VIII SA/Wa 760/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze sprzeciwu [...] sp. z .o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw złożony przez X spółka z o.o. z siedzibą w W. ( dalej jako: "inwestor", "spółka", "skarżąca") od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. ( dalej jako: "SKO", "Kolegium") z dn. 12 sierpnia 2022r. znak [...], na podstawie której, działając na podstawie art.138§2 ustawy z dn. 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. DZ Uz 2021 r. poz.735, dalej jako: "kpa"), po rozpoznaniu odwołania J. S. od decyzji Wójta Gminy C. z dn. 22 czerwca 2022r. ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez X sp. z o.o. polegającej na budowie farmy fotowoltanicznej o mocy 4,0 MW na działkach nr ewid. [...] w obrębie G. gm. C. – uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy: Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek X sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 20.04.2022 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltanicznej o mocy 0,4 MW zlokalizowanej na działkach nr ew. [...] w obrębie G. gm. C.. Decyzją Wójta Gminy C. z dnia 22.06.2022 r. nr [...] znak: [...] ustalono sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez X sp. z o.o. z siedzibą w W. polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 0,4 MW na działkach nr ewid. [...] w obrębie G., gmina C.. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła (w ustawowym terminie) J. S. - strona postępowania, która zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, a w treści uzasadnienia odwołania podniosła uciążliwości wynikające dla niej z lokalizacji ww. instalacji w korzystaniu z jej nieruchomości graniczącej bezpośrednio z nieruchomością na której zamierzono instalować ww. farmę fotowoltaniczną. SKO w R. orzekając, po rozpoznaniu odwołania, o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na uzasadnienie swojego orzeczenia przedstawiło następującą argumentację: Przede wszystkim Kolegium wskazało ramy prawne rozpoznawanej sprawy wynikające z przepisów ustawy z dn. 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( j.t. DZ U z 2022 r. poz. 503, dalej jako:" u.p.z.p.") oraz przepisów wykonawczych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( DZ U z 2003 r. poz. 1588 z póz. Zm., dalej jako: "rozporządzenie z 2003 r."). Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, że sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza nie spełnia w całości wymogów zawartych w przepisach normujących zasady i sposób prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, a sposób jej wykonania narusza przedstawione powyżej zasady. Na potrzeby niniejszej sprawy organ pierwszej instancji opracował analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno w formie tekstowej i graficznej. Jednakże sposób jej wykonania narusza zasady przedstawione powyżej przez Kolegium. Po pierwsze analiza i sama decyzja została przeprowadzona w oparciu o nieaktualny stan prawny. Wniosek Inwestora wpłynął do organu I instancji w dniu 21.04.2022 r., a więc po nowelizacji ustawy i rozporządzenia, które weszły w życie z dniem 03.01.2022 r. Podobnie ma się sprawa z brakiem przeanalizowania przesłanki z pkt 6 ust. 1 art. 61 ustawy - który to obowiązuje od 27.05.2021 r. Zauważyć także należy, zgodnie z cytowanym wyżej ust. 3 art. 61 ustawy p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W analizie sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy pkt 2 ust. 1 art. 61 ustawy został zbadany, nie jest to jednak uchybienie mające znaczenie dla sprawy, gdyż przesłanka ta jest spełniona. W świetle zaprezentowanych powyżej rozważań, wg. Kolegium, nie można obecnie jednoznacznie przesądzić czy warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy zostały spełnione w okolicznościach niniejszej sprawy. W ocenie Kolegium obszar analizowany został wyznaczony w znacznie większej wielkości, niż wynikałoby to z przepisów ustawy, przy czym nie zostało to w żaden sposób uzasadnione. Mając na względzie wskazane braki i wady Kolegium stwierdza, że w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc je łącznie pod uwagę oraz ich charakter należy wskazać, że wszystkich tych naruszeń nie można naprawić w trybie art. 136 k.p.a. - konieczny do wyjaśnienia zakresu sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Kolegium na postawie art. 138 § 2 k.p.a. orzekło jak w sentencji decyzji, gdyż ze względu na przedstawione powyżej okoliczności na obecnym etapie postępowania nie można orzec co do istoty sprawy. Reasumując powyższe wywody, Kolegium stwierdziło, że w aktualnych okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej i zakończenie jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną. Przede wszystkim dlatego, że wskazane braki skutkują koniecznością przeprowadzania w sprawie (sporządzenia) nowej analizy urbanistyczno-architektonicznej. Braki te nie mogą być sanowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Jednocześnie Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu pierwszej instancji będzie uwzględnienie wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszej decyzji i dopiero w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu J.., Kolegium wskazało, że takie kwestie jak wpływ usytuowania zamierzonej inwestycji na powstanie uciążliwości lub niedogodności dla sąsiednich nieruchomości po realizacji inwestycji będą badane w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowalnej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie organ pierwszej instancji będzie dysponował projektem budowlanym, w którym zawarte zostaną szczegółowe rozwiązania techniczne projektowanej inwestycji. W konsekwencji dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestorów i wpływ planowanej przez nich inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył inwestor X sp. z o.o., zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. W związku z postawionymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie skarżonej decyzji Kolegium w całości oraz zwrot kosztów postępowania przed sądem według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu inwestor, odnosząc się do unormowań art. 61 ust.1 pkt. 1-6 u.p.z.p., wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy C. prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe przedsięwzięcie do instalacji odnawialnego źródła energii i w konsekwencji zastosował do niego art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który zwalnia z konieczności spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa" takie instalacje. Nie było zatem konieczności dokonywania oceny spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Skoro zatem przepis dopuszcza dokonanie analizy na większym obszarze, to nie można twierdzić, że Organ I instancji takim działaniem dopuścił się naruszenia przepisów prawa. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że Kolegium w R. prawidłowo zauważyło, że Wójt Gminy C. nie dokonał oceny spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., tzn. czy zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Powyższe uchybienie nie stanowi jednak o konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Organ odwoławczy ma bowiem możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Może również zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi I instancji. Dokonanie sprawdzenia, czy zamierzenie budowlane nie znajduje się w ww. obszarze nie naruszyłoby zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie skarżącej spółki, mając na względzie zaprezentowane zarzuty, SKO w R. nie miało podstaw do odstąpienia od merytorycznego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji kasatoryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z jej treści może wnieść sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), a zatem czy wydanie decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że Sąd nie rozpoznaje skargi na merytoryczną decyzję organu II instancji, którą rozstrzyga się sprawę co do jej istoty. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie dokonał bowiem ostatecznego rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, a istota jego decyzji sprowadza się do stwierdzenia konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, bo konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a., jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., uchyla decyzję odwoławczą w całości. Natomiast gdy organ odwoławczy zasadnie wskazuje na braki w postępowaniu dowodowym w tak znacznym zakresie, że organ ten nie może sam go uzupełnić – Sąd oddala sprzeciw. Skutkiem tego sprawa wraca do organu I instancji, by ten wykonał wskazania organu odwoławczego, usunął dostrzeżone braki w prowadzonym postępowaniu i prawidłowo rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy nie jest władny wydać rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym, jeżeli organ I instancji prawidłowo zebrał wyczerpujący materiał dowodowy, a jedynie nieprawidłowo go ocenił (wyrok WSA w Gliwicach z 11 stycznia 2007 r., II SA/Gl 439/06, LEX nr 930299). Ponadto, nieuprawnione będzie skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, w której zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. (wyrok WSA w Krakowie z 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, LEX nr 1384918). Organ odwoławczy może natomiast wydać decyzję kasacyjną wtedy, gdy organ I instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15, publ. CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie wskazał w zaskarżonej decyzji na braki w postępowaniu dowodowym w takim zakresie, że organ I instancji nie mógł sam go uzupełnić. W przedmiotowej sprawie, Sąd rozpoznając złożony sprzeciw musiał dokonać oceny zajętego w motywach skarżonej decyzji przez Kolegium stanowiska, w zakresie prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zatem dalej wskazać, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że inwestycja objęta wnioskiem skarżącej spółki planowana jest na terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niesporne pozostaje także, że łączna moc planowanej przez spółkę farmy fotowoltaicznej wynosi do 4,0 MW ( a nie jak to błędnie określono w sentencji decyzji Kolegium 0,4 MW)wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] w obrębie G. gm. C.. , Sąd podzielając stanowisko Kolegium zawarte w kontrolowanej decyzji w odniesieniu do prawidłowego ustalenia w sprawie spełnienia warunków określonych w art. 61 ust.1 pkt. 3-6 u.p.z.p., dostrzega ponadto konieczność skontrolowania właściwego zastosowania w sprawie art. 61 ust.3 u.p.z.p., a także zbadania relacji cyt. uregulowania art. 61 ust.3 ustawy do pozostałych przepisów u.p.z.p. w kontekście ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a w konsekwencji oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy według parametrów określonych we wniosku inwestora. W tym miejscu Sąd uznaje za zasadne przypomnienie, że sądów administracyjnych wypracowało w kwestii wykładni przepisu art. 61 ust.3 u.p.z.p. dwa rozbieżne stanowiska. Jedno z nich wskazuje na literalną, gramatyczną wykładnię art. 61 ust.3 u.p.z.p., drugie zaś stosuje wykładnię systemową. I tak, pierwszy pogląd lansuje tezę, że przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Konsekwencją przyjęcia tego poglądu jest stanowisko, że w przypadku takiej inwestycji brak konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zgodnie zaś z drugim stanowiskiem, art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje i nie pozostaje w tym akcie prawnym wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Na gruncie u.p.z.p., przepis ten pozostaje także w relacjach z innymi regulacjami - nie mniej istotnymi niż te przepisy, w tym z art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wedle których u.p.z.p. określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań; a w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (por.m.in. wyroki: Wyrok WSA Białymstoku z dnia 30 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 876/21, WSA w Szczecinie z 16 czerwca 2021 r., II SA/Sz 42/21, czy WSA w Gliwicach z 19 maja 2021 r., II SA/Gl 1423/20). Dalej trzeba przypomnieć, że ocena i kontrola skarżonych do sądu decyzji administracyjnych odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego, obowiązującego w dacie ich wydania. Oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji instalacji fotowoltaicznych, z uwzględnieniem obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego i procesowego, należy mieć na uwadze unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (w tym miejscu można przypomnieć, że moc planowanej farmy określana jest na 4 MW). Jak wynika z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania skarżonej sprzeciwem decyzji), jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, to w studium ustala się ich rozmieszczenie; natomiast art. 15 ust. 3a u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Z brzmienia przytoczonych przepisów (na datę podjęcia skarżonej decyzji) wynikało, że rozmieszczenie urządzeń infrastruktury energetycznej, objętej wnioskiem należy do kompetencji organów gminy w ramach władztwa planistycznego. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, na dzień wydawania decyzji ostatecznej, wymagało uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, oznacza to, że argumentacja zawarta w motywach Kolegium winna być uznana za trafną, a w konsekwencji brak w ustaleniach ( w tym prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego dla celów urbanistycznych) w szerokim zakresie skutkuje uchyleniem decyzji organu I szej instancji. Następnie, co istotne, w ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie dokonując wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy odwołać się nie tylko do reguł wykładni systemowej ale również do reguł wykładni autentycznej, które potwierdzają wnioski płynące z wykładni systemowej tego przepisu. Pomocna w zastosowaniu prawidłowej wykładni autentycznej art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest lektura uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw z którego wynika, że celem zmian do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym była modyfikacja dotychczasowej zasady dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizacji budynków poprzez umożliwienie lokalizowania na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną. Celem ustawodawcy nie była zmiana ustawy umożliwiająca lokalizowanie na terenach nie objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego dużych, w gruncie rzeczy przemysłowych, wielomegawatowych instalacji fotowoltaicznych z pominięciem wymogów z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Potwierdza to treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wcześniej 100 kW a obecnie - po nowelizacji u.p.z.p ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1873) - 500 kW. Zastosowawszy wykładnię systemową i autentyczną art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Sąd doszedł do wniosku, że z pominięciem wymogów dotyczących art. 61 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. lokalizowane mogą być na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie mikroinstalacje odnawialnego źródła energii. Zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, mikroinstalacja oznacza "instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW;". Przy zastosowaniu wykładni autentycznej regulacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p. staje się spójna z pozostałymi przepisami ustawy i w konsekwencji twierdzenia skarżącej spółki, że w sprawie organ I instancji prawidłowo zastosował art. 61 ust.3 u.p.z.p., który zwalnia z konieczności spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa" takie instalacje, są całkowicie błędne. Nie tylko należy dokonać ponownej analizy urbanistycznej zamierzonego przedsięwzięcia z prawidłowo określonym obszarem analizowanym, ale do powyższej analizy zastosować wskazaną przez Sąd wykładnię przepisu art. 61 ust.3 u.p.z.p. Reasumując, zdaniem Sądu trafnie Kolegium uznało, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i nie może zostać ustalony na etapie postępowania odwoławczego - co uzasadniało skorzystanie z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Wbrew odmiennym twierdzeniom sprzeciwu, to nie organ odwoławczy, a pierwszoinstancyjny naruszył przepisy postępowania (art. 7, 77 kpa) w toku prowadzonego postępowania Mając na uwadze podniesione okoliczności Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały obie przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji z art. 138 § 2 k.p.a. Ze względu na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, Kolegium nie mogło przy tym wydać innej decyzji aniżeli kasacyjna. Dodać należy, że wydanie takiego rodzaju decyzji ma na celu dokładne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy. Jest ona bowiem skutkiem powziętych wątpliwości co do stanu faktycznego i stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, których braki nie pozwalają na rozstrzygnięcie istoty sprawy. Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że sprzeciw od decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a. orzekł o jego oddaleniu.