VIII SA/Wa 815/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z [...] lipca 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącego K. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] października 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania K. W.(dalej: "skarżący", "strona"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik [...]UCS", "organ I instancji" lub "N[...]UCS") z [...] lipca 2018 r. Przedmiotem decyzji było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej ([...]zł) za naruszenie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.; dalej: "ustawa o SENT"). Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IAS wskazał art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa"), art. 21 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2, art. 25, art. 26 ust. 1 i 5 ustawy o SENT oraz art. 13 ustawy z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039; dalej: "ustawa zmieniająca"). Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ I instancji wskazał, że [...] kwietnia 2018 r. na posesji w miejscowości Z. [...] funkcjonariusze [...]UCS przeprowadzili kontrolę środka transportu, tj. samochodu ciężarowego (autocysterna) marki [...]o stosownym numerze rejestracyjnym, przewożącego produkty paliwowe według zgłoszenia przewozu [...] (dalej nr referencyjny). W trakcie kontroli ustalono, że kierowcą kontrolowanego środka transportu był C. M., a podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem towaru skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K. K. W. P.H.U. "[...]" z/s w M.. Kierowca, na wezwanie kontrolujących okazał dokument przewozowy nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na przewóz [...]litrów oleju napędowego, dokument dostawy nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] oraz ww. nr referencyjny zgłoszenia przewozu towaru do rejestru zgłoszeń. Stwierdzono, iż towar przewożony w oparciu o ww. zgłoszenie to olej napędowy o kodzie CN 2710 w ilości [...]litrów, który dostarczono i zlano na posesji w miejscowości Z. [...], tj. w miejscu przeprowadzenia kontroli. Następnie sprawdzono ilość towaru w komorach cysterny i stwierdzono, że komora nr 1 o pojemności [...] litrów jest wypełniona w ilości [...]litry oleju (wg wskazań przepływomierza), a komora nr 2 jest pusta. Na przewożoną ilość [...] litry oleju napędowego kierowca nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia SENT lub dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Przyjęto więc, że skarżący przed wysyłką paliwa w ww. ilości nie dokonał zgłoszenia do systemu SENT. W dotychczasowym zgłoszeniu zadeklarowano bowiem [...] litrów, a zgodnie ze stanem faktycznym ilość przewożonego towaru wynosiła [...] + [...]litry (razem [...]litry). Z uwagi na powyższe decyzją z [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 25, art. 26 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 5 i art. 27 ustawy o SENT, organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...]zł. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący zarzucił błąd w ocenie stanu faktycznego w zakresie realizowanych przewozów podczas dokonanej przez funkcjonariuszy kontroli w miejscu na posesji w miejscowości Z. [...]. Zdaniem skarżącego, w szczególności błędnie uznano, że zgłoszenie do rejestru zgłoszeń o numerze [...] dotyczyło dostawy do podmiotu E. M., a nie tak jak to było wskazane w ww. zgłoszeniu do podmiotu odbierającego [...] S. D. i K. O. K. D., ul. W. [...], [...]-[...] M., nie uwzględniono w trakcie kontroli i przy podejmowaniu decyzji, że podmiot E. M. nie stanowi "podmiotu odbierającego" według definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy o SENT, w związku z tym zgłoszenie dostawy do takiego podmiotu nie wymaga zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, błędnie przyjęto, że dowóz paliwa do firmy "[...]" nie był na ten dzień zaplanowany i miał nie być zrealizowany, co nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym w zakresie realizowanych przewozów, na skutek błędnej interpretacji uznano, że wbrew przepisom nie zgłoszono do rejestru zgłoszeń dostawy paliwa w ilości [...]litry, co nie jest zgodne z prawdą. Dyrektor IAS decyzją z dnia [...] października 2018 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika [...]UCS. Organ odwoławczy przedstawił na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, wnioski i argumentację odwołania. Wyjaśnił, że zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów określa ustawa o SENT, po czym przytoczył art. 3 ust. 1, ust. 2, ust. 2 lit. b), art. 9, art. 13 ust. 7 pkt 1 ww. ustawy. Wskazał, iż organ I instancji wydając