VIII SA/Wa 840/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej także jako "Szef Urzędu", "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2018 r. Nr [...]. Na mocy tej decyzji Szef Urzędu, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, pkt 10, pkt 16 lit. a i b, art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 319 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.; dalej: "u.o.c.") w związku z art. 12 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), rozpatrzył odwołanie M.M. (dalej: "skarżący", "cudzoziemiec", "strona") od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Ś. (dalej: "organ I instancji") z [...] grudnia 2017 r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania niniejszej decyzji. W wyniku rozpoznania ww. odwołania Szef Urzędu uchylił zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2017 r. w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu oraz orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji. Ponadto utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz przytoczył brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 1, art. 302 ust. 2, art. 302 ust. 1 pkt 10, pkt 16 lit. a i b, art. 299 ust. 6 pkt 2 i ust. 9 pkt 2, art. 303 ust. 1, art. 348, art. 349 ust. 1-2, oraz art. 351 u.o.c. Wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2016 r. cudzoziemiec zwrócił się za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Szef Urzędu decyzją nr [...] z [...] stycznia 2017 r. orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W związku ze złożonym odwołaniem Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z [...] czerwca 2017 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu [...] lipca 2017 r. w trybie art. 46 § 6 k.p.a. Następnie wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w trakcie trwającego postępowania odwoławczego przed Radą do Spraw Uchodźców cudzoziemiec przekroczył wbrew przepisom prawa granicę Polski udając się do N., gdzie również wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...] listopada 2017 r. cudzoziemiec został przekazany przez stronę n. funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w Ś.. W związku z faktem, że cudzoziemiec przekroczył granicę wbrew przepisom prawa, Komendant Placówki Straży Granicznej w Ś. w dniu [...] listopada 2017 r. dokonał zatrzymania cudzoziemca, a postanowieniem Sądu Rejonowego II Wydział Karny w S. z [...] listopada 2015 r. (sygn. akt [...]) został on umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców. Następnie [...] listopada 2017 r. cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Szef Urzędu decyzją nr [...] z [...] stycznia 2018 r. stwierdził niedopuszczalność wniosku. Od powyższej decyzji cudzoziemiec wniósł odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Biorąc pod rozwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny Szef Urzędu podniósł, że powyższe wyczerpuje przesłankę zawartą w art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. a i lit. b u.o.c., do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Ponadto wskazał, że zważywszy na fakt, iż w dniu przekazania cudzoziemca przez stronę n. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w Ś., nie posiadał on ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane, została wyczerpana również przesłanka zawarta w art. 302 ust. 1 pkt 1 u.o.c. W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy zauważył, że w sprawie nie zachodzą jednocześnie okoliczności z art. 303 ust. 1 u.o.c., kiedy decyzji o zobowiązaniu nie wydaje się. Nadto strona nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 u.o.c. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 u.o.c., jak i cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 pkt 2 u.o.c.). Szef Urzędu uznał, że brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia cudzoziemiec będzie narażony na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. Wyjaśnił, że organy administracji odmówiły nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy oraz odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej. Wobec powyższego należy uznać, że cudzoziemiec nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Wyjaśnił, że podczas przesłuchania przeprowadzonego [...] listopada 2017 r., strona podniosła, iż nie chce rozmawiać o przyczynach wyjazdu z kraju pochodzenia, gdyż mówiła już o tym podczas przesłuchania w związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Tymczasem jak wynika z zeznań cudzoziemca zawartych w treści decyzji wydanej w sprawie dotyczącej ochrony międzynarodowej wyjechał z C., gdyż był prześladowany przez funkcjonariuszy policji. Wskazał, że w marcu 2016 r. został zabrany z domu przez zamaskowane osoby, a następnie poddany torturom. Miał złamaną [...] oraz uszkodzoną część kości [...]