VIII SA/Wa 735/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K.L., M.L., J.T., H.S. na uchwałę Rady Gminy w C. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę Rady Gminy C. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2010r. Rada Gminy C. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar wsi H.. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy C. poprzedzoną przewidzianym w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego złożyli K. L., M. L., J. T. i H. S. (dalej jako skarżący). Wnieśli o zmianę zapisu zmieniającego przeznaczenie działki nr ewid. [...] z rolnej z możliwością pod zalesianie na leśną w taki sposób aby pozostała ona, zgodnie ze stanem faktycznym w znacznej części rolną z możliwością zalesienia. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zapisy nowego planu naruszają w sposób znaczny ich interes prawny, ponieważ całkowicie zaprzeczają stanowi faktycznemu, wynikającym m.in. z ewidencji gruntów. Podnieśli, ze nie ma jakichkolwiek przesłanek do zmiany przeznaczenia terenu z działki rolnej na teren leśny. Wskazali, że sąsiednie działki zostały przewidziane w planie jako działki rolne z możliwością zalesiania. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w C. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren ten wskazany jest jako teren lasów, zaś w postępowaniu o sporządzeniu studium nie kwestionowano takiego ustalenia. Organ sporządzający projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie posiadał przesłanek do wskazania terenu przedmiotowej działki jako teren rolny z możliwością zalesienia. Ani na etapie przyjmowania wniosków do sporządzania miejscowego planu, ani na etapie składania uwag do projektu tegoż miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie składano w tej sprawie wniosku, czy uwagi. Skarżący zaś o prowadzonym postępowaniu byli informowani. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 5, 6, 7 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny może zakwestionować zaskarżony akt – w tym przypadku uchwałę rady gminy, tylko wtedy, gdy jest on niezgodny z prawem. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym/ Dz U nr 142 z 2001r. poz.1591 ze zm./ każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zaliczył obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Wykazanie interesu prawnego winno polegać na wykazaniu naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2005 roku, I OSK 715/05, LEX nr 192482, z dnia 18 stycznia 2007 roku, II OSK 1627/06, LEX nr 315977). Zaskarżona uchwała w części dotyczy działki o nr ewid. [...] położonej we wsi H. jest zgodna z prawem. Sąd rozpoznając skargę dokonał kontroli zaskarżonej uchwały Rady Gminy w C. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi H.. Dokonując tej kontroli Sąd ocenił przedłożoną dokumentację administracyjną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod względem: 1. przestrzegania zasad sporządzania projektu i konsultowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. właściwości organów w tym postępowaniu; 3. zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami gminnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Kontrola pod tymi względami wykazała zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi przepisami. Sąd stwierdził, że skarżący na etapie zgłaszania uwag i wniosków do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zgłaszali żadnych wniosków co do planowanego przeznaczenia działki o nr ewid. [...], zauważając jednocześnie, że skarżący składali uwagi co do innych działek. Przedmiotowa działka w przyjętym studium została określona pod względem przeznaczenia jako leśna symbolem ZL. Również w odniesieniu do przeznaczenia działki w studium nie było zarzutów skarżących. Dokonując kontroli w tym zakresie, Sąd zażądał i dopuścił dowód z dokumentacji dot. uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. Rady Gminy w C. w sprawie "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C.". W tej sytuacji zarzut niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej przedmiotowej działki z prawem, należy uznać za niezasadny. Skarżący, w kontekście powołanych ustaleń dotyczących zgodności zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami – nie wykazali naruszenia przez radę gminy, ani konkretnego przepisu prawa materialnego (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ani też naruszenia ich interesu prawnego związanego jednocześnie z naruszeniem przez radę gminy obiektywnego porządku prawnego, a zwłaszcza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy przyjęła takie przeznaczenie przedmiotowej działki jako leśne, bo tak to zostało ustalone w gminnym studium i stanowiło to realizację zasady zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium – a skarżący na etapie uwag i wniosków do projektu nie zgłaszali w tym zakresie zastrzeżeń, które dawałyby podstawę do weryfikacji ustaleń przeznaczenia przedmiotowej działki. W tej sytuacji wobec stwierdzenia przestrzegania przez radę gminy w toku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących przepisów i zgodności zaskarżonej uchwały z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.