VIII SA/Wa 875/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. W., A. W., B. Ż. - wspólników spółki cywilnej [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] maja 2016 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz skarżących Z. W., A. W., B. Ż. – wspólników spółki cywilnej [...] solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...]sierpnia 2016 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania [...]spółka cywilna Z. W., A. W., B. Ż. wspólników [...] spółka cywilna Z. W., A. W., B. Ż., Dyrektor Izby Celnej w [...] (dalej: "Dyrektor IC", "DIC", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z [...]maja 2016 r. Przedmiotem decyzji było wymierzenie Z. W., A. W., B. Ż. wspólnikom [...]spółka cywilna Z. W., A. W., B. Ż., kary pieniężnej w wysokości [...]zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej: "ugh"), a także art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op"). Podstawą wydania decyzji było ustalenie przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w [...]w toku przeprowadzonej w dniu [...]października 2014 r. w kontenerze wolnostojącym na terenie stacji paliw 3 włączonych do zasilania i gotowych do eksploatacji automaty do gier. W toku postępowania przesłuchano świadków, którzy wskazywali między innymi, że automaty obsługiwał P. W.. Ujawniono też umowę dzierżawy powierzchni, na podstawie której [...]sp. z o.o. wydzierżawiała od [...]s.c. część powierzchni lokali pod instalację urządzeń do gier, gdzie czynsz ustalono na 5% od przychodów z zainstalowanych urządzeń. Na tej podstawie ustalono, że skarżący na tych automatach urządzali gry hazardowe bez zezwolenia w lokalu niebędącym kasynem gry. Na tej podstawie Naczelnik UC uznał zatem, że wspólnicy spółki [...] urządzali gry hazardowe na automatach poza kasynem gier i wymierzył im karę pieniężną w kwocie [...]zł, powołując się między innymi na przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ugh. W odwołaniu skarżący wnieśli między innymi o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Postawili zarzuty dotyczące naruszenia przez Naczelnika UC przepisów prawa materialnego, czyli 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2, a także art. 2 ust. 6 i 7 ugh, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie. Decyzją z [...]sierpnia 2016 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał na swoje obowiązki i przedstawił ramy prawne sprawy. Powołał się na przepisy art. 2 ust. 3-5 ugh oraz na orzeczenie Sądu Najwyższego z 7 maja 2012 r. (V KK 420/11). Wywiódł, że gra na automacie wypełnia przesłankę z art. 2 ust. 3 ugh, tj. jest grą na urządzeniu elektronicznym (komputerowym), w której grający miał możliwość uzyskania wygranej pieniężnej. Poza komercyjnym charakterem gra miała charakter losowy. Skarżący nie posiadali zaś koncesji na prowadzenie kasyna gry, o której mowa w art. 6 ust. 1 ugh, ani innego zezwolenia. Urządzali w celach komercyjnych gry na 3 automatach w rozumieniu ugh (zob. s. 10 – 12 decyzji DIC). Za chybione DIC uznał wszystkie zarzuty odwołania (zob. s. 12 – 21 decyzji DIC). W skardze na decyzję Dyrektora IC, wnosząc między innymi o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, skarżący postawili zarzuty naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, a także art. 145 § 1 Op. Zdaniem autora skargi brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej skarżącym na podstawie przepisów o charakterze technicznym jako podmiotowi wynajmującemu lokal innemu podmiotowi. Decyzja nie została nadto prawidłowo doręczona, gdyż została skierowana do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 pkt 2 ugh. Zarzucono też naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez wadliwe ustalenie, że to skarżący byli urządzającymi gry na automatach w sytuacji, gdy tylko wynajmowali lokal. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) uppsa, aczkolwiek większość zarzutów postawionych w skardze przez jej autora oraz związana z nimi argumentacja okazały się chybione. W rozpoznawanej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja wymierzająca osobom fizycznym określanym przy tym jako wspólnicy spółki cywilnej karę pieniężną ([...]zł) za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Zdaniem Sądu, decyzje organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op w zw. z przepisami art. 133 Op i w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh ale też niezgodnie z przepisami prawa materialnego, to jest art. 89 ust 1 pkt 2 ugh. Organy obu instancji wadliwie przyjęły, nie wskazując