. Wyjaśnił, że wówczas zmuszono go do podpisania dokumentu, w którym wyraża zgodę na współpracę. Z zeznań cudzoziemca wynika, że po około dwóch miesiącach zjawił się u niego policjant, który okazał mu uprzednio podpisany przez niego dokument o współpracy mówiąc, że jak do niego zadzwoni, to ma uzyskać konkretne informacje. W obawie o swoje bezpieczeństwo cudzoziemiec postanowił opuścić kraj pochodzenia. W ocenie organu odwoławczego, wskazane oświadczenie cudzoziemca dotyczące jego problemów w kraju pochodzenia, nie może zostać uznane za wiarygodne, gdyż jest ono nie tylko bardzo ogólnikowe i lakoniczne, ale dodatkowo niepoparte żadnymi dowodami, ani też żadną spójną i rzeczową argumentacją. Za brakiem prawdziwości przytoczonych przez stronę zdarzeń przemawia również fakt, że na żadnym etapie postępowania nie wykazał on, iż jest osobą mogącą, z racji kontaktów osobistych bądź powiązań rodzinnych czy towarzyskich, uzyskać żądane informacje, które byłyby cenne dla funkcjonariuszy policji. Wskazał, że trudno uznać za prawdopodobne, aby czeczeńscy policjanci zmuszali siłą do współpracy osobę, która nie jest w stanie uzyskać i przekazać im żądanych informacji. Takie działanie byłoby całkowicie pozbawione logiki oraz od samego początku skazane na niepowodzenie. Zdaniem Szefa Urzędu, gdyby strona faktycznie została poddana przemocy fizycznej, w wyniku której doznałaby złamania [...] oraz uszkodzenia części kości [...], z cała pewnością wymagałaby hospitalizacji, z czym wiązałoby się uzyskanie przez nią stosownej dokumentacji medycznej, związanej z podjętym leczeniem. Fakt, że cudzoziemiec takowej dokumentacji nie posiada, a co za tym idzie, nie mógł przedstawić podczas toczącego się postępowania wskazuje, iż w rzeczywistości nie doszło do żadnego pobicia i złamania [...]. Następnie organ odwoławczy odniósł się do panującej sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego. Zauważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC nr [...] z [...] listopada 2017 r. wynika, że aktualnie zagrożenie dla życia i zdrowia ludności cywilnej w wyniku działań zbrojnych i zamachów terrorystycznych na terytorium K. [...], w tym Republiki C., utrzymuje się w ostatnich latach na niskim poziomie i obecnie nadal jest niewielkie. Obecnie, najbardziej zagrożonymi osobami w C. są ci, którzy przejawiają jakakolwiek działalność polityczną lub społeczną, niezgodną z wizją władz republiki, w tym: politycy, dziennikarze, obrońcy praw człowieka, działacze społeczni, itp., krytykujący działania R.K. i władz republiki, przedstawiciele innych niż tolerowane odłamów islamu i chrześcijaństwa, osoby przynoszące "hańbę" c. społeczeństwu (narkomanii, alkoholicy, homoseksualiści), krewni oraz bliscy znajomi osób biorących udział w działaniach zbrojnych na terytorium C., K. [...] i na terenie Bliskiego Wschodu. Szef Urzędu uznał, że zważywszy na fakt, iż cudzoziemiec nie zalicza się do żadnej z ww. grup, brak jest podstaw do uznania, że spełnia on przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 ust. 1 u.o.c. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania cudzoziemca do powrotu więzy rodzinne zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatelki Rzeczypospolitej Polskiej, ani też cudzoziemki posiadającej zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego EU wydane przez władze polskie. Nie wykazał on również na żadnym etapie niniejszego postępowania, że ustanowił on na terytorium Polski życie rodzinne podlegające ochronie prawnej. W związku z powyższym, zobowiązanie do powrotu skarżącego nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego, jak też prawa do życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Nadto organ odwoławczy zauważył, że cudzoziemiec nie posiada w naszym kraju majątku trwałego ani stałych źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe skarżącego zostało przeniesione do Polski oraz, że powrót do kraju pochodzenia w sposób drastyczny pogorszy jego sytuację osobistą. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 348 pkt 3 u.o.c., tj. że zobowiązanie skarżącego do powrotu prowadzi do kwalifikowanego naruszenia praw małoletnich dzieci, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Z kolei odnosząc się do instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany Szef Urzędu nie stwierdził, aby wobec skarżącego zachodziły okoliczności z art. 349 u.o.c., a zatem w sprawie nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 u.o.c. która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 u.o.c. Organ odwoławczy uznał, że sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego uznania przez organ I instancji, że skarżący nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie wskazanym w art. 299 ust. 6 u.o.c., gdy tymczasem jeszcze przed wydaniem decyzji przez Radę do Spraw Uchodźców wyjechał on do [...], organ odwoławczy stwierdził, że cudzoziemiec chcąc zrealizować obowiązek opuszczenia terytorium RP, zobowiązany był wyjechać do kraju, do którego posiadał on prawo wjazdu. Tymczasem, udając się do [...] nie tylko wyjechał do kraju, do którego nie posiadał prawa wjazdu, ale również dokonał nielegalnego przekroczenia granicy, w związku z czym został zatrzymany przez władze niemieckie i przekazany stronie polskiej. Wobec powyższego, zarzut cudzoziemca dotyczący dokonania błędnych ustaleń przez organ I instancji Szef Urzędu uznał za bezzasadny. Konkludując organ odwoławczy stwierdził za w pełni uzasadnione wydanie decyzji o zobowiązaniu skarżącego do powrotu bez określenia terminu dobrowolnego powrotu, z uwagi na istnienie przesłanki z art. 315 ust. 2 pkt 1 u.o.c., tj. prawdopodobieństwa ucieczki cudzoziemca. Za zasadne uznał także określenie wobec cudzoziemca zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat. Zauważył, że skarżący pomimo, że podstawą jego wjazdu na terytorium naszego kraju było wyłącznie złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, to w trakcie trwania procedury, nie czekając na ostateczne rozstrzygnięcie jego sprawy, dokonał nielegalnego przekroczenia granicy państwowej udając się do N., gdzie również wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Powyższe wskazuje na instrumentalne traktowanie przez cudzoziemca obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej przepisów prawa, a samo złożenie wniosku dotyczącego tej ochrony, jako sposób na wjazd na terytorium państw obszaru Schengen z pominięciem wymaganej prawem wizy. Zdaniem Szefa Urzędu orzeczenie względem cudzoziemca krótszego zakazu ponownego wjazdu nie spełniłoby swojego represyjnego i wychowawczego charakteru. Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wystąpił o anulowanie jego deportacji, z uwagi na fakt, że nie może powrócić do kraju pochodzenia ze względu na duże problemy. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2018 r. wydana w stosunku do M.M. o uchyleniu decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Ś. z [...] grudnia 2017 r. w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu oraz orzekająca o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji i o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałej części. Podstawą materialnoprawną zobowiązania skarżącego do powrotu były m.in. przepisy art. 302 ust. 1 pkt 1, pkt 10, pkt 16 lit. a i b u.o.c. Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 u.o.c. decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. Należy podkreślić, decyzja o zobowiązaniu do powrotu jest decyzją związaną (verba legis: "decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się"). Organom nie pozostawiono zatem uznania, czy w razie zajścia okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 u.o.c. można zastosować ten środek prawny kierując się np. względami słuszności. Teza o związanym charakterze decyzji o zobowiązaniu do powrotu przyjmowana jest również w piśmiennictwie (zob. np. P. Dąbrowski, [w:] Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz, pod red. J. Chlebnego, Warszawa 2015, teza 6 komentarza do art. 302) oraz orzecznictwie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2016 r., II OSK 1935/14, CBOSA). Organy nie mogły zatem odstąpić od wydania decyzji zobowiązującej do powrotu w razie ustalenia, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek wskazanych w art. 302 ust. 1 u.o.c. Ponadto, obowiązek wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu jest niezależny od tego, czy w realiach danej sprawy cudzoziemiec miał świadomość okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 u.o.c. Chodzi tu bowiem o obiektywną odpowiedzialność administracyjną, a nie odpowiedzialność karną opartą na zasadzie winy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2011 r., II OSK 1123/10, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 25 marca 2013 r., IV SA/Wa 2918/12, CBOSA). Tylko zaistnienie okoliczności wyraźnie wskazanych w innych przepisach prawa może uzasadniać niewydanie