VIII SA/Wa 844/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - wydalenia ze służby oddala skargę. Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2016 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej także jako "organ odwoławczy", "KWP"), działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"), po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. P. M. (dalej także jako: "obwiniony", "policjant" lub "skarżący") od orzeczenia Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej także jako: "organ I instancji", "KPP") obwinionego o to, że: I. "popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w dniu 14 lutego 2016 r. około godz. 01.27 pełnił służbę w Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] w stanie nietrzeźwości, co zostało stwierdzone w badaniach na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonych urządzeniem [...] numer [...] o godzinie 01.27 z wynikiem 0,60 mg/l oraz o godzinie 01.44 z wynikiem 0,68 mg/l oraz o godzinie 01.53 z wynikiem 0,63 mg/l, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji w zw. z § 1 decyzji Nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...]listopada 2014 r. w sprawie wprowadzenia w obiektach Komendy Powiatowej Policji w [...] zakazu wnoszenia i przechowywania alkoholu oraz spożywania i przebywania pod wpływem alkoholu", II. "popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu obowiązków wynikających z przepisów prawa w ten sposób, że w dniu 14 lutego 2016 r. w Posterunku Policji w [...] wykonywał czynności służbowe w stanie nietrzeźwości, co zostało stwierdzone w badaniach na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonych urządzeniem [...] numer [...] o godzinie 01.27 z wynikiem 0,60 mg/l oraz o godzinie 01.44 z wynikiem 0,68 mg/l oraz o godzinie 01.53 z wynikiem 0,63 mg/l, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń", III. "naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że w dniu 14 lutego 2016 r. około godz. 01.27 posiadał przy sobie broń służbową znajdując się w stanie nietrzeźwości, co zostało stwierdzone w badaniach na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonych urządzeniem [...] numer [...] o godzinie 01.27 z wynikiem 0,60 mg/l oraz o godzinie 01.44 z wynikiem 0,68 mg/l oraz o godzinie 01.53 z wynikiem 0,63 mg/l, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z § 11 ust. 1 pkt 3 lit. b Zarządzenia Nr 24 KGP z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów". – utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji o wydaleniu ze służby w Policji. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 14 lutego 2016 r. kom. P. K. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] sporządził notatkę służbową z której wynika, że jego podwładny sierż.szt. P. M. Referent Zespołu do spraw Prewencji Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] pełnił służbę znajdując się w stanie nietrzeźwości. Sierż. szt. P. M. w nocy z 13 na 14.02.2016 r. w godzinach 19:00 - 03:00 pełnił służbę w Posterunku Policji w [...], wspólnie z sierż. szt. J. R.. Do godz. 20:30 wykonywał czynności biurowe w budynku posterunku. Od godz. 20:30 policjanci pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym pojazdem służbowym nieoznakowanym marki [...]. Kierowcą tego samochodu był sierż. szt. J.R.. Ok. godz. 23:00 sposób pełnienia służby przez policjantów kontrolował podinsp. J. S. - oficer kontrolny KPP w [...]. Uwag co do sposobu pełnienia służby nie miał. O godz. 01:15 policjanci przybyli do budynku Posterunku Policji [...]. Ok. godz. 01:15 p.o. Komendant Powiatowy Policji w [...] - nadkom. R. F. oraz Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] - kom. P.K., sprawdzili sposób pełnienia służby przez policjantów Posterunku Policji w [...]. Ponieważ przełożeni wyczuli woń alkoholu od sierż. szt. P. M., przeprowadzili badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u obu policjantów urządzeniem [...]. Ze względu na pozytywny wynik badania u sierż. szt. P. M., przeprowadzono trzykrotnie badanie stanu trzeźwości urządzeniem [...]