orzeczenie w niniejszej sprawie oparł się na faktach ustalonych podczas kontroli z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawartych w protokole z tej samej daty. Podniósł, iż z protokołu, o którym mowa wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2018 r. na posesji w miejscowości Z. [...] funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. przeprowadzili kontrolę środka transportu, tj. samochodu ciężarowego (autocysterna) marki [...] nr rej. [...], przewożącego produkty paliwowe według zgłoszenia przewozu [...], W trakcie kontroli ustalono, że kierowcą zatrzymanego środka przewozowego był C. M., a podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem towaru [...] K.W. P.H.U. "[...]" z/s w M.. Kierowca wezwany przez funkcjonariuszy do okazania dokumentów przewozowych okazał dokument przewozowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. na przewóz [...]litrów oleju napędowego, dokument dostawy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...], niewypełnione druki dokumentów przewozowych 5 szt. oraz nr referencyjny zgłoszenia przewozu towaru do rejestru zgłoszeń [...]. Zgodnie ze zgłoszeniem [...] oraz dokumentem przewozowym [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. część oleju znajdującego się w cysternie ([...] l) miała być dostarczona do [...] S. D. i K. O. K. D.. W trakcie kontroli stwierdzono, iż taka ilość oleju napędowego ([...] litrów) została dostarczona i zlana na posesji E. M. w miejscowości Z. [...], gdzie funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. przeprowadzili czynności kontrolne. Według oświadczenia kierowcy C. M. przed wyruszeniem na trasę, został poinformowany przez K. W. właściciela firmy P.H.U. "[...]", aby dostarczyć olej napędowy w ilości ok. [...] litrów pod adres Z. [...], osobą odbierającą miała być E. M.. Następnie funkcjonariusze sprawdzili ilość towaru w komorach cysterny. W wyniku kontroli stwierdzono iż, komora nr 1 o pojemności [...] litrów jest wypełniona w ilości [...] litry oleju (wg wskazań przepływomierza), a komora nr 2 jest pusta. Na przewożoną ilość [...] litry oleju napędowego kierowca nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia SENT lub dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. W związku z powyższym stwierdzono, że wysyłający K. K. W. P.H.U. "[...]" przed wysyłką oleju napędowego nie dokonał zgłoszenia do systemu SENT w zakresie [...] litrów oleju napędowego. W zgłoszeniu zadeklarowano [...] litrów, a zgodnie ze stanem faktycznym ilość przewożonego towaru wynosiła [...]+ [...]litry ([...]litry). Olej napędowy w ilości [...] litry był przewożony bez numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy o SENT. W związku z brakiem numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy SENT, w oparciu o art. 32 ww. ustawy nałożono na kierowcę mandat w wysokości [...] zł. Kierowca przyjął mandat karny, oświadczył ponadto, że dokumenty dotyczące przewożonego towaru wystawia pracownik firmy P.H.U. [...] A. K., on sam przed wyjazdem nie sprawdzał rzeczywistej ilości oleju znajdującego się w cysternie. W trakcie kontroli wystawiono zgłoszenie [...] na [...]litrów oleju napędowego. Po sprawdzeniu na terenie Oddziału Celnego w R. rzeczywistej ilości oleju napędowego, tj. [...]litrów wystawiono zgłoszenie [...] na [...]litrów oleju napędowego, a zgłoszenie [...] zostało anulowane. Organ odwoławczy przywołał następnie art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o SENT i odnosząc treść tych przepisów do dokonanych ustaleń w sprawie zauważył, że podczas kontroli stwierdzono, że podmiot wysyłający nie wykonał obowiązku zgłoszenia w systemie SENT przewozu [...] litrów oleju napędowego, czyli towaru objętego systemem monitorowania drogowego przewozu towarów. Powyższe stanowi naruszenie przez podmiot wysyłający przepisów art. 5 ust. 1 ustawy o SENT i zgodnie z art. 21 ust. 1 stanowiło podstawę nałożenia przez organ I instancji kary pieniężnej w wysokości wskazanej w tym przepisie. Naczelnik [...]UCS ustalając przeciętną cenę netto w hurcie niezgłoszonego paliwa, tj. [...] litrów x [...] zł/litr, to jest [...]zł (46% x [...] = [...]zł), zasadnie nałożył na skarżącego karę w wysokości [...]zł. Przywołując art. 2 pkt 6 ustawy o SENT, zgodził się ze skarżącym, że skoro E. M. jest rolnikiem, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG") to przewożony dla niej olej napędowy w ilości [...] litrów nie podlegał zgłoszeniu do rejestru zgłoszeń, fakt ten nie ma wpływu na ocenę, że podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości, które w rozpoznawanej sprawie stanowiły podstawę do nałożenia na skarżącego kary zgodnie z