VIII SA/Wa 696/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 502/18 dotyczącego skargi A. W.na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Pismem z 12 września 2018 r. (uzupełnionym pismem z 4 października 2018 r. – data wpływu) A. W. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 502/18. Orzeczeniem tym Sąd odrzucił skargę skarżącej na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia Sądu z 12 lipca 2018 r. i przywrócenie jej terminu do złożenia skargi. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania J. Ć., na okoliczność kto ponosi winę za złożenie skargi po upływie ustawowego terminu. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżąca wskazała jako podstawę wznowienia postępowania art. 271 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a"), tj. nie była należycie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika oraz naruszenie przepisów prawa pozbawiających skarżącą możności działania. Podniosła, że profesjonalny podmiot, któremu zleciła przygotowanie przedmiotowej skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] wykonał otrzymane od skarżącej zlecenie w sposób nienależyty polegający na braku zachowania terminu do sporządzenia i złożenia skargi. Zdaniem skarżącej, uchylenie się przez profesjonalny podmiot od wykonania zleconych czynności w terminie przewidzianym ustawą było nienależytym reprezentowaniem jej praw oraz naruszeniem przepisów prawa pozbawiających ją możliwości działania. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r., Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił zawarty w skardze o wznowienie postępowania wniosek dowodowy z przesłuchania świadka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, że uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z 12 lipca 2018 r. sygn. VIII SA/Wa 502/18, którym odrzucono jej skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na złożenie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd zauważa, że orzeczenie to zostało wydane na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z 7 marca 2018 r. sygn. akt I OZ 200/18) wcześniejszego postanowienia WSA w Warszawie z 12 października 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 488/17 o odrzuceniu skargi skarżącej na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2017 r. NSA w wydanym postanowieniu wskazał na konieczność rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wypełniając wytyczne Sądu II instancji postanowieniem z 16 kwietnia 2018 r. WSA w Warszawie orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I OZ 559/18 oddalił zażalenie. Skoro w sprawie zapadło prawomocne orzeczenie z 12 lipca 2018 r., a skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania, to należało ustalić, czy skarga ta opierała się na ustawowej podstawie wznowienia i czy została wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a. Skarżąca w swojej skardze jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W stosunku do tej przesłanki wznowienia postępowania trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. W niniejszej sprawie skarżąca dowiedziała się o okolicznościach wydania postanowienia z 12 lipca 2018 r. w dacie jego doręczenia, tj. 19 lipca 2018 r., wobec tego skarga o wznowienie postępowania nadana 12 września 2018 r. została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Pozytywne ustalenie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania, spowodowało w dalszej kolejności konieczność zbadania, czy skarga wznowieniowa była dopuszczalna, a więc czy wskazana przez skarżącą podstawa wznowieniowa była merytorycznie uzasadniona. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 p.p.s.a. Negatywny wynik wspomnianej oceny powoduje oddalenie skargi. Istnienie natomiast przyczyny wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia, o ile treść zapadłego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę lub uchylenie uzasadniają okoliczności będące podstawą wznowienia. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze o wznowienie postępowania stwierdzić należy, że nie może ona odnieść pozytywnego skutku. Sąd zauważa, że niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy przy tym podnieść, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem strony możliwości działania. Zapewnienie możności działania strony rozumieć należy przede wszystkim jako umożliwienie jej dokonywania czynności procesowych poprzez np. składanie pism i wniosków, prawidłowe zawiadamianie o rozprawach i umożliwienie w nich uczestniczenia (w tym np. ich odraczanie w przypadkach przewidzianych w ustawie). W tych kategoriach mieści się też np. dopuszczenie uczestnika do udziału w sprawie (art. 33 § 2 p.p.s.a.), czy kwestie związane z pełnomocnikiem (np. art. 44 p.p.s.a.). Okoliczności te bez wątpienia nie zachodzą w niniejszej sprawie. Analiza akt sprawy wykazała, że skarżąca w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca osobiście podpisała nadaną z uchybieniem terminu skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wynika z akt spraw sygn. akt VIII SA/Wa 488/17 i sygn. akt. VIII SA/Wa 502/18 skarżąca brała aktywny udział w toczących się postępowaniach sądowoadministracyjnych. Złożony przez nią w sprawie o sygn.. akt. VIII SA/Wa 488/17 wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczył jedynie zwolnienia pod kosztów sądowych. Skarżąca nie wnioskowała o ustanowienie na jej rzecz pełnomocnika z urzędu. W związku z tym należy stwierdzić, że przesłanki wznowieniowe nienależytego reprezentowania lub pozbawienia możliwości działania określone w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w kontrolowanej sprawie nie występują. Natomiast zastrzeżenia strony co do sposobu wypełniania zleconych czynności przez pełnomocnika z wyboru nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Relacje te podlegają aktom określającym zasady etyki zawodów prawniczych i ocenie właściwych organów samorządu zawodowego. Tym samym, stanowisko skarżącej, że profesjonalny podmiot w sposób nienależyty wykonał otrzymane od skarżącej zlecenie, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Na marginesie wskazać również należy, że Sąd postanowieniem z 17 października 2018 r. odrzucił zawarty w skardze o wznowienie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I OZ 1211/18 oddalił zażalenie. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy o pozbawieniu skarżącej możliwości działania w znaczeniu o jakim mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie. Na koniec wypada jeszcze wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zawarty w skardze wniosek skarżącej o przesłuchanie świadka nie stanowi dowodu z dokumentu, dlatego też został oddalony na podstawie ww. przepisu.