. Wyniki badań to: pierwszy pomiar o godz. 01.27 - 0,60 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu; drugi pomiar o godz. 01,44 - 0,68 mg/ I alkoholu w wydychanym powietrzu; trzeci pomiar o godz. 01.53 - 0,63 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. Badania zostały udokumentowane protokołem z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, który został podpisany przez przeprowadzającego badanie kom. P. K. oraz badanego sierż. szt. P. M.. Badany oświadczył do protokołu, że w dniu poprzedzającym badanie spożywał alkohol. Z uwagi na stwierdzony stan nietrzeźwości policjanta, nadkom. R. F. odebrał od sierż. szt. P. M. broń palną służbową. Policjant nie został dopuszczony do dalszego pełnienia służby a po wykonaniu czynności z jego udziałem, został odwieziony do miejsca zamieszkania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...]Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, zarzucając mu popełnienie 3 czynów stanowiących naruszenia dyscypliny służbowej. Jednocześnie przełożony dyscyplinarny złożył do KWP wniosek o wyłączenie go od udziału w tym postępowaniu dyscyplinarnym, ponieważ był świadkiem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] wyłączył Komendanta Powiatowego Policji w [...] od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionemu i wyznaczył do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego mł. insp. J. R. - Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Postanowieniem Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] wyłączył dotychczasowego rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionemu i wyznaczył do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego rzecznika dyscyplinarnego Komendy Powiatowej Policji w [...] - st. asp. Ł. G.. W dniu [...] marca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał postanowienie Nr [...] o zmianie zarzutów, o treści przytoczonej na wstępie. W dniu 13 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w [...] po rozpoznaniu sprawy sierż. szt. P. M., wyrokiem sygn. akt [...] uznał go winnym popełnienia wykroczenia przewidzianego w art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń (podjęcie czynności zawodowych w stanie po użyciu alkoholu) i wymierzył mu karę grzywny w kwocie [...] zł. Wyrok uprawomocnił się dnia 2 maja 2016 r. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...].03.2016 r. KPP, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, uznał sierż. szt. P. M. winnym popełnienia czynów zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym i wymierzył karę dyscyplinarną - wydalenie ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] orzeczeniem Nr [...] z dnia [...].04.2016 r. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, ponieważ postępowanie dyscyplinarne obarczone było wadami proceduralnymi. Następnie orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, uznał sierż. szt. P. M. winnym popełnienia czynów zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym i wymierzył karę dyscyplinarną - wydalenie ze służby. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł m.in., że obwiniony przyznał się do zarzucanych mu czynów. Z jego wyjaśnień wynika, że na zachowanie skarżącego miała wpływ sytuacja rodzinna i służbowa, tj. choroba żony i matki oraz narastający stres w trakcie pełnionych służb. Stanowi to dla niego ogromny problem, z którym nie może sobie poradzić. KPP uznał, że skarżący jako policjant z 11- letnim stażem służby, zdawał sobie sprawę z tego, jaki jest wpływ alkoholu na ludzki organizm. Tłumaczenie policjanta o narastającym stresie w życiu osobistym i zawodowym, nie może mieć wpływu na sposób zakończenia postępowania. Zdaniem organu I instancji obwiniony powinien sobie zdawać sprawę by rozładowanie stresu miał charakter kontrolowany, bez uszczerbku dla własnego zdrowia oraz dla służby. KPP wskazał, że w powyższej sprawie nie zdołano wykazać okoliczności mających wpływ na złagodzenie wymiaru kary, a wręcz przeciwnie zaistniały okoliczności, które to mają wpływ na jej zaostrzenie, a mianowicie zakłócenie realizacji zadań Policji oraz negatywny wpływ zachowania na wizerunek Policji jako formacji. Zgodnie z art. 134h ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążącym na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Sam ustawodawca przesądził zatem o tym, że dotychczasowy przebieg służby ma wpływ na rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej. Policjant nie był karany dyscyplinarnie, wielokrotnie wyróżniany nagrodami za wyniki w służbie. Przyjmując, że przełożeni mają o obwinionym dobrą opinię oraz uwzględniając treść opinii Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP wskazał, że nienaganna służba z całą pewnością wpłynęłaby na wymiar kary, gdyby przewinienie miało inny charakter i polegało np. na nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej. Tymczasem stawienie się do służby, wykonywanie czynności służbowych i posiadanie broni palnej w stanie nietrzeźwości to zachowanie tak naganne, że podnoszone "okoliczności łagodzące" nie mogły odnieść skutku w postaci złagodzenia wymiaru kary w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący dopuścił się czynu nie tylko nieakceptowanego społecznie, ale także zwalczanego przez formację, w której służy. Zdaniem organu I instancji sposób postępowania skarżącego wskazuje, że nie powinien on być policjantem. Nie dostrzega on konieczności przestrzegania porządku prawnego i potrzeby dawania swoim zachowaniem przykładu innym policjantom jak i obywatelom. Policjant sprzeniewierzył się obowiązkom wynikającym z roty ślubowania, utracił nieposzlakowaną opinię, a popełnione przez niego czyny wyrządziły wymierną szkodę nie tylko dla Policji, ale również dla społeczeństwa. W ocenie KPP postępowanie obwinionego nie zasługuje na pobłażanie i umożliwienie dalsze pozostanie przez niego w służbie. Oceny tej nie może zmienić opinia przełożonego, fakt, że dotąd obwiniony nie był karany dyscyplinarnie ani też dotychczasowa dobra służba, za którą był nagradzany. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zmianę orzeczonej kary. Podniósł, że incydentalne zdarzenie nie mające żadnych ujemnych skutków dla służby nie może powodować wymierzenia najsurowszej kary dyscyplinarnej. Ma świadomość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, niemniej jego zachowanie spowodowane było jedynie stresem wynikającym z problemów rodzinnych. Odnosząc się do treści orzeczenia obwiniony wskazał, że nie sposób zgodzić się z tym, by jego dotychczasowy nienaganny przebieg służby nie mógł mieć wpływu na wymiar kary, gdyż sam ustawodawca ustanowił dotychczasowy przebieg służby czynnikiem mającym wpływ na wymiar orzeczonej kary dyscyplinarnej, niezależnie od rodzaju popełnionego przewinienia. Komendant Powiatowy Policji w [...] w swoim stanowisku z dnia 24 czerwca 2016 r. odniósł się do ww. odwołania stwierdzając, że: - bezsprzecznie zostało udowodnione, że obwiniony popełnił zarzucane mu czyny; zostało to potwierdzone niezbitymi dowodami w postaci przesłuchań świadków oraz protokołu z badania stanu trzeźwości; - policjant utracił nieposzlakowaną opinię a popełnione przez niego przewinienia dyscyplinarne wyrządziły wymierną szkodę nie tylko Policji ale również społeczeństwu; - przy orzekaniu kary uwzględniono dotychczasowy przebieg służby policjanta oraz wykazano, że nie był uprzednio karany dyscyplinarnie, a przeciwnie był wynagradzany nagrodami pieniężnymi 21 razy i awansowany do stopnia sierżanta sztabowego. Wskazanym na wstępie orzeczeniem nr [...] organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia KWP szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujące w tej materii przepisy prawa. Wskazał na art. 132 ust. 1-4 ustawy o Policji oraz na definicję stanu po użyciu alkoholu określoną w art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Organ odwoławczy uznał, że zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego ujętego w pierwszym punkcie zarzutów, stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej, polegającego na stawieniu się i pełnieniu służby w stanie po użyciu alkoholu. Okoliczności te ustalono w oparciu o zeznania przesłuchanych w charakterze świadka w toku postępowania dyscyplinarnego kom. P. K. (karty nr 42 - 43 akt postępowania dyscyplinarnego), nadkom. R. F. (karty nr 44 - 45 akt postępowania dyscyplinarnego) oraz włączonego do akt postępowania protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości za pomocą urządzenia [...]nr [...] (karta nr 9). KWP podniósł, że w postępowaniu dyscyplinarnym w drugim punkcie zarzutów obwinionemu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej, polegającego