VIII SA/Wa 887/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie oddala skargę. Przedmiotem skargi S. W. ( dalej jako: "skarżący", "strona") jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej jako: "organ odwoławczy") z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] (dalej jako: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2018 r. o odmowie umorzenia zobowiązania w wysokości [...] zł z tytułu depozytu broni w jednostce Policji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. W. W. w imieniu męża S. W. przekazała do depozytu KWP z/s w [...] broń myśliwską dubeltówkę marki [...]. Na przedmiotowym protokole znajduje się odręczna adnotacja o poinformowaniu deponującej o obowiązku uiszczania opłaty za depozyt broni od dnia [...] czerwca 2007 r. Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. (Ldz. [...]) S. W. otrzymał obszerne informacje dotyczące prowadzonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską w związku ze sporządzeniem aktu oskarżenia i prowadzeniem postępowania karnego. Ponadto został poinformowany o konieczności ponownego uzyskania pozwolenia na broń oraz o pozostawaniu broni w depozycie, do czasu uzyskania tego pozwolenia. Został także poinformowany o odpłatności depozytu oraz o wysokości odpłaty. Pismami z dnia: [...] marca 2008 r. (doręczonym 1 kwietnia 2008 r.), [...] lipca 2009 r., [...] stycznia 2010 r., [...] października 2012 r., [...] kwietnia 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. przekazywane były S. W. informacje o wysokości opłaty z tytułu depozytu broni oraz o obowiązku zapłaty tej należności. Od lipca 2009 r. S. W. nie podejmował korespondencji kierowanej na podany adres zamieszkania, co oznacza, że nastąpiło tzw. doręczenie zastępcze. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. S. W. został wezwany do odbioru z depozytu broni myśliwskiej przez wskazaną przez niego osobę uprawnioną do odbioru broni (z uwagi na brak aktualnego pozwolenia na posiadanie broni) oraz został poinformowany o zasadach likwidowania niepojętego depozytu a także o wysokości i wymagalności opłaty za depozyt broni. Pismo wróciło do organu I instancji z adnotacją "ZWROT nie podjęto w terminie". Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. S. W. został poinformowany, że Sąd Rejonowy w [...], że postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt [...], orzekł o likwidacji niepojętego depozytu oraz został poinformowany o wysokości opłaty za przechowywanie broni w depozycie jednostki Policji. Pismo zostało doręczone w dniu 11 grudnia 2017 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. W. W. oświadczyła, że przekazując broń do depozytu zaznaczyła, że prosiła policjanta o to, aby przekazywana broń została zezłomowana. Oświadczenie to sprzeczne jest z protokołem przyjęcia broni i amunicji do depozytu, w którym rubryka o treści: "Broń zdana celem nieodpłatnego złomowania" została przekreślona. Wniosek S. W. o umorzenie należności wpłynął do organu I instancji w dniu [...] stycznia 2018 r. i z tym dniem wszczęte zostało postępowanie. Uzasadniając złożony wniosek, S. W. wskazał, że broń została przekazana do depozytu celem nieodpłatnego jej złomowania i powołał się na protokół przyjęcia broni i amunicji do depozytu nr [...]. Wskazał, że zarówno on, jak i żona nie byli informowani o konieczności uiszczania opłaty za przechowywanie broni w depozycie. Wskazał, że długotrwałe prowadzenie postępowania w tej sprawie sprzeczne jest z zasadami postępowania administracyjnego oraz wniósł o umorzenie należności w całości z uwagi na niskie dochody i brak oszczędności umożliwiających zapłatę należności. W dniu [...] lutego 2018 r. do organu I instancji wpłynęło wypełnione przez S. W. oświadczenie o stanie finansowym i majątkowym wraz z załącznikami. Ze złożonego oświadczenia wynika, że S. W. nie pracuje zarobkowo, od 2005 r. pobiera emeryturę w wysokości [...] zł, nie korzysta z pomocy społecznej, a w utrzymaniu pomagają mu dzieci. Jest współwłaścicielem mieszkania o pow. [...] m2, którym dysponuje żona, oraz zabudowanej działki o pow. [...] ha. Posiada samochód osobowy marki [...] rok produkcji 1993 r. Podał, że jest osobą samotną i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jednakże nie przedłożył dokumentów potwierdzających separację oraz podział majątku, prócz oświadczenia, że pozostaje z żoną w separacji i wspólnie dokonali podziału majątku wspólnego w ten sposób, iż żona otrzymała mieszkanie, a on zabudowaną działkę. Ze złożonego oświadczenia wynika, że miesięcznie wydaje ok. [...]-[...] zł na energię elektryczną, [...]