konkretnych okoliczności faktycznych, że wspólnicy spółki cywilnej byli urządzającymi gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Nie określiły przy tym jednoznacznie w decyzji, czy karę tę mają ponosić solidarnie trzy wskazane w decyzji osoby, czy też na jakichkolwiek innych zasadach. Z przepisu art. 89 ugh wynika, że kara administracyjna jest karą zindywidualizowaną, nie można jej określić solidarnie. Tak więc zgodnie z art. 92 Ordynacji podatkowej, solidarna odpowiedzialność nie może powstać z mocy prawa. Decyzja nie precyzuje więc, jaki podmiot prawa (osoba fizyczna) jaką karę ma ponosić. Organy nie ustaliły też w istocie, kto urządzał gry na przedmiotowych automatach. Dyrektor IC nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego i nie przedstawił argumentacji faktycznej i prawnej, które potwierdzałyby trafność jego stanowiska co do tego, że skarżących należy uznać za osoby, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. W świetle tego przepisu karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Organy zasadnie przyjęły, że karze z art. 89 ugh podlega "każdy", kto urządza gry hazardowe wbrew przepisom ustawy. Zatem naruszenia przepisów niniejszej ustawy może dopuścić się osoba fizyczna, jak i osoba prawna, a także jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która dopuszcza się z naruszeniem warunków ustawy o grach hazardowych urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Urządzanie gier wbrew wymogom ustawy o grach hazardowych, także na automatach do gier poza kasynem gry, oznacza prowadzenie wprawdzie nielegalnej, ale jednak faktycznej działalności gospodarczej, którą prowadzić też mogą wspólnicy spółki cywilnej, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015, poz. 584). Spółka cywilna jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym o charakterze obligacyjnym, na mocy którego wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów, o czym stanowi art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego. Spółka ta jest organizacją wspólników, związanych wspólnością celu gospodarczego oraz współwłasnością łączną w odniesieniu do zgromadzonego majątku spółki. Co do zasady zatem spółka cywilna nie może być podmiotem praw i obowiązków. Podmiotami takimi w stosunkach, w których spółka ta występuje, są jej wspólnicy i to im może przysługiwać status strony określonego postępowania. Jakkolwiek w obowiązującym porządku prawnym występują wyjątkowe regulacje, na mocy których za adresatów obowiązków publicznoprawnych uznaje się w pewnych przypadkach spółki cywilne - przykładowo traktuje się ich niekiedy jako podatników na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o podatku akcyzowym, czy też spółce takiej przysługuje status producenta rolnego w przypadku grupy osób związanych umową spółki cywilnej na gruncie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności - wszakże w odróżnieniu od tych regulacji w ustawie o grach hazardowych brak unormowań, na podstawie których można byłoby konstruować odrębną i samoistną podmiotowość spółki cywilnej dla celów tej ustawy, w tym kształtujących odpowiedzialność za delikt administracyjny z art. 89 ugh. Należy zatem zastosować wykładnię systemową zewnętrzną i przyjąć zasadę opisaną w cytowanym art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 grudnia 2016 r., III SA/Wr 267/16; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Czyli spółka cywilna nie może być stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 133 Op, gdyż interes prawny nie dotyczy jej, lecz bezpośrednio wspólników tej spółki cywilnej. Tym samym tylko oni tylko mogą występować jako strony postępowania administracyjnego (urządzający grę) i na wspólników wyłącznie może zostać nałożony obowiązek poniesienia kary pieniężnej, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jeżeli organ wykaże, iż są oni osobami urządzającymi gry hazardowe wbrew przepisom ugh. Jednak przypisanie osobie fizycznej nielegalnego urządzania gier hazardowych na automatach wymaga dokonania skonkretyzowanych ustaleń co do roli określonej osoby w urządzaniu gier. Tymczasem w wydanych w sprawie decyzjach, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na wskazanej podstawie prawnej z ustawy o grach hazardowych, organy obu instancji ewidentnie jako ich adresata (to jest jako stronę decyzji w ujęciu zarówno materialnym jak i procesowym) oznaczył zbiorowo wspólników spółki cywilnej, nie indywidualizując ich roli. Oczywiście nie można wykluczyć współdziałania wszystkich wspólników w urządzaniu nielegalnych