ustawą o SENT. Kierowca okazał bowiem zgłoszenie na przewóz [...] l oleju napędowego do podmiotu [...] S. D. i K. O. K. D., podczas gdy w toku kontroli w cysternie stwierdzono 2 523 litry paliwa. Na przewożoną ilość oleju napędowego ponad [...]litrów wykazanych w zgłoszeniu [...], tj. [...] litry oleju napędowego kierowca nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia SENT lub dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy o SENT. Zdaniem organu odwoławczego oznaczało to, że skarżący przed wysyłką oleju napędowego nie dokonał zgłoszenia do systemu SENT w zakresie [...] litrów oleju napędowego. Olej napędowy w ilości [...] litry był zatem przewożony w sposób sprzeczny z ustawą o SENT, co stanowiło podstawę nałożenia kary pieniężnej za to naruszenie na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o SENT. Dodał bowiem, że w przypadku ujawnienia nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy brak dokonania zgłoszenia w systemie był celowym działaniem podmiotu, czy też był spowodowany błędem lub niedopatrzeniem. Podmiot wysyłający ma obowiązek przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny i przekazać ten numer przewoźnikowi, a kierujący pojazdem ma obowiązek w momencie kontroli okazać kontrolującym numer referencyjny zgłoszenia. Podkreślił również, że dokonanie zgłoszenia w systemie SENT w trakcie trwania kontroli nie zwalnia strony z odpowiedzialności za naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 ustawy o SENT. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania w sprawie przepisów art. 21 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT. Brak było bowiem okoliczności do odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z powodu wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podmiotu wysyłającego" lub "interesu publicznego", o czym świadczy m. in. dokonana samodzielnie przez organy w sprawie uproszczona analiza jego sytuacji ekonomicznej (zob. str. 15 – 17 zaskarżonej decyzji). Kara pieniężna stanowi represję za niewykonanie przez podmiot wysyłający obowiązku wynikającego z ustawy o SENT, co wiąże się z dotkliwością i uciążliwością, aby w przyszłości zapobiec powstaniu tego rodzaju nieprawidłowości. Jej uiszczenie ma spełniać funkcję represyjno-prewencyjną. Zasadą jest regulowanie należności czy to podatkowych, czy należności z tytułu kar pieniężnych, a zastosowanie ulgi (wsparcia) w zapłacie należności wynikającej z nałożonej kary pieniężnej jako wyjątek od tej zasady powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej o zastosowanie ulgi (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 913/14). Takie okoliczności nie wystąpiły zaś w rozpoznawanej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"), wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie skarżący postawił zarzuty naruszenia: - art. 21 ust. 1 ustawy o SENT poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego artykułu do sytuacji, w której nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o SENT, co jest skutkiem błędnej interpretacji stanu faktycznego przez służby celno skarbowe w czasie kontroli przewozów i w późniejszym postępowaniu; - art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo Przedsiębiorców (Dz.U. 646 z 2018 r.) poprzez prowadzenie kontroli i późniejszego postępowania z pominięciem zasady zaufania do przedsiębiorcy, założenia, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów oraz poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść przedsiębiorcy, czyli sprzecznie z zasadami określonymi w wyżej wymienionych artykułach ustawy; - art. 7 i 7a Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960 r. nr 30, poz. 168 ze zm.) poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i poprzez rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść przedsiębiorcy. Skarżący w uzasadnieniu skargi nie zgodził się z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi. Wskazując na błędy popełnione podczas przeprowadzonej kontroli podkreślił w pierwszej kolejności, że nie została ona dokonana na drodze publicznej, lecz na prywatnej posesji rolnika, co do którego dostawa paliwa nie podlegała zgłoszeniu SENT. Transport paliwa, objęty zgłoszeniem SENT dokonanym przez skarżącego został zatem zakłócony, zaś ustalenia kontroli dokonane po dostawie paliwa w miejscu kontroli (u rolnika na posesji, tj. przed wjazdem na drogę publiczną) wadliwe. Dodał, że dostawa paliwa według zgłoszenia dokonanego przez stronę nie obejmowała dostawy paliwa do E. M., lecz była skierowana do [...] (podmiot odbierający). W konsekwencji błędnie przyjęto, że do rejestru zgłoszeń nie zgłoszono [...] l