-[...] na gaz (zakup butli), spłaca pożyczkę, której miesięczna rata wynosi [...] zł, wydaje ok. [...] zł miesięcznie na leki oraz opłaca ubezpieczenie samochodu. Ponoszone przez siebie miesięczne wydatki oszacował na kwotę [...] zł, bez wydatków na ubezpieczenie samochodu. Z załączonych dokumentów wynika, że S. W. posiada pożyczkę, której miesięczna rata wynosi [...] zł i jest spłacana, jednakże z przekazanych dokumentów nie wynika, kto te raty opłaca, rachunek za prąd na kwotę [...] zł. Z zaświadczenia lekarskiego wynika, że cierpi na choroby przewlekle — [...],[...], choroby [...] i powinien przyjmować leki. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. S. W. przesłał kartę informacyjną leczenia szpitalnego potwierdzającą [...], kopię umowy pożyczki, kopię faktury za zakup leków na kwotę do zapłaty [...]zł, kopie czterech potwierdzeń zapłaty za energię elektryczną na łączną kwotę [...] zł z terminem płatności: [...] styczeń 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] czerwca 2017 r., 29 stycznia 2018 r. (co daje miesięczny wydatek na poziomie od ok. [...] zł do ok. [...] zł) oraz paragon fiskalny na kwotę [...] zł za zakup dwóch butli z gazem propan-butan (bez wskazania osoby nabywcy oraz okresu, za który wydatek ten został poniesiony). KWP z/s w [...] ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. odmówił umorzenia zobowiązania w kwocie [...] zł z tytułu depozytu broni w jednostce Policji. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wskazał, że dłużnik w toku postępowania nie wykazał nadzwyczajnych okoliczności lub niezależnych od niego zdarzeń losowych, które dałyby podstawę do umorzenia w całości należności. W ocenie organu I instancji dłużnik posiada majątek, z którego może być prowadzona egzekucja oraz stały miesięczny dochód. W złożonym odwołaniu, S. W. zarzucił nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego poprzez przyjęcie przez organ, iż nie ma podstaw do uznania istnienia ważnego interesu zobowiązanego do całkowitego umorzenia należności, nieprawidłowe przyjęcie, że należność z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie stanowi dochód pobierany przez państwowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, w sytuacji, gdy organ nie wydał decyzji nakładającej obowiązek zapłaty tej należności. S. W. wniósł o uchylenie decyzji. KGP, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że opłata za przechowywanie broni w depozycie Policji jest pobierana zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1839, z późn. zm.) i § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie . Opłata ta stanowi nieopodatkowaną należność budżetową, o której mowa w art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 z późn. zm. dalej jako: ‘u.f.p."), zgodnie z którym środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu państwa pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Oznacza to, że obowiązek zapłaty należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie wynika z przepisów ustawy, i nie ma potrzeby, aby organ wydawał decyzje, tak jak domaga się tego S. W.. Organ zobowiązany jest do naliczenia opłaty i przekazania informacji ojej wysokości, co zostało uczynione w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego należność budżetową o charakterze publicznoprawnym: 1) umarzać w całości — w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym (litera a); 2) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności — w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego (litera b). W ocenie Komendanta Głównego Policji decyzja jest prawidłowa. Wskazać należy, że na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające realizację żądania zgodnie z wolą strony. S. W. nie wykazał, aby w jego sprawie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych, które uzasadniałby przychylenie się przez organ I instancji do wniosku i umorzenie w całości dochodzonej należności z tytułu deponowania broni w jednostce Policji. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu przez S. W. zarzutów dotyczących niezasadnego przyjęcia, ze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia istnienia ważnego interesu zobowiązanego przemawiającego m umorzeniem należności w całości, KGP podniósł, że należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom strony nie zostały przedstawione dokumenty potwierdzające fakt separacji i dokonania podziału majątku małżeńskiego. Tym samym organ I instancji prawidłowo uznał, że dłużnik będąc współwłaścicielem mieszkania oraz właścicielem zabudowanej działki i posiadając stały miesięczny dochód, posiada majątek, z którego należność przypadająca Skarbowi Państwa może zostać zaspokojona. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że nie daje też wiary twierdzeniom dotyczącym prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego, separacji z żoną oraz faktu dokonania podziału majątku — strona była wzywana do dostarczenia dokumentów potwierdzających te fakty, jednak dokumenty nie wpłynęły do organu. Pismem z dnia [...] listopada 2018r. S. W. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa skutkujące bezzasadną odmową umorzenia zobowiązania w wysokości [...] zł z tytułu depozytu broni w jednostce policji pomimo wyjątkowo ciężkiej sytuacji finansowej, osobistej i rodzinnej skarżącego, w szczególności: 1. art. 7 i 77 5 l k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przerzuceniu ciężaru dowodzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy na skarżącego, 2. art. 11 i art. 80 kpa. poprzez zaniechanie wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu administracyjnego pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z siedziba w [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie wskazał na okoliczności dotyczące jego sytuacji życiowej oraz materialnej, w tym podniósł, że ma [...] lat, choruje na [...] i [...], a kilka miesięcy temu został mu [...]. Organ administracyjny powinien wykazać większa empatię i podjąć z urzędu czynności mające na celu ustalenie okoliczności, co do których uznał, że nie zostały udowodnione przez skarżącego. Skarżący zarzucił, że organ nie pokusił się o przesłuchanie żony skarżącego W. W. lub jego dzieci w celu ustalenia faktu separacji małżeństwa, podziału majątku skarżącego czy spłaty przez niego pożyczki w kwocie [...] zł miesięcznie. Po opłaceniu kredytu w jego dyspozycji pozostaje kwota [...] zł, która, jak wynika z zasad doświadczenia życiowego, nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych kosztów utrzymania dorosłego człowieka. Zaniechanie umorzenia skarżącemu zobowiązania doprowadzi do konieczności korzystania przez niego z pomocy społecznej, co czyni bezcelowym realizację obowiązku zapłaty zaległych należności z tytułu depozytu broni w jednostce Policji. Skarżący nie może się również pogodzić z zachowaniem organu administracyjnego pierwszej instancji, który decyzję o ustaleniu zobowiązania z tytułu depozytu broni wydał dopiero po okresie ponad 10 lat przetrzymywania broni w depozycie, co skutkowało powstaniem wysokich kosztów jej przechowywania, a następnie domagał się ich zapłaty pomimo upływu okresu przedawnienia tych roszczeń. Narusza to zaufanie obywatela do praworządności organów państwa. Skarżący składa również informację ze spółdzielni, że lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] jest wyłączna własnością jego żony. Jedynym miejscem, w którym może mieszkać S. W. jest dom w [...]. W razie egzekucji z nieruchomości stanie się on osobą bezdomną. Organ administracyjny mając w dyspozycji dokumentację medyczną skarżącego w sposób dowolny go ocenił przyjmując, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o finansach publicznych. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że opłata za przechowywanie broni w depozycie pobierana jest na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.) i § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609). Opłata ta stanowi niepodatkowaną należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p. Prawidłowo organ II instancji uznał zatem, że do umorzenia tej należności zastosowanie ma art. 64 ust. 1 pkt 2 lit.a) u.f.p., zgodnie z którym organ może umorzyć w całości taką należność na wniosek zobowiązanego w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Należy również podkreślić, że rozpatrując wniosek o umorzenie należności organ działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach kontroli sądowej decyzji opartych na uznaniu administracyjnym Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, ta kompetencja należy wyłącznie do organu administracji. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zgromadzono materiał dowodowy wyczerpujący w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, a stan faktyczny został należycie ustalony. Zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy, dokonały prawidłowej analizy wystąpienia przesłanki ważnego interesu dłużnika i interesu publicznego. W uzasadnieniach swych decyzji, konfrontując ww. przesłanki udzielenia ulgi ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, organy należycie wyjaśniły stronie przyczyny odmowy umorzenia przedmiotowej należności. Sąd podziela wyrażony w uzasadnieniu decyzji organu II instancji pogląd, że dla udzielenia ulgi poprzez całkowite umorzenie należności, nie