gier na automatach. Jedną z przesłanek (ale nie jedyną) może być wspólne pobieranie czynszu za wynajem powierzchni pod automaty w wysokości procentu od przychodów z automatów. Należy jednak dokonać jednoznacznych ustaleń co do roli skarżących w urządzaniu gier. Nietrudno zauważyć, że przesłuchiwani w sprawie świadkowie – pracownicy skarżących, wskazywali na P. W. jako zajmującego się automatami. Organy nie próbowały wyjaśnić tego, jak była rola tej osoby w urządzaniu gier. Czy był on samoistnie urządzającym (współurządzającym), czy działał na zlecenie i w imieniu właściciela automatów, czy może skarżących bądź niektórych z nich. Organy nie przesłuchały nawet skarżących ani P. W. celem ustalenia osoby (osób) urządzających gry na przedmiotowych automatach. Doszło tym samym do naruszenia przez organy przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Decyzje organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a) oraz lit. c) uppsa. Zdaniem Sądu, zwrot "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. W szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, wypłacanie wygranych, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, czy też zatrudnienie odpowiedniego przeszkolonego personelu (jego szkolenie). Podmiot realizujący (wykonujący) te działania, może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 ugh. Dla zrealizowania zamierzenia - działalności w zakresie gier na automatach - dojść może w wyniku zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Nie może to jednak oznaczać automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty, które w tego rodzaju czynnościach w jakimś zakresie uczestniczą, objęte są automatycznie dyspozycją art. 89 ust. 1 jako "urządzający gry". Dodatkowo należy zauważyć, że przy odkodowywaniu znaczenia używanego w ustawie o grach hazardowych pojęcia "urządzania gier" wyniki wykładni językowej korespondują z rezultatami wykładni systemowej. Podkreślenia wymaga bowiem, że art. 128 Kodeksu wykroczeń (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1094), nawiązując wyraźnie do przepisów ustawy o grach hazardowych, penalizuje naruszenia przepisów dotyczących gier hazardowych, wprost odróżniając urządzanie gier od zachowań określonych jako użyczanie pomieszczenia do nielegalnej gry hazardowej. Można w związku z tym z takiej treści tego przepisu wyciągnąć wniosek, że użyczenie w sensie udostępnienia pomieszczenia na przykład na podstawie umowy najmu (por. Mozgawa Marek (red.), Kodeks wykroczeń. Komentarz, wyd. II. Komentarz do art. 128 kw. Teza 22. Opublikowano: LEX 2009), jest czynnością nie mieszczącą się w pojęciu urządzania gier, o jakim mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Wbrew twierdzeniom organów pojęcie "urządzanie gier" na gruncie art. 89 ustawy nie następuje automatycznie w związku z samą czynnością oddania do używania powierzchni lokalu (lokalizacji) innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy najmu, a także nie zawsze musi obejmować tę czynność i związane z nią określone obowiązki czy uprawnienia wynajmującego powierzchnię użytkową. Oznaczałoby to bowiem, iż w każdym przypadku, gdy dany lokal (dana lokalizacja) nie stanowi własności podmiotu eksploatującego automaty do gier, to zawsze występuje wielość urządzających gry, czyli nie tylko podmiot eksploatujący automat, ale i podmiot (co najmniej jeden, zakładając brak podnajmu) oddający temu podmiotowi powierzchnię do eksploatacji automatów). Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 35 pkt 6 ugh, wniosek o koncesję na kasyno gry powinien zawierać "odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry". Regulacja ta niewątpliwie wskazuje, że na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych brak tożsamości pomiędzy urządzaniem gier a zawarciem umowy zobowiązaniowej, oddającej prawo do korzystania z lokalu (z jego części). Brak jest zatem podstaw prawnych, by już samą czynność cywilnoprawną (umowę najmu) oddania lokalu (jego części) do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów, utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 ugh. Samo oddanie lokalu (części jego powierzchni użytkowej) nie może być zatem uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego lokal pod eksploatację automatów jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej. O udziale wynajmującego lokal (jego część) w oparciu o umowę najmu powierzchni użytkowej, na której automaty są zlokalizowane, w urządzaniu gier można mówić, gdy wynajmujący aktywnie uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, przy