paliwa, choć organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu przyjął, że było to [...] l oleju napędowego. Zdaniem skarżącego takiego stanowiska nie sposób obronić, gdyż jak wynika z przeprowadzonej kontroli kontrolujący przyjęli, że na cysternie przed odbiorem paliwa u rolnika znajdowało się [...]l oleju napędowego. Skoro zatem do podmiotu [...], zgodnie z dokonanym zgłoszeniem SENT przeznaczone było [...]l paliwa to do rolnika skierowano [...]l towaru nie podlegającego ustawie SENT. Skarżący nie mógł przewidzieć ile ostatecznie paliwa zostanie wydane E.M., nie dopuścił się żadnych nieprawidłowości i brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Zakwestionował także prawidłowość dokonanego pomiaru z uwagi na dokonanie pomiaru przy pomocy przepływomierza cysterny, którego dokładność nie została sprawdzona, nie uwzględniono ewentualnych zakłóceń pomiaru, wpływu temperatury, co mogło mieć wpływ na zawyżenie ilości paliwa i co sprawia, że ilość [...] l jest obarczona błędem większym niż 23 litry nie może stanowić podstawy do wymierzenia sankcji karnej także przy uwzględnieniu art. 3 ust. 2 i art. 23 ustawy o SENT. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości ustaleń orzekających w sprawie organów co do dokonywania przez skarżącego przewozu paliwa bez wymaganego w art. 5 ust. 1 ustawy o SENT zgłoszenia, które to naruszenie stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o SENT. Jak wynika z decyzji organu odwoławczego organ ten uwzględnił w części argumentację odwołania, iż skoro olej napędowy był przewożony do E. M., jako rolnika, to olej przeznaczony dla tej osoby w ilości [...]litrów nie podlegał zgłoszeniu do rejestru zgłoszeń. Wskazał jednocześnie, iż kierowca w trakcie kontroli okazał zgłoszenie referencyjne na przewóz [...]litrów oleju napędowego, zgodnie z którym olej napędowy miał być dostarczony do [...] S. D. i K. O. K. D.. Tym samym na przewóz oleju napędowego w ilości [...] litry kierowca nie okazał zgłoszenia referencyjnego SENT lub dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy o SENT. Powyższe w ocenie organu odwoławczego sprawia, że istnieją podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...]zł na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o SENT. Według twierdzeń skarżącego do nałożenia ww. kary pieniężnej doszło wskutek wadliwych ustaleń dokonanych podczas przeprowadzonej kontroli. Organ odwoławczy uznając, iż skarżący dokonując przewozu [...] litrów oleju napędowego, dopuścił się naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy o SENT, oparł się o ustalenia kontroli dokonanej na posesji E. M., uniemożliwiając przed wyjazdem w dalszą drogę wypisanie dokumentu przesunięcia magazynowego i uzyskanie numeru referencyjnego "SENT na samego siebie". Skarżący twierdzi bowiem, iż olej napędowy był przeznaczony dla E. M. i jako taki nie podlegał zgłoszeniu. E. M. zamówiła około [...] litrów, a ilość oleju napędowego pozostała, wynosząca [...] litry powinna zostać oceniona przy zastosowaniu art. 3 ust. 2 i art. 23 ustawy o SENT. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 21 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2, art. 25 oraz art. 26 ust. 1 i 5 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.; także jako "ustawa o SENT"), a także art. 13 ustawy z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039; także jako "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 13 ustawy zmieniającej do naruszeń obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 (to jest ustawy o SENT) oraz w przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o SENT, w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 czerwca 2018 r., w przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 albo art. 6 ust. 1, odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną w wysokości 46% wartości netto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20 000 zł. Stosownie do przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 czerwca 2018 r., w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT z 11 marca 2004 r., podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu (ust. 1). W przypadku dostawy towarów zgłoszenie zawiera (ust. 2): 1) planowaną datę rozpoczęcia przewozu; 2) dane podmiotu wysyłającego obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 3) dane podmiotu odbierającego obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 4) numer identyfikacji podatkowej podmiotu wysyłającego albo numer, za pomocą którego podmiot wysyłający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; 5) numer identyfikacji podatkowej podmiotu odbierającego albo numer, za