na wykonywaniu obowiązków służbowych w stanie po użyciu alkoholu, co zostało stwierdzone w badaniach na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonych urządzeniem [...]numer [...]o godzinie 01.27 z wynikiem 0,60 mg/l, o godzinie 01.44 z wynikiem 0,68 mg/l oraz o godzinie 01.53 z wynikiem 0,63 mg/l. Fakt podjęcia i wykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych potwierdzają zeznania sierż. szt. J. R. (karta nr 46 verte), zeznania podinsp. J. S. (karta nr 49 verte) oraz kserokopia kart notatnika służbowego skarżącego (karty nr 23 - 26). Nadto KWP zauważył, że skarżący przyznał się do popełnia powyższego przewinienia dyscyplinarnego, które wypełnia jednocześnie znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń. Z kolei w dniu 13 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia wykroczenia polegającego na podjęciu czynności zawodowych w stanie po użyciu alkoholu i wymierzył mu karę grzywny w kwocie [...] zł. Wyrok uprawomocnił się dnia 2 maja 2016 r. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący popełnił też przewinienie dyscyplinarne stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej, poprzez posiadanie przy sobie broni palnej służbowej w czasie, kiedy znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu (trzeci z przedstawionych policjantowi zarzutów). W myśl przepisu § 11 ust. 1 pkt 3 lit. b Zarządzeniem Nr 24 KGP z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych oraz przyjmowania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków działających podobnie do alkoholu, a także po ich spożyciu lub przyjęciu. KWP podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż obwiniony swoją broń służbową z amunicją posiadał podczas pełnienia służby patrolowej. Broń tą nosił przy sobie do czasu sprawdzenia przez kom. P. K. stanu trzeźwości urządzeniem [...], podczas przeprowadzonej o godzinie 01:27 kontroli sposobu pełnienia służby. Z uwagi na pozytywny wynik badania, posiadaną przy sobie broń służbową sierż. szt. P. M. oddał nadkom. R.F.. Okoliczności te potwierdził w zeznaniu przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania dyscyplinarnego nadkom. R. F. (karta nr 44 verte akt postępowania dyscyplinarnego). Następnie broń ta została zdeponowana u dyżurnego KPP w [...] (notatka służbowa kom. P. K. stanowiąca kartę nr 1 akt postępowania). Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania KWP stwierdził, że w pełni potwierdza on popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, a wina policjanta w zakresie zarzucanych przewinień dyscyplinarnych nie budzi wątpliwości. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na regulację art. 132a ustawy o Policji wywodząc, że skarżący jako funkcjonariusz z 11- letnim stażem służby, człowiek dorosły, zdawał sobie sprawę z tego, jaki jest wpływ alkoholu na organizm ludzki. Tymczasem, jak sam wyjaśnił w notatce służbowej, alkohol spożywał w dniu 12 lutego 2016 r., do godziny około 4, natomiast w dniu 13 lutego 2016 r. wiedząc, że o godzinie 19:00 rozpoczyna służbę, około południa wypił około "dwóch setek alkoholu". Zdaniem KWP, skarżący zarzucane przewinienia dyscyplinarne popełnił z winy umyślnej. Stawił się do służby w stanie po użyciu alkoholu, posiadał przy sobie broń służbową, pełnił służbę w umundurowaniu służbowym. Następnie KWP zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Szczegółowa analiza okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych zarzucanych skarżącemu, zdaniem organu odwoławczego, prowadzi do wniosku, że karą współmierną jest w tym przypadku kara - wydalenie ze służby. Stopień jego winy w zakresie zarzucanych przewinień KWP uznał jako znaczny, szczególnie biorąc pod uwagę umyślność popełnienia przewinień, naruszenie przez niego fundamentalnego dla funkcjonariusza publicznego obowiązku zachowania trzeźwości w służbie. W ocenie organu odwoławczego, nienaganna służba skarżącego z całą pewnością wpłynęłaby na wymiar kary, gdyby przewinienie miało inny charakter i polegało np. na nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej. Tymczasem, stawienie się do służby, wykonywanie czynności służbowych i posiadanie broni palnej w stanie nietrzeźwości to zachowania tak naganne, że podnoszone "okoliczności łagodzące" nie mogły odnieść skutku w postaci złagodzenia wymiaru kary w postępowaniu dyscyplinarnym. Czyny, których obwiniony się dopuścił i okoliczności ich popełnienia są na tyle doniosłe, że znacznie przeważają nad argumentacją przemawiającą na jego korzyść, tj. dotychczasową niekaralnością i nienagannym przebiegiem służby. Zdaniem KWP postawa skarżącego wskazuje, że nie powinien on być policjantem. Nie dostrzega on konieczności przestrzegania porządku prawnego i potrzeby dawania swoim zachowaniem przykładu innym obywatelom oraz tego, że sprzeniewierzył się obowiązkom wynikającym z roty ślubowania, utracił bowiem nieposzlakowaną opinię, a popełnione przez niego czyny wyrządziły wymierną szkodę nie tylko Policji, ale również społeczeństwu. Postępowanie obwinionego nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia dalsze pozostawanie przez niego w służbie. Oceny tej nie może zmienić opinia przełożonego, fakt, że dotąd nie był on karany dyscyplinarnie ani też dotychczasowa dobra służba, za którą był nagradzany. Na poparcie swojego stanowiska KWP przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2016 r. (sygn. akt I OSK 1677/14) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 maja 2016 r. (sygn. akt IV SA/GI 1097/15) cytując ich fragmenty. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że błędnym jest twierdzenie, jakoby popełniony przez obwinionego czyn nie spowodował negatywnych następstw dla służby. Zauważył, że skarżący wykonywał czynności służbowe mając ograniczone możliwości sprawnego działania, podejmowania trafnych decyzji, czy choćby zachowania rozwagi, narażał zatem na niebezpieczeństwo siebie, policjanta z którym pełnił służbę, ale i ludzi, o bezpieczeństwo których powinien dbać. To, że jego postępowanie nie było przyczyną uszczerbku na zdrowiu ludzkim czy mieniu nie ma w rozpatrywanej sytuacji znaczenia. Negatywnym skutkiem dla służby było bowiem już to, że będąc w stanie nietrzeźwości skarżący nie był zdolny do zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w rejonie, w którym miał pełnić służbę, a dodatkowo podjęcie czynności przez policjanta będącego w stanie nietrzeźwości powoduje, że utracił on kwalifikacje określone w art. 25 ustawy o Policji, w szczególności nieposzlakowaną opinię. Stwierdzenie, jakoby pełnienie służby przez policjanta będącego w stanie nietrzeźwości nie powodowało żadnych negatywnych skutków, zdaniem KWP, świadczyć może jedynie o niskim poczuciu odpowiedzialności obwinionego. Nie potrafi on bowiem ocenić swojego postępowania przez pryzmat obowiązków, jakie na siebie wziął rozpoczynając służbę, w Policji. Konkludując organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 134g ustawy o Policji, za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną, a za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. Świadome naruszenie przez obwinionego regulacji prawnych, w tym zarówno prawa powszechnie obowiązującego (art.70 § 2 Kodeksu wykroczeń), jak też resortowych, uzasadnia decyzję przełożonego dyscyplinarnego o wymierzeniu najsurowszej kary dyscyplinarnej - wydalenie ze służby. Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji i jest karą najsurowszą. Całokształt okoliczności popełnienia przez obwinionego przedmiotowych przewinień dyscyplinarnych, zachowanie obwinionego przed ich popełnieniem, lekceważący stosunek do ciążących na obwinionym obowiązków z racji pełnionej służby, uzasadnia w tym konkretnym przypadku wymierzenie kary dyscyplinarnej - wydalenie ze służby. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] lipca 2016 r. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzuty naruszenia: - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania wnikliwej i obiektywnej oceny całokształtu okoliczności sprawy, polegające na niewzięciu pod uwagę przy rozważaniach wszystkich okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu, w tym pobudek działania skarżącego, zachowania po jego popełnieniu, w tym wyrażonej przez niego skruchy oraz cech charakteru i etycznych wyrażonych w długoletniej służbie i życiu prywatnym; - prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 134h ust. 1 w. zw. z art. 134 pkt 6 ustawy o Policji poprzez brak uwzględnienia