czym jego zachowania powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i go eksploatującym, a dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach (gier hazardowych), por. wyrok WSA w Gorzowie z 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 824/15. Wyżej przedstawione rozumienie pojęcia "urządzający gry" znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Kielcach: z 22 grudnia 2015 r., II SA/Ke 508/15, z 9 grudnia 2015 r., II SA/Ke 717/15; wyroki WSA we Wrocławiu z 11 stycznia 2016 r.: III SA/Wr 114/15 i III SA/Wr 116/15; wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2017 r., V SA/Wa 547/16; wszystkie ww. wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako "CBOSA"). Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne o tyle, o ile doprowadziły do uchylenia decyzji organów obu instancji. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy (pkt 1). Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem (od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry) podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh (pkt 2). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela powyższe stanowisko, a także poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu uchwały NSA z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA). TSUE uznał nadto w wyroku z 13 października 2016 r. w sprawie C – 303/15, że art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego [art. 6 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ugh – dopisek Sądu], nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Zdaniem TSUE, przepis taki jak art. 6 ust. 1 ugh nie stanowi "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy 98/34 (zob. pkt 31 wyroku). Za chybione Sąd uznał zatem wszystkie zarzuty skargi w tym zakresie, który stanowił dla jej autora podstawę do wyrażenia stanowiska, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie może znajdować zastosowania w sprawie jako przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Decyzje organów obu instancji należało zaś uchylić zasadniczo z tego powodu, że organy nie wykazały, iż spółka cywilna jest podmiotem, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Szczególnie wówczas, gdy pełnomocnik skarżącej ujawnił jej rozwiązanie przed wydaniem obu uchylonych przez Sąd decyzji oraz przed wniesieniem skargi. Z akt sprawy nie wynika nadto, że organy potraktowały wspólników spółki cywilnej rozwiązanej w toku postępowania odwoławczego jako strony postępowania. Pełnomocnik skarżącej w toku postępowania administracyjnego nie ujawnił rozwiązania spółki cywilnej, w imieniu której złożył odwołanie oraz skargę. Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik US obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu dotyczące wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, czyli dokonać ustaleń, kto konkretnie był urządzającym gry na automatach, a wymierzając karę przypisać ją w sposób jednoznaczny do określonych osób, nie pozostawiając wątpliwości co do kwestii solidarnej czy też jednoosobowej odpowiedzialności. Pojęcia "urządzanie" nie można utożsamiać z podstawowymi czynnościami pomocniczymi typu włączenie automatu do sieci, które mogłyby dotyczyć nieokreślonego kręgu osób, w tym grających na automatach. Dodać należy, że obowiązkiem organu, który posługuje się kopiami dokumentów, jest potwierdzenie zgodności kopii dokumentów (dowodów) z oryginałami, które nie jest tożsame z potwierdzeniem "za zgodność z przedstawionymi dokumentami", jeżeli nie zostanie wyjaśnione, kto i w jakich okolicznościach przedstawił dokumenty. W uzasadnieniu decyzji jej autor winien nadto wskazywać poszczególne dowody, które stanowiły podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, ze wskazaniem ich oznaczenia w aktach administracyjnych (numer karty lub strony, tom, skoroszyt bądź segregator). Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 206 w związku z art. 200, art. 205 § 2, art. 209 uppsa oraz w związku z przepisami § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata. Zdaniem Sądu wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania, gdyż zarzuty skargi okazały się w większości chybione. Argumentacja skargi stanowi przy tym powielenie wielu innych skarg znanych sądowi z urzędu wnoszonych przez tego samego pełnomocnika. Reasumując, na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu wspólnikom skarżącej kosztów postępowania składają się: [...] zł (tj. w całości) tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, [...] zł tytułem zastępstwa procesowego.