pomocą którego podmiot odbierający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej; 6) dane adresowe miejsca załadunku towaru; 7) dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN lub podkategorii PKWiU, ilości, masy brutto lub objętości towaru. Zgodnie z art. 25 ustawy o SENT w brzmieniu jak powyżej, jeżeli nie można ustalić wartości netto przewożonego towaru podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, za podstawę nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, przyjmuje się średnią wartość rynkową towaru na rynku krajowym, pomniejszoną o należną kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę podatku akcyzowego. Karę pieniężną nakłada się w drodze decyzji, zaś w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (art. 26 ust. 1 i ust. 5 ustawy o SENT). Jednocześnie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o SENT w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 czerwca 2018 r., to jest w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, systemowi monitorowania drogowego podlegał przewóz towarów objętych pozycjami CN: 2207 nieoznaczonych znakami akcyzy, 2707, 2710, 2905, 2917, 3403, 3811, 3814 zawierających alkohol etylowy, 3820 zawierających alkohol etylowy, 3824 oraz 3826, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekraczała 500 litrów. Jak zaś wynika z art. 23 ustawy o SENT dane dotyczące ilości, masy lub objętości towaru uważa się za prawidłowe, jeżeli stwierdzone rozbieżności w stosunku do ilości, masy lub objętości towaru wskazanego w zgłoszeniu wynoszą nie więcej niż 10%. W myśl art. 2 pkt 9 ustawy o SENT w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 czerwca 2018 r. określenie przewóz towarów oznaczało - przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż dla oceny prawidłowości nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o SENT niezbędne jest ustalenie czy miał miejsce przewóz towaru podlegający systemowi monitorowania przewozu, o którym mowa w ustawie o SENT. Ponadto w świetle przytoczonych wyżej art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) i art. 23 ustawy o SENT istotne jest ustalenie nie tylko rodzaju przewożonego towaru, ale także jego ilości. Tym samym prawidłowa ocena, o której mowa wymaga ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób nie budzący wątpliwości. Z uwagi na treść art. 26 ust. 5 ustawy o SENT, na organach orzekających w niniejszej sprawie ciążą obowiązki, które na organy podatkowe nakładają przepisy Ordynacji podatkowej. W art. 122 Op wyrażona została tzw. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą to na organie podatkowym spoczywa obowiązek rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i oparcia swojego rozstrzygnięcia na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych. Przepis art. 122 Op, uzupełniony przez art. 187 § 1 Op w zakresie ciężaru dowodu przesuwa zdecydowaną większość działań na organ podatkowy. Obowiązkiem organów podatkowych jest zebranie wszelkich dostępnych dowodów świadczących o rzeczywistych intencjach stron oraz o dokonywanych czynnościach. Nie oznacza to, że tylko na organie spoczywa ciężar poszukiwania dowodów. Ciężar ten obarcza również stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać dbałość o dostarczenie środków dowodowych. Nie można nakładać na organy podatkowe obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika, to bowiem on sam przede wszystkim powinien dołożyć wszelkiej staranności, aby zadbać o swoje interesy. Nadto, stosownie do art. 191 Op, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Op). Natomiast stosownie do art. 187 § 1 Op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przyjęta w art. 191 Op zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena zgromadzonych dowodów powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści decyzji. Zgodnie bowiem z art. 210 § 4 Op uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie sprostały powyższym wymaganiom i decyzje zostały wydane w sprawie w oparciu o niepełne ustalenia faktyczne. Jak bowiem dostrzega organ odwoławczy w art. 2 pkt 6 ustawy o SENT wskazano, iż użyte w ustawie określenie - podmiot odbierający oznacza - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej( Dz.U.2017.2168 j.t.), obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2018 r., to jest w dacie kontrolowanego przewozu, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z uwagi na to, iż działalność rolnicza nie została wymieniona w ww. przepisie, należy się zgodzić z organem odwoławczym, iż osoba prowadząca działalność rolniczą (rolnik) nie jest podmiotem odbierającym w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o