VIII SA/Wa 830/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych od 4,5% do 18% zawartości alkoholu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art.138 §1 kpa, po rozpoznaniu odwołania skarżącej M. W. od decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] września 2008r. nr. [...] stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia z dnia [...] stycznia 2008r. na sprzedaż napojów alkoholowych od 4,5% do 18% zawartości alkoholu wydanego dla Pani M. W. prowadzącej sklep spożywczy w O. [...] Gm. W.– orzekło o utrzymaniu w mocy w/wym. decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wskazało, że na podstawie wskazanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta W. skarżąca uzyskała zezwolenie na sprzedaż w prowadzonym przez siebie sklepie spożywczym w O. [...] Gm. W. napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Ważność zezwolenia określono na czas ograniczony tj. od dnia [...] lutego 2008r. do dnia [...] czerwca 2010r. Z uwagi na fakt iż do dnia [...] maja 2008r. M. W. nie dopełniła obowiązku wynikającego wprost z art.18 ust.12 pkt.5 ustawy z dn. 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi / tj. Dz.U z 2002 nr.147 poz.1231/ i nie dokonała wpłaty kolejnej raty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wspomnianą decyzją z dnia [...] września 2008r. Burmistrz Miasta W. stwierdził wygaśnięcie zezwolenia z dniem [...] maja 2008r. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając Burmistrzowi W. wydanie zaskarżonej decyzji wbrew obowiązującej linii orzeczniczej związanej z obliczaniem terminów. W uzasadnieniu wskazała, że opłatę za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uiściła w dniu [...] czerwca 2008r., zgodnie z art.57§ 4 kpa, ponieważ dzień [...] maja 2008r. wypadł w sobotę, a dzień [...] czerwca 2008r. w niedzielę. Dla poparcia swego stanowiska przywołała m.in. uchwałę NSA z dn.25 czerwca 2001r. sygn. akt FPS 7/00. Zaskarżoną decyzja z dn. [...] października 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że nie można uwzględnić argumentacji skarżącej uzasadniającej zachowanie przez nią terminu opłaty. Kolegium wskazało, że choć linia orzecznicza sądów skłania się do uznania soboty za dzień wolny od pracy, to jednak nie można powyższego utożsamiać ze stwierdzeniem, iż sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Jedynie zaś taka okoliczność umożliwiałaby zastosowanie w sprawie art.57§4 kpa i przyjęcie, że uiszczenie II raty opłaty za korzystanie z zezwolenia nastąpiło z zachowaniem ustawowo określonego terminu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podtrzymała argumenty zawarte w odwołaniu a ponadto podniosła, że organy administracji w rozpatrywanej sprawie powołują się na orzecznictwo sądowe dla niej niekorzystne, co jest niezgodne z art.7 i 8 kpa tj. z zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżąca stwierdza, że sytuacja w jakiej się znalazła jest zupełnie dla niej nie zrozumiała, gdyż działała w przeświadczeniu, że przedmiotową opłatę uiściła w ustawowym terminie / tak jak opłaca składki ubezpieczenia społecznego i podatki/ , gdyż urzędy, w tym Urząd Miejski w W., nie pracują w soboty i niedziele i zrozumiałym wydaje się dokonywanie opłat w najbliższy dzień roboczy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie akcentując, że nie jest możliwe zastosowanie art.57§4 kpa albowiem ostatni dzień terminu do wniesienia opłaty przypadł na sobotę, która nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Dniami ustawowo wolnymi od pracy są jedynie dni wyszczególnione w ustawie z dnia 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy / Dz.U nr.4 poz.28 z poź. zm./. Kolegium nie zakwestionowało faktu, że linia orzecznicza sądów skłania się do uznania soboty za dzień wolny od pracy, to jednak uznało, że nie można powyższego utożsamiać ze stwierdzeniem, iż sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Jak stanowi przepis art.1§1 i 2 ustawy z dn.25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 nr.153 poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt administracyjny lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną / vide art. 134§1 ustawy z dn.30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U z 2002 nr.153 poz. 1270 ze zm./ zwaną dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. nie narusza przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie ustalony stan faktyczny jest niesporny. Skarżąca nie kwestionuje, że nie uiściła II raty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przewidzianym przepisem terminie do dnia [...] maja, jednak uważa, że dokonanie przez nią przedmiotowej opłaty w dniu [...] czerwca / tj. w najbliższym dniu roboczym/ powinno być ocenione z uwzględnieniem zasady przewidzianej w art.57§4 kpa i potraktowane jako uiszczenie opłaty z zachowaniem ustawowo przewidzianego terminu. Stosownie do art.18 ust.12 pkt.5 cyt. Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi / który stanowił podstawę materialną wydania zaskarżonej decyzji /, zezwolenie o którym mowa w ust.1 wygasa w przypadku: 1/ likwidacji punktu sprzedaży 2/ upływu terminu ważności zezwolenia 3/ zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży 4/ zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej 5/ nie złożenia oświadczenia o którym mowa w art.11 ust.4 lub nie dokonania opłaty w wysokości określonej w art.11 ust.2 i 5 w terminach, o których mowa w art.11 ust.7 Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy uiszczenie przez skarżąca drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu w dniu [...] czerwca było działaniem z zachowaniem terminu przewidzianego w art.11 ust.7 ustawy, czy też brak podstaw do takiego zakwalifikowania tegoż działania. Rozstrzygnięcie w tym zakresie wymaga odwołania się do wykładni