w takim przypadku decyzji zobowiązującej do powrotu. Okoliczności takie zostały wskazane m. in. w art. 303 ust. 1 u.o.c. Ponieważ okoliczności te stanowią wyjątek od zasady wydawania decyzji o zobowiązaniu do powrotu w razie zajścia okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 u.o.c. nie mogą być one poddawane wykładni rozszerzającej (exceptiones non sunt extendendae). W kontrolowanej sprawie, wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane w art. 303 ust. 1 u.o.c. A zatem należy uznać, że organy zasadnie wywiodły, iż już samo stwierdzenie faktów odpowiadające hipotezie przepisu 302 ust. 1 u.o.c. uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. Na gruncie niniejszej sprawy nie jest kwestią sporną zaistnienie także przesłanki pozytywnej z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a i b u.o.c. obligującej organy do wydania wobec skarżącego decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Sąd zauważa, że wobec wydania w stosunku do skarżącego decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, na mocy art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c. skarżący obowiązany był opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym ww. decyzja została skarżącemu doręczona. Tymczasem w trakcie toczącego się przed Radą do Spraw Uchodźców postępowania odwoławczego, przekroczył wbrew przepisom prawa granicę Polski udając się do [...], gdzie również wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...] listopada 2017 r. został on przekazany przez stronę n. funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w Ś., a następnie zatrzymany i postanowieniem Sądu Rejonowego w S. umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców. Taki stan rzeczy niewątpliwie odpowiada hipotezie normy określonej w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a i b u.o.c. Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 10 u.o.c. decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Sąd zauważa, że cudzoziemiec przekroczył nielegalnie granicę Rzeczypospolitej Polskiej, przez co swoim zachowaniem wypełnił przesłankę z ww. art. 302 ust. 1 pkt 10 u.o.c., a następnie dwukrotnie udał się do [...], gdzie również ubiegał się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z uwagi na powyższe okoliczności został w dniu [...] maja 2017 r. oraz w dniu [...] listopada 2017 r. przekazany stronie polskiej. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że wobec cudzoziemca nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 u.o.c. w związku z art. 348 i art. 351 u.o.c., mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W szczególności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 348 pkt 1 lit. a u.o.c., cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę, że dla zastosowania tego przepisu sama ewentualność zagrożenia nie jest wystarczająca. Cudzoziemiec musi być narażony na takie zagrożenie w bardziej indywidualny sposób niż tylko na skutek ogólnej przemocy panującej w danym państwie. Nie jest też wystarczające stwierdzenie nieprzestrzegania praw obywatelskich lub dysfunkcje systemu politycznego (por. np. P. Dąbrowski, [w:] Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz, pod red. J. Chlebnego, Warszawa 2015, teza do art. 348; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 27/09). Tymczasem okoliczności podawane przez skarżącego nie mogą w żaden sposób wypełniać opisanych wyżej znamion zagrożenia dla zdrowia lub życia. Z zeznań złożonych do protokołu w postępowaniu przed organem I instancji, nie wynika, aby w kraju pochodzenia był on prześladowany. Cudzoziemiec odmówił wskazania powodów, dla których opuścił kraj pochodzenia podkreślając, że wszystkie okoliczności z tym związane przedstawił w toku postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej. Konkludując Sąd stwierdza, że ocena prawna ustalonych faktów dokonana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest w pełni prawidłowa. Z całą pewnością dotychczasowe skarżącego zachowanie stanowi podstawę do ochrony porządku oraz dobrobytu gospodarczego kraju oraz podstawę do ingerencji, pozostającej we właściwej proporcji do celu, w jakim stosowany jest środek. W tej sytuacji należy uznać za zasadne orzeczenie 2- letniego zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen. Z tych też względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Zauważyć również należy, że w skardze skarżący nie sformułował względem zaskarżonej decyzji żadnych konkretnych zarzutów. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd orzekł jak w wyroku.