jest wystarczające subiektywne przekonanie dłużnika, że taki jest właśnie jego interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności tego nie potwierdzają. Należy bowiem zauważyć, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący od 2005r. pobiera emeryturę w kwocie [...] zł, nie korzysta z pomocy społecznej, a w utrzymaniu pomagają mu dzieci. Jest współwłaścicielem mieszkania o pow. [...] m2 w którym zamieszkuje żona oraz zabudowanej działki o pow. [...] ha. Posiada samochód osobowy marki [...] rok produkcji 1993. W przedłożonych organom policyjnym oświadczeniach podał, że jest osobą samotną i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a w utrzymaniu pomagają mu dzieci. Organy ustaliły także, na podstawie złożonych oświadczeń i dokumentów, że skarżący spłaca pożyczkę której miesięczna rata wynosi [...] zł oraz wydaje na opłaty z tytułu energii elektrycznej, gazu ok. [...] zł miesięczne. Z przedłożonych zaświadczeń lekarskich wynika, że skarżący cierpi na choroby przewlekłe – [...],[...], choroby [...] i powinien przyjmować leki na zakup których wydaje miesięcznie ok. [...] zł. Sąd podziela stwierdzenia organów, że skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających fakt separacji i dokonania podziału majątku małżeńskiego w rozumieniu przepisów prawa rodzinnego i cywilnego. Tym samym w ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący będąc współwłaścicielem lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem działki zabudowanej o pow. [...] ha i posiadając stały miesięczny dochód z tytułu świadczenia emerytalnego, posiada majątek z którego należność przypadająca Skarbowi Państwa może zostać zaspokojona. Poza tym przy ocenie zasadności umorzenia stronie należności należy wziąć pod uwagę zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, co również organy orzekające w sprawie podkreśliły w uzasadnieniach swoich decyzji. W ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały żadne szczególne i wyjątkowe okoliczności. Ponadto, porównując sytuację majątkową strony (posiadany majątek nieruchomy oraz ruchomy), oraz fakt, iż posiada źródło stałego dochodu z tytułu otrzymywanego świadczenia emerytalnego, za prawidłowe uznać należało stanowisko organów, że w sprawie nie sposób doszukać się zaistnienia przesłanek umorzenia należności, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a u.f.p. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia w sprawie przepisów regulujących postępowanie dowodowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że to strona występująca z żądaniem udzielenia ulgi powinna powołać dowody lub wnioskować o przeprowadzenie ich przez organ w celu wykazania, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi z uwagi na ważny interes strony lub interes publiczny (por: wyrok NSA z 18 stycznia 2006 r., II FSK 405/05, wyrok NSA z 25 kwietnia 2008 r., II FSK 346/07, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący na etapie postępowania administracyjnego przedstawił dowody świadczące o jego sytuacji majątkowej i zdrowotnej, zaś w treści pism procesowych ponadto szeroko opisywał kontekst nałożenia na niego obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie. Powyższe dowody zostały przez organy zbadane i ocenione w kontekście spełnienia przesłanek umorzenia należności, o czym świadczy treść wydanych w sprawie decyzji. Jednakże, zdaniem Sądu, treść powyższych dokumentów wskazuje na to, że sytuacja finansowa strony pozwalała i nadal pozwala na uregulowanie przedmiotowej należności. Skarżący nie przedstawił zaś w toku sprawy żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do umorzenia wnioskowanej należności. Należy także zauważyć, że również w treści skargi strona nie wykazała istniejącego po jej stronie ważnego interesu, czy też istnienia interesu publicznego świadczącego o zasadności udzielenia wnioskowanej ulgi. Należy jedynie na marginesie wskazać, że podkreślenie przez organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji, że skarżący posiada majątek ruchomy i nieruchomy, z którego może być wszczęte i prowadzone postępowanie egzekucyjne celem zaspokojenia przedmiotowej należności miało na celu jedynie wykazanie, że strona nie spełnia przesłanki umorzenia należności określonej w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. (ważnego interesu zobowiązanego). Powyższe w żaden sposób nie determinuje natomiast kierunku prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego, którego przebieg jak i efekty nie stanowią przedmiotu niniejszej sprawy i nie były przedmiotem oceny Sądu. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.