dyspozycji zawartej w art.57§4 kpa, stosownie do którego " Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni". Problematyka ostatniego dnia terminu była przedmiotem obszernego orzecznictwa sądowego, zarówno Naczelnego sądu Administracyjnego, jak również Sądu Najwyższego. Na niektóre z orzeczeń powołują się strony / zarówno skarżąca, jak i organ administracji /, uzasadniając swoje stanowisko w sprawie. Nie odwołując się jednak w tym miejscu do wielu orzeczeń powyższych sądów, należy wskazać na dwa najbardziej charakterystyczne, aczkolwiek rozbieżne stanowiska NSA oraz SN. W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001r. sygn. akt FPS 7/00 / ONSA 2001, nr.4 poz.149/, został wyrażony pogląd, że jeżeli dzień wolny od pracy – w pięciodniowym tygodniu pracy przypada w sobotę nieobjętą ustawą z dn.18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy / Dz.U nr.4 poz. 28 ze zm./- to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art.57§ 4 kpa. Odmienny pogląd wyraził SN w uchwale z dn.25 kwietnia 2003r. sygn. III CZ 8/03 / OSN IC 2004, nr.1 poz.1 /, podjętej w składzie 7 sędziów. SN uznał, iż sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art.115 kc w zw. z art.165§1 kpc. SN w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż wykładnia językowa pojęcia " dzień ustawowo uznany za wolny od pracy" , musi prowadzić o wskazania – w obowiązującym systemie prawnym – przepisu ustawy lub aktu zrównanego z ustawą, który uznaje konkretny dzień za "dzień wolny od pracy". SN , wyliczając wszystkie ustawy ustanawiające dni wolne od pracy stwierdził, iż nie stanowią one, że sobota jest dniem wolnym od pracy. SN powołał również przepisy zrównujące soboty z dniami uznanymi ustawowo za wolne od pracy w zakresie obliczania terminów. Są to art.83§2 p.p.s.a oraz art.12§5 Ordynacji podatkowej. Regulacje te mają ściśle określony zakres przedmiotowy i są tym samym przepisami wyjątkowymi, które nie mogą służyć jako argument na rzecz rozszerzającej wykładni innych przepisów. Odnosząc się do przytoczonych uchwał, należy stwierdzić, że powołana uchwała NSA z dn.25 czerwca 2001r. utraciła moc wiążącą jako podjęta przed 1 stycznia 2004r. / vide art.100 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Ponadto przytoczone uchwały dotyczyły kwestii końca terminu do dokonania czynności procesowej / wniesienia skargi do NSA i kasacji do SN/. W niniejszej sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, chodzi natomiast o termin do dokonania czynności o charakterze materialno- technicznym, a mianowicie uiszczenia opłaty o której mowa w art.11 ust.7 cyt. Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w powołanej uchwale 7 sędziów z dn.25 kwietnia 2003r. oraz w wyrokach NSA z dn.30 marca 2006r. sygn. II GSK 401/05 oraz z dnia 17 października 2007r. sygn. I OSK 60/07 – że soboty nie można uznać w obecnym stanie prawnym za dzień ustawowo wolny od pracy. W szczególności wniosek taki nie wynika z żadnej ustawy, w tym także z przyjętej w kodeksie pracy zasady pięciodniowego tygodnia pracy. Brak podstaw do stosowania przez analogię szczególnych unormowań zawartych w p.p.s.a. oraz w Ordynacji podatkowej. Konieczność zrównania sobót z dniami ustawowo wolnymi od pracy w drodze wykładni art.57§4 kpa, bez stosownej zmiany tego przepisu przez ustawodawcę nie wynika także z Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zatem pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., że brak jest podstaw do przyjęcia, w aktualnym stanie prawnym, że sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Sąd zauważa, że organ administracji wykazał, że skarżąca miała faktyczną możliwość uiszczenia opłaty na rachunek gminy za pośrednictwem wskazanych placówek pocztowo-bankowych pracujących w soboty / organ wymienił je w wykazie znajdującym się w aktach sprawy /. Jako nietrafny zarzut, Sąd ocenia, wskazanie przez skarżącą podczas rozprawy, że do przedmiotowej opłaty ma również zastosowanie przepis art.12§5 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / j.t Dz.U nr.8 z 2005r. poz.60/, stosownie do którego – " Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy". Jest niekwestionowane w orzecznictwie i doktrynie, że opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przewidziane w art.11 cyt. Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie są niepodatkowymi należnościami budżetów jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu art.2§1 pkt.1 Ordynacji podatkowej, do których ustalenia lub określenia, w trybie i na zasadach Ordynacji, uprawnione są organy podatkowe. Do opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej i to zarówno co do sposobu ich ustalania jak i egzekwowania, a także skutków nieuiszczania tych opłat / wygaśnięcie zezwolenia jako jedyna sankcja / vide Uchwała NSA z dn. 6 maja 2003r. sygn. FPK 11/02, ONSA 2003/3/92, wyrok NSA z dn.1 października 2001r. sygn. II SA 2881/00. Lex nr.157807, I Skrzydło-Niżnik, G. Zalas – Komentarz do ustawy z dn. 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Zakamycze 2002/. Sąd rozpoznając sprawę i dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji tj. Burmistrza Miasta W., nie dopatrzył się naruszenia zarzuconych przez skarżącą przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art.7 i 8 kpa w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art.18 ust.12 pkt.5 cyt. Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wszechstronnie wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy. Mając to na względzie należy, w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., jako organ administracji publicznej, ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy ten materiał, uzasadniając zaskarżoną decyzję w sposób odpowiadający wymogom wskazanym w art.107§3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a.