VIII SA/Wa 901/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 14 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS", "organ odwoławczy") postanowieniem znak [...] z 14 października 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505; dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. T. (dalej: "skarżący" lub "strona") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. (dalej: "Dyrektor ZUS" lub "organ egzekucyjny", "wierzyciel", "organ I instancji") nr [...] z 10.05.2024 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych. Postanowienia zapadły na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Dyrektor ZUS prowadzi wobec majątku strony postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych o numerach: [...] z 7.03.2018 r., [...] z 2.01.2019 r. oraz [...] z 14.03.2019 r., obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz FP i FGŚP za lata 2009-2013 w łącznej kwocie 100.558,50 zł z czego należności główne 69.573,06 zł oraz odsetki na dzień wystawienia tytułów wykonawczych 30.985,40 zł. Odpisy tytułów wykonawczych nr: [...] zostały doręczone stronie 12.03.2018 r, nr: [...] - 10.01.2019 r., a nr: [...] - 22.03.2019 r. Następnie, działając na podstawie wyżej wskazanych tytułów wykonawczych, Dyrektor ZUS 21.07.2021 r. skierował zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nr [...] oraz [...] do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Zawiadomienia doręczono stronie 27.07.2021 r. 9.08.2021 r. do ZUS wpłynęły pisma skarżącego z 2.08.2021 r. zatytułowane "Skarga na czynność egzekucyjną" dokonaną ww. zawiadomieniami z 21.07.2021 r., w których skarżący podniósł zarzut przedawnienia egzekwowanych zaległości, jako podstawę wskazując z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego, wszystkie należności objęte ww. tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu, gdyż ustawą z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. nr 232, poz. 1378) skrócono okresy przedawnienia należności z tytułu składek z 10 do 5 lat. Dyrektor ZUS rozpatrzył ww. pismo jako zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z 6.09.2021 r. oddalił zarzuty złożone przez strone w stosunku do ww. tytułów wykonawczych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podtrzymał swoją argumentację, że egzekwowane należności uległy przedawnieniu. Prezes ZUS postanowieniem z 20.10.2021 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie wydane przez Dyrektora ZUS. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako "Sąd" lub "WSA"), który wyrokiem z 23.11.2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1104/21 uchylił zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie organu I instancji aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z dniem 30.07.2020 r. zmianie uległy przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019 r., poz. 2070, dalej zwanej ustawą zmieniającą), do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zauważył jednocześnie, że z uwagi na doręczenie tytułów wykonawczych wskazanych w zaskarżonym postanowieniu w 2018 i 2019 r. zastosowanie w sprawie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym przed ww. zmianami. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierały prawidłowe pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższych przepisów wynika zatem, że zarzuty egzekucyjne w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zostały zgłoszone przez stronę po upływie ww. terminu. Tym samym, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny winien był zatem odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. z uwagi na niezachowywanie przez skarżącego terminu do ich wniesienia. W związku z powyższym Sąd nakazał organowi I instancji ponownie rozpatrzyć przedmiotową sprawę. Stanowisko takie potwierdził NSA, który wyrokiem z 30.01.2024 r., I GSK 394/23 oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną przez stronę od wyroku WSA. Za prawidłowe uznał bowiem, że organ właściwy do rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wniesionych po upływie przewidzianego na to ustawowego terminu, winien był odmówić wszczęcia postępowania, a nie odnosić się do nich merytorycznie. Dyrektor ZUS, ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z 10.05.2024 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku z 9.08.2021 r., w sprawie zarzutów złożonych na podstawie art. 33 u.p.e.a. do postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ egzekucyjny wskazał na przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz wyjaśnił, iż przyczyną odmowy wszczęcia postępowania jest niedotrzymanie terminu 7 dni, na złożenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wyrażonych w złożonym 9.08.2021 r. wniosku. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 61a k.p.a., poprzez przyjęcie istnienia podstawy do zastosowania tego przepisu i odmowy wszczęcia postępowania, podczas gdy jedynie przyczyna przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania istniejąca w chwili złożenia wniosku upoważnia organ do odmowy wszczęcia postępowania i uzasadnia odstąpienie organu od zastosowania tego przepisu i odmowy wszczęcia postępowania, podczas gdy jedynie przyczyna przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania istniejąca w chwili złożenia wniosku upoważnia organ do odmowy wszczęcia postępowania i uzasadnia odstąpienie organu od merytorycznego jej rozpoznania, a tymczasem organ - jak sam wskazuje w uzasadnieniu postanowienia i co wynika z akt sprawy - dokonał merytorycznego rozpoznania sprawy; - nierozpoznanie istoty sprawy poprzez pomijanie okoliczności prowadzenia przez organ postępowania egzekucyjnego w oparciu o drugie tytuły wykonawcze, co zostało ujawnione przez organ właśnie wtoku postępowania rozpoznawczego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący konsekwentnie wskazał, na niedopuszczalność wystawienia drugich w sprawie tytułów wykonawczych co do tej samej należności, gdyż narusza to gwarancje ochrony praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym (chroni przed wielokrotnym dochodzeniem jednej i tej samej należności). Podnosząc powyższe wniósł o:uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie merytoryczne sprawy w uwzględnieniem zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o drugie tytuły wykonawcze i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tychże tytułów wykonawczych. DIAS, utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego oznaczonym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 14.10.24r. przypomniał na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Przyjął, że podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia, zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej tą ustawą, tj. do 29.07.2020r. Następnie wskazał na treść art. 18, art. 61 § 1 i art. 61a § 1 k.p.a. i omówił przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, z uwzględnieniem aktualnych poglądów prawnych prezentowanych na tle tego przepisu w orzecznictwie sądowym. Między innymi wywiódł, że przywołana norma art. 61a § 1 k.p.a. wprowadza dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie żądania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane (por. wyrok III SA/Kr 487/12). Użyty w przepisie zwrot "nie może być wszczęte należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoi na przeszkodzie przepis prawa (przepisy prawa), którego interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Wniesienie zarzutów po terminie jest natomiast okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tego stanu organ nie ma możliwości ich merytorycznego rozpoznania, (por. wyrok I GSK 1816/20). Użyty w art. 61a k.p.a. zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Wszczęcie postępowania na żądanie strony nastąpić może jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji. Zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Przestanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Odnosząc treść tego przepisu do realiów rozpoznawanej sprawy zauważył, że obowiązujące do 29.07.2020 r. przepisy ustawy egzekucyjnej w zakresie dotyczącym m.in. zachowania terminu do wniesienia zarzutów stanowiły o konieczności dotrzymania przez zobowiązanego 7-dniowego terminu, liczonego od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Ustalenie zaś, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z analizy art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich oceny (patrz wyrok NSA z 15.03.2024 r. sygn. akt 327/23). Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Z przepisu tego wynika, że zarzuty mogą być wnoszone w terminie 7 dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (doręczenia tytułu wykonawczego ze stosownym pouczeniem). W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że zarzuty zgłoszone po upływie 7-dniowego terminu są spóźnione i nie mogą być rozpatrzone (por. wyroki WSA w Warszawie z 10 stycznia 2018r., sygn. akt I SA/Wa 1161/17; WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt III SA/Wa 2103/2009; i NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn. akt II FSK 368/2010). Z akt niniejszej sprawy wynika, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierały stosowne pouczenie o terminie wniesienia zarzutów. Natomiast odpisy tytułów wykonawczych nr: [...] zostały doręczone stronie odpowiednio 12.03.2018 r., nr: [...] - 10.01.2019 r., a nr: [...] - 22.03.2019 r. Z daty stempla pocztowego widocznej na kopertach zawierających pisma z 2.08.2021 r. wnoszące między innymi zarzut przedawnienia egzekwowanych należności wynika, iż zostały one nadane w urzędzie pocztowym 3.08.2021 r., czyli po upływie terminu przewidzianego do złożenia zarzutów. Z tego powodu zarzuty zgłoszone w pismach z 2.08.2021 r., nie mogły zostać przez organ egzekucyjny merytorycznie rozpoznane, jako że złożone zostały po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia. Zarzuty do tytułów wykonawczych doręczonych 12.03.2018 r. powinny zostać zgłoszone do 19.03.2018r., odnośnie tytułów wykonawczych doręczonych 10.01.2019 r. do 17.01.2019 r., zaś odnośnie do tytułów wykonawczych doręczonych 22.03.2019 r. do 29.03.2019 r. Zarzuty wniesione po upływie tych terminów są spóźnione. W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę podglądy prawne zawarte w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku VIII SA/Wa 1104/21, organ egzekucyjny winien był odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Tym