SENT i system monitorowania drogowego nie ma do niego zastosowania. Z tego względu w okolicznościach niniejszej sprawy szczególnego znaczenia nabiera ustalenie jaka ilość oleju napędowego była przeznaczona dla E. M. i czy rzeczywiście osoba ta nie jest podmiotem odbierającym w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o SENT. Podczas kontroli, odbywającej się na posesji należącej do E. M. i bezpośrednio po wyładunku paliwa w ilości [...]litrów u E. M., funkcjonariusze służby celno-skarbowej ustalili, iż kierowca dysponował zgłoszeniem na [...] litrów oleju napędowego, z którego wynikało, iż jest on przeznaczony dla [...] S. D. i K. O. K. D. w M., podczas gdy w cysternie znajdowało się [...] litry paliwa. W protokole kontroli wskazano jednocześnie, iż ilość oleju napędowego wskazana w ww. zgłoszeniu została dostarczona do E. M., zaś na paliwo znajdujące się w cysternie, pozostałe po tym wyładunku – w ilości [...] litry paliwa brak było numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy o SENT. W oparciu o powyższe ustalenia kontroli organ I instancji uznał, iż miał miejsce przewóz bez zgłoszenia ilości [...] litry paliwa, a zatem nastąpiło naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o SENT i spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Organ odwoławczy zaś uwzględniając argumentację skarżącego co do tego, iż E. M. nie jest podmiotem odbierającym w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o SENT i posiadane zgłoszenie na przewóz [...] litrów oleju napędowego przeznaczonego dla [...] S. D. i K. O. K. D. w M. dotyczy ww. podmiotu, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając, iż w tej sytuacji skarżący nie dokonał zgłoszenia do systemu SENT przewozu [...] litrów paliwa, co stanowi o naruszeniu art. 5 ust. 1 ustawy o SENT, zagrożonym karą pieniężną, o której mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy. W ocenie Sądu organ I instancji pochopnie uznał, iż część oleju w ilości [...]litrów, wskazana w zgłoszeniu jako przeznaczona dla [...]została dostarczona dla E. M., a [...]litrów było przewożone bez zgłoszenia. Za prawidłowe należy zaś uznać stanowisko organu odwoławczego, z którego wynika, iż organ odwoławczy nie zakwestionował okoliczności, iż okazane zgłoszenie dotyczące [...] litrów dotyczyło przewozu do [...], a zatem sporna jest ilość [...] litrów. Ze wskazanych powyżej wywodów wynika w ocenie Sądu jednocześnie, iż organ odwoławczy uznając nałożenie kary pieniężnej za przewóz bez wymaganego zgłoszenia ilości [...] litrów oleju napędowego nie ustalił okoliczności niezbędnych dla oceny zasadności nałożenia kary na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o SENT. Zauważyć bowiem należy, iż gdyby istotnie olej napędowy w ilości [...] litrów był przewożony z zamiarem sprzedaży E. M., w sytuacji gdy E. M. nie stanowi odbiorcy w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o SENT, przewóz ten jako nie podlegający monitorowaniu nie wymagał zgłoszenia i dawał podstawy do nałożenia kary pieniężnej za przewóz bez zgłoszenia. Okoliczność ta jest istotna także z tego powodu, iż w sytuacji gdyby olej napędowy, o którym mowa był przeznaczony dla E. M., ale nie został zakupiony i pozostał w dyspozycji skarżącego, należałoby uznać, w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek podlegania przewozu monitorowaniu, że przewóz podlegający monitorowaniu rozpoczynałby się od wyjazdu z posesji E. M.. W takiej sytuacji, ponieważ kontrola została przeprowadzona przed wyjazdem z posesji E. M., należałoby uznać, że kontrola została przeprowadzona przed rozpoczęciem przewozu. Tym samym brak byłoby podstaw do uznania, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy o SENT w odniesieniu do [...] litrów oleju napędowego. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 9 ustawy o SENT, przywołanym powyżej, przewóz towarów to przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej. W tych okolicznościach zdaniem Sądu nałożenie kary pieniężnej w niniejszej sprawie należy uznać co najmniej za przedwczesne. Wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie powinno być bowiem poprzedzone dokonaniem ustaleń pozwalających na dokonanie oceny w odniesieniu do wskazanych powyżej okoliczności. Z tych względów z uwagi na naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Op, prowadzące do naruszenia art. 21 ust. 1, art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy SENT przez organy obu instancji Sąd uznał za zasadne uchylenie decyzji organów obu instancji. Powyższe uzasadniał zakres stwierdzonych uchybień oraz ich doniosłość. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i ustalić w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Wobec braku ustaleń w tym zakresie, należy wpierw ustalić na jaką ilość paliwa opiewało zamówienie E. M., podczas gdy, z dotychczasowych ustaleń wynika, iż wydano E. M. [...]litrów paliwa. Powyższe pozwoli ustalić czy istotnie ilość paliwa, co do której, jak uznał organ odwoławczy ([...] litry), nie zostało dokonane zgłoszenie stanowiła w zamierzeniu skarżącego część zamówienia E. M.. W dalszej kolejności ocenie podlegać będzie, przy uwzględnieniu powyższych wywodów, okoliczność czy istotnie zaistniały w sprawie okoliczności uzasadniające nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o SENT, także zależnie od dokonanych ustaleń z uwzględnieniem art. 2 pkt 9 ustawy o SENT. Przydatne do uzyskania tych informacji mogą być zarówno informacje pochodzące od E. M., jak i od skarżącego, których to osób dotychczas nie przesłuchano w sprawie. W prowadzonym postępowaniu przy dokonywaniu oceny okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia należy uwzględnić treść art. 10 i 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.) oraz cel ustawy, której przepisy stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże oceniono je jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Należy także rozważyć, czy nie występują przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w postaci ważnego interesu skarżącego lub interesu publicznego, w świetle art. 21 ust. 3 ustawy o SENT, które to okoliczności organy winny brać pod uwagę także z urzędu. Skorzystać przy tym należy w ramach wykładni systemowej z dorobku orzeczniczego na tle przepisów art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. W przepisie tym uregulowana została bowiem możliwość udzielenia przez organ podatkowy ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wskazać zatem wypada, iż "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika (przewoźnika), że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań (por. wyrok WSA w Kielcach z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 615/13). Wprowadzenie do art. 21 ust. 3 ustawy SENT, podobnie jak do art. 67a § 1 Op przesłanki interesu publicznego oznacza zaś, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, czy na gruncie art. 67a § 1 Op dochodzenia należności podatkowych, będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ winien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11). Jednocześnie w ocenie Sądu brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skarżącego, iż przewóz spornych [...] litrów oleju napędowego w okolicznościach niniejszej sprawy nie podlegał zgłoszeniu na podstawie art. 3 ust. 2 w zw. z art. 23 ustawy o SENT. Zdaniem Sądu art. 3 ust. 2 ustawy o SENT dotyczy sytuacji gdy całość przewożonego oleju napędowego nie przekracza 500 litrów. Odmienna wykładnia powyższego pozostawałaby w sprzeczności z celem ustawy o SENT. W przypadku bowiem stwierdzenia, iż rozbieżność co do ilości towaru przekracza 10%, ale nie więcej niż 500 litrów należałoby uznać, iż przewóz taki nie podlega monitorowaniu. Tymczasem stwierdzenie rozbieżności co do ilości towaru stanowi odrębną podstawę do nałożenia kary pieniężnej wynikającą z art. 21 ust. 2 ustawy o SENT. Nie zasługuje także na uwzględnienie argumentacja skarżącego w zakresie wątpliwości co do prawidłowości pomiaru ilości paliwa dokonanego przy użyciu przepływomierza cysterny. Skoro bowiem odmierzenie ilości paliwa dostarczonego E. M. odbyło się przy użyciu tego przepływomierza, co oznacza, że jest on stosowany przez skarżącego w kontaktach handlowych z kontrahentami i w tym zakresie uznawany za wiarygodny, brak jest podstaw do stwierdzenia braku prawidłowości pomiaru dokonywanego na potrzeby niniejszej sprawy. Nie są także zasadne zarzuty naruszenia art. 7 i 7a Kodeksu postępowania administracyjnego, która to ustawa nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c), a także art. 135 ppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, uchylając decyzje organów obu instancji. Z uwagi na stwierdzone uchybienia Sąd na obecnym etapie postępowania nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 3 ppsa. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś na mocy przepisów art. 200, art. 205 § 1 i § 2 ppsa, w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm). Na łączną kwotę [...]zł przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego składają się: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, [...]zł tytułem zastępstwa procesowego i [...] zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa, jak w punkcie drugim sentencji wyroku.