnia 30 października 2009 roku dotyczącego okresów zaliczanych przy przyznawaniu świadczeń dla bezrobotnych oraz poświadczenia wynagrodzenia za 23 tydzień od pracodawcy Len Wright Salades Ltd. Organ wskazał, że z powyższego dokumentu pkt 3.1 wynika, iż skarżący był objęty ubezpieczeniem w okresie od 15 kwietnia 2005 roku do 5 września 2009 roku. Przybliżone wynagrodzenie za okres rozliczeniowy wynosiło [...] funtów tygodniowo. Przedłożony dokument – poświadczenie wynagrodzenia odnosi się do 23 tygodnia pracy w firmie Len Wright Salads – określono ilość oraz stawkę za wypracowane jednostki wynagrodzenia – zasadniczego (31 – stawka 6,8 £), jednostki pracy w święto( 8 – stawka 6,8 £) i jednostki nadgodzin( 13,5 – stawka 10,2 £). Należy zgodzić się ze skarżącym, że z przedłożonego dokumentu wynika, iż w 23 tygodniu w firmie Len Wright Salads łącznie z nadgodzinami i pracą święta przepracował 52,5 godziny. Jednocześnie trafnie organ zauważył, iż przedmiotowy dokument odnosi się do jednego tygodnia z roku 2009. Skarżący domaga się zaliczenia od okresu zatrudnienia w policji okresu pracy w W. [...] od 15 kwietnia 2005 roku do dnia 5 września 2009 roku. Na podstawie zestawienia godzin pracy, stawek godzinowych w 23 tygodniu nie można jednoznacznie przesądzić, że praca skarżącego była pracą na pełny etat przez cały okres jego pracy w W. [...].. Jedynie z dokumentu E -301 wynika, że w tym okresie skarżący podlegał ubezpieczeniu i pobierał wynagrodzenie – średnio [...] funtów tygodniowo. Z przedłożonych dokumentów nie wynika ile godzin tygodniowo pracował skarżący. Średnie wynagrodzenie tygodniowe określane na kwotę [...] funtów tygodniowo bez z znajomości stawki godzinowej w tym okresie nie pozwala jednoznacznie przesądzić ile godzin tygodniowo pracował skarżący. Faktycznie też nie można wykluczyć, że praca skarżącego w tym okresie od 15 kwietnia 2005 roku do 9 września 2009 roku była pracą na pełny etat. Dopiero przedstawienie odpowiednich dokumentów, które by to potwierdzały lub pozwalały na wyliczenie godzin pracy stanowiłyby podstawę do zaliczenia okresu pracy za granicą do stażu pracowniczego w policji. Tak więc dokonana ocena wyżej powołanych dokumentów od organów pracodawców w W. [...] nie była oceną dowolną i nie naruszała art. 80 k.p.a. Należy zgodzić się z organem, że to na skarżącym spoczywał obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów potwierdzających pracę za granicą w pełnym wymiarze, co skarżący nie przedstawił. Organ faktycznie na podstawie zaświadczenia płacowego od jednego pracodawcy za okres jednego tygodnia nie mógł uznać, że przez cały okres skarżący wykonywał pracę w pełnym wymiarze 40 godzin tygodniowo. Trafnie też organ zauważył, że do wysługi lat na podstawie § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia zaliczają się inne okresy , jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby. Przepis ten odnosi się do innych okresów, niż wskazane w § 4 ust.1 pkt 1 - 4. Skarżący takich innych okresów nie wskazywał, a jedynie okresy zatrudnienia w W. [...]. Z tym, że winien wykazać, że były to okresy w pełnym wymiarze czasu pracy. W tych okolicznościach nie miał podstaw zarzut naruszenia § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia. Organ odniósł się do dokumentu – decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 2 grudnia 2009 roku o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Przyznanie zasiłku dla bezrobotnych dla skarżącego było tylko uzależnione od udokumentowania okresów zatrudnienia za granicą. Nie było wymagane aby zostało wykazane, iż zatrudnienie było w pełnym wymiarze czasu pracy. Dlatego fakt przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie może przesądzać, że wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym zakresie zarzut naruszenia art. 86 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia należy uznać za nieuzasadniony. Należy podnieść, iż organ w sytuacji gdy w toku postępowania nie zostały złożone tłumaczenia złożonych w języku angielskim dokumentów oznaczonych jako P45 i P60 pominął je. Zakres postępowania dowodowego określony w ww. art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. Postępowanie dowodowe i dokonywanie w jego trakcie ustaleń faktycznych przez sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie w powyższym zakresie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przed sądem administracyjny jest jedynie ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania nowego stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, iż sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy. Tak więc to skarżący w postępowaniu administracyjnym winien przedłożyć dokumenty, ich tłumaczenie celem wykazania swojego żądania. Z tego względu wniosek o dopuszczenie dowodu z tłumaczenia dokumentów P45 i P60 przez Sąd nie został uwzględniony. W ocenie Sądu organ ponownie rozpoznając sprawę ocenił dowody przedstawione przez skarżącego w toku postępowania we wzajemnym ich powiązaniu i uznał, że nie stanowiły one podstawy do uznania, że okres pracy za granicą skarżącego stanowił podstawę do zaliczenia ich na podstawie § 4 ust.1 pkt 4 i 5 rozporządzenia do wysługi lat w policji. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.