wszystkich dyrektyw wymiaru kary i wymierzenie kary wydalenia ze służby, niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego w świetle całokształtu osobowości i postawy Skarżącego oraz sprzecznej z celami kary w świetle okoliczności; b) art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez pominięcie uwzględnienia okoliczności łagodzących takich jak okazanie skruchy albo z góry ich zanegowanie, jak dotychczasowy przebieg służby i postawa w niej skarżącego oraz brak ich zbadania, jak cechy charakteru i etyczne skarżącego, jego postawa w życiu prywatnym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł m.in., że skarżący po kilkunastu latach wzorowej służby w Policji (nagrody, awanse, brak kar), która pokazała jego cechy charakteru i cechy etyczne, z powodu problemów rodzinnych (choroby osób najbliższych) i stresu, spożył alkohol przed służbą i przebywał na niej w stanie nietrzeźwości. Wymierzona została mu kara wydalenia ze służby, rażąco surowa i sprzeczna z dyrektywami wymiaru kary. Wszystkie okoliczności łagodzące zostały bądź zanegowane bądź pominięte albo pozostały niewyjaśnione. Z jednostkowego zachowania organ wysnuł jednoznaczne wnioski co do osoby skarżącego z pominięciem jego postawy w dłuższym okresie czasu i okazanej przez niego skruchy. W ocenie pełnomocnika skarżącego, KWP nie dokonał "szczegółowej analizy okoliczności" zachowania skarżącego, jego cech charakteru i etycznych przy wymiarze kary, bowiem ograniczył się wielokrotnego podkreślania znaczenia przebywania pod wpływem alkoholu na służbie, jego znaczenia i konsekwencji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego stan nietrzeźwości skarżącego nie wpłynął na wykonywane przez niego czynności, inni policjanci nie zauważyli takiego wpływu. Skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości w posterunku Policji w [...], w późnej godzinie nocnej (po 1:00 rano). Podczas wcześniejszego pełnienia przez niego służby tego dnia nie było uwag ani co do jego sposobu pełnienia służby ani stanu trzeźwości (w tym uwag nie miał kontrolujący ok. godz. 23.00 sposób pełnienia służby oficer kontrolny KPP w [...]). Nadto organ nie wziął w ogóle pod uwagę przyczyn zachowania skarżącego, tzn. tego, że dopuścił się spożycia alkoholu w przede wszystkim w wyniku nasilenia problemów rodzinnych - choroba żony i córki na tle narastającego stresu, któremu był poddany. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że w tym zakresie widoczna jest rażąca dysproporcja zachowania skarżącego w stosunku do czynów, które w ocenie sądów administracyjnych uważane są za zasługujące na wymierzenie kary wydalenia ze służby. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest orzeczenie nr [...] z [...] lipca 2016 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wydaleniu skarżącego ze służby w Policji. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji. Przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów, jest także odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Trybunał wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ust. 2 przywołanego przepisu precyzuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję (art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji). W myśl art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: stężenia we krwi od 0,2 %o do 0,5 %o alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. Z kolei art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń sankcjonuje podejmowanie przez osobę zobowiązaną do zachowania trzeźwości czynności zawodowych lub służbowych w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka. Na podstawie art. 132 ust. 4 ustawy o Policji czyn, stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. W świetle postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zwrócić uwagę należy, że stosownie do art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). Podkreślenia wymaga, że wina określona w art. 132 a pkt 1 i 2 ustawy o Policji związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Niezachowanie wymaganej w danych okolicznościach ostrożności przez policjanta nie zwalnia go od odpowiedzialności dyscyplinarnej, jak też nie wyklucza orzeczenia najbardziej dotkliwego środka karno-dyscyplinarnego. W art. 134 ustawy o Policji zawarto katalog kar dyscyplinarnych, jakie mogą być wymierzone funkcjonariuszowi za przewinienia służbowe. Zalicza się do nich: naganę, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. Przedstawiona w powyższym przepisie gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił natomiast jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, bowiem pozostawił to do uznania właściwego organu. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93; LEX: 127308) między innymi na to, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy, w szczególności okoliczności popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych nie budzą wątpliwości i są w zasadzie bezsporne. W przeprowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu dyscyplinarnym organy ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową popełniając przewinienia dyscyplinarne polegające na : 1) stawieniu się i pełnieniu służby w stanie po użyciu alkoholu, co stanowi naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Obwiniony w dniu 13 lutego 2016 r. w godzinach 19:00 - 03:00 pełnił służbę patrolową. Badanie stanu trzeźwości wymienionego przeprowadzone urządzeniem [...]nr [...], posiadającym ważne świadectwo wzorcowania, o godzinie 01:27 wskazało wynik 0,60 mg/I alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie powtórzone o godzinie 01:44 wskazało wynik 0,68 mg/l a o godzinie 01:53 wskazało wynik 0,63 mg/l ; 2) wykonywaniu obowiązków służbowych w stanie po użyciu alkoholu, co zostało stwierdzone w badaniach na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonych urządzeniem [...]numer [...]o godzinie 01.27 z wynikiem 0,60 mg/l oraz o godzinie 01.44 z wynikiem 0,68 mg/l oraz o godzinie 01.53 z wynikiem 0,63 mg/l. Skarżący przyznał się do popełnia powyższego przewinienia dyscyplinarnego, które wypełnia jednocześnie znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 70 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Ponadto, w dniu 13 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia wykroczenia polegającego na podjęciu czynności zawodowych w stanie po użyciu alkoholu i wymierzył mu karę grzywny w kwocie [...] zł. Wyrok ten uprawomocnił się dnia 2 maja 2016 r.; 3) posiadaniu przy sobie broni palnej służbowej w czasie, kiedy obwiniony znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu, co stanowi naruszenie przepisu § 11 ust. 1 pkt 3 lit. b zarządzenia Nr 24 KGP z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. W myśl tego przepisu zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych oraz przyjmowania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków działających podobnie do alkoholu, a także po ich spożyciu lub przyjęciu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że obwiniony swoją broń służbową z amunicją posiadał podczas pełnienia służby patrolowej. Broń tą nosił przy sobie do czasu sprawdzenia przez kom. P. K. stanu trzeźwości urządzeniem [...], podczas przeprowadzonej o godzinie 01:27 kontroli sposobu pełnienia służby. Z uwagi na pozytywny wynik badania, posiadaną przy sobie broń służbową skarżący oddał nadkom. R. F.. Sąd zauważa, że skarżący odmiennie, niż uczynił to organ dyscyplinarny, ocenia zasadność wymierzenia mu najsurowszej kary, z uwagi na jej niewspółmierność do popełnionych przewinień i stopnia zawinienia. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w ocenie składu orzekającego, uzasadnia stanowisko organów orzekających o wymierzeniu skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej – orzeczenie o wydaleniu ze służby w Policji. Co więcej, organy należycie przeprowadziły postępowanie dowodowe ustalając prawidłowo stan faktyczny dający podstawę do uznania skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, a przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, bowiem podjęte rozstrzygnięcia wyczerpująco i należycie uzasadniły. Zauważyć również należy, że zaskarżone orzeczenie organu odwoławczego zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji, zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne, tym samym jest poprawnie sporządzone. W niniejszej sprawie, organ odwoławczy szczegółowo zgromadził materiał dowodowy i poddał go wszechstronnej oraz wnikliwej analizie, a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Organ ten, dokonując ustaleń odnośnie przebiegu wydarzeń objętych zarzutami, opierał się o cały zgromadzony materiał dowodowy. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności nie można zarzucić dowolności, czy niewspółmierności w wymierzeniu skarżącemu kary, bowiem na gruncie stanu faktycznego sprawy jego zachowanie uzasadniało wydalenie ze służby. Za niezasadne Sąd uznał zatem zarzuty naruszenia art. 134h ust. 1 i art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji. Należy zauważyć, że czyny, których skarżący się dopuścił i okoliczności ich popełnienia są na tyle negatywne, iż znacznie przeważają nad argumentacją przemawiającą na jego korzyść, tj. dotychczasową niekaralnością i nienagannym przebiegiem służby. Skarżący dopuścił się bowiem czynów nie tylko nieakceptowanych społecznie, ale też szczególnie zwalczanych przez formację, w której służy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w świetle ustalonych w sprawie okoliczności nie można uznać kary wydalenia ze służby za niewspółmierną do popełnionych przewinień. Postawa policjanta, który pełni służbę w stanie nietrzeźwości, jest wysoce naganna. Działanie skarżącego świadczy o tym, że nie poczuwał się on do żadnych obowiązków wobec formacji w jakiej służył oraz społeczeństwa. Wcześniejsza nienaganna służba, pozytywna opinia służbowa, czy też dotychczasowe wyróżnienia nie mogą zmienić oceny popełnionych przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, stopnia jego zawinienia i nie pozwalają na uznanie, że w jego przypadku współmierna byłaby mniej dolegliwa kara dyscyplinarna. Zdaniem Sądu organy orzekające nie dopuściły się w tym zakresie naruszeń mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia, a podejmując decyzję o doborze kary dyscyplinarnej, ustaliły rodzaj naruszonych obowiązków i przekroczenie uprawnień oraz dokonały oceny elementu subiektywnego, jakim jest stopień winy funkcjonariusza, w tym uwzględniły okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Sąd w składzie orzekającym nie zgadza się ze stwierdzeniem skarżącego, jakoby popełniony przez skarżącego czyn nie spowodował negatywnych następstw dla służby. Skarżący wykonywał bowiem czynności służbowe mając ograniczone możliwości sprawnego działania, podejmowania trafnych decyzji, czy choćby zachowania rozwagi, narażał zatem na niebezpieczeństwo siebie, policjanta z którym pełnił służbę, ale i ludzi, o bezpieczeństwo których powinien dbać. Negatywnym skutkiem dla służby było bowiem już to, że będąc w stanie nietrzeźwości skarżący nie był zdolny do zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w rejonie, w którym miał pełnić służbę, a dodatkowo podjęcie czynności przez policjanta będącego w stanie nietrzeźwości powoduje, że utracił on kwalifikacje określone w art. 25 ustawy o Policji, w szczególności nieposzlakowaną opinię. Świadome naruszenie przez obwinionego regulacji prawnych, w tym zarówno prawa powszechnie obowiązującego (art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń), jak też resortowych, uzasadnia decyzję przełożonego dyscyplinarnego o wymierzeniu najsurowszej kary dyscyplinarnej - wydalenie ze służby. Wbrew zatem zarzutom skargi, wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do charakteru popełnionych czynów i stopnia zawinienia funkcjonariusza. Organy obu instancji nie uchybiły obowiązującym przepisom prawa i działając w zakresie uznania administracyjnego miały podstawę do podjęcia decyzji o wydaleniu skarżącego ze służby. Policja jest to instytucja zaufania publicznego, a tym samym skarżący dopuszczając się naruszenia dyscypliny służbowej na szkodę instytucji, w której pełni służbę, wyparł się zasad i wartości, do których przestrzegania był zobowiązany na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym to przepisem, policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zauważyć należy, że do kwestii odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady i tryb tej odpowiedzialności regulują kompleksowo przywołane powyżej przepisy ustawy o Policji oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. z 2014 r., poz. 306). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.