samym, zdaniem DIAS zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze do Sądu, skarżący zarzucił: dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że sprawa dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych, podczas gdy: przedmiotem rozpoznania powinny być Skargi z 2 sierpnia 2021 r. na czynności egzekucyjne, które to czynności dokonane zostały zawiadomieniami z 21 lipca 2021 r. nr [...] oraz [...]" i zostały wniesione w terminie, albowiem: pismami z 2 sierpnia 2021 r. skarżący złożył Skargi na czynności egzekucyjne, złożył samodzielny, niezależny od Skarg na czynności egzekucyjne, Wniosek z 21 sierpnia 2021 r. o umorzenie postępowań egzekucyjnych wraz z zarzutami dotyczącymi wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotyczący przedmiotowych tytułów wykonawczych - co organ wydając skarżone postanowienie pominął i rozpoznał Skargi na czynności egzekucyjne jako zarzuty, uznał że zostały wniesione z uchybieniem terminu, i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu do wniesienia zarzutów; 2. naruszenie art. 7 § 3 u.p.e.a., poprzez jego pominięcie i nie zbadanie czy dopuszczalne było zastosowanie wobec strony środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności, gdy obowiązek zapłaty zobowiązań objętych drugimi tytułami wykonawczymi był bezprzedmiotowy wobec niedopuszczalności wydania drugich tytułów wykonawczych i prowadzenia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego, w szczególności wobec pozostawania w obrocie pierwotnych tytułów wykonawczych, oraz że doszło do przedawnienia tych zobowiązań, podczas gdy: za pomocą przewidzianej w art. 7 § 3 u.p.e.a. zasady niezbędności możliwa jest ochrona interesów zobowiązanego poprzez nie tylko zgłoszenie zarzutów, ale i wniesienie skargi na czynności egzekucyjne czyli po zastosowaniu środka egzekucyjnego, co nastąpiło w mojej sprawie, zasada niezbędności polega na tym, że niedopuszczalne jest stosowanie środka egzekucyjnego, gdy egzekwowany obowiązek został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy, bezprzedmiotowość wykonania obowiązku występuje, gdy stał się on nieaktualny albo gdy z przyczyn obiektywnych lub subiektywnych jest oczywiste, że zobowiązany nie może zrealizować obowiązku i jeżeli przed wszczęciem egzekucji obowiązek został już wykonany albo stał się bezprzedmiotowy, to organ nie powinien wszczynać egzekucji, ale jeśli okoliczności te wystąpiły w trakcie egzekucji, to należy ją umorzyć, wyżej wymienione tytuły wykonawcze wystawione w latach 2018-2019 są drugimi tytułami wykonawczymi na te same zobowiązania i niedopuszczalne jest prowadzenie na ich podstawie postępowania egzekucyjnego - jak wskazał w wyroku z 22 września 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt: I GSK 1312/22). Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych i uchylenie czynności egzekucyjnych w przedmiotowych postępowaniach egzekucyjnych oraz wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych w przedmiotowych postępowaniach do czasu rozstrzygnięcia skargi. Odpowiadając na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., także jako: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu. Ponownie rozpoznając sprawę organy bowiem, uwzględniając wytyczne zawarte w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku WSA z 23 listopada 2022 r. VIII SA/Wa 1104/21 uwzględniły poglądy prawne wyrażone w tym wyroku, i prawidłowo zastosowały normy z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Jak wskazał WSA w tym wyroku, z dniem 30 lipca 2020 r. zmianie uległy przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Zmiany te zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r., poz. 2070, także jako: "ustawa zmieniająca"). Zmianie uległy m.in. przepisy art. 26, art. 27, art. 33 i art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 13 ust. 1 powyższej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd wskazał jednocześnie, iż z uwagi na doręczenie przedmiotowych w sprawie tytułów wykonawczych w 2019 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu obowiązującym przed ww. zmianami. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierały prawidłowe pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższych przepisów wynika zatem, że zarzuty egzekucyjne w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zostały zgłoszone przez stronę po upływie ww. terminu. Tym samym, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny winien był zatem odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. z uwagi na niezachowywanie przez skarżącego terminu do ich wniesienia. W związku z powyższym Sąd nakazał organowi I instancji ponownie rozpatrzyć przedmiotową sprawę z uwzględnieniem rozważań wynikających z ww. wyroku i zawartej w nim oceny prawnej. Stanowisko takie potwierdził NSA, który wyrokiem z 30.01.2024 r. I GSK 394/23 oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną przez stronę od wyroku WSA. Za prawidłowe uznał bowiem, że organ właściwy do rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wniesionych po upływie przewidzianego na to ustawowego terminu, winien był odmówić wszczęcia postępowania, a nie odnosić się do nich merytorycznie. Skoro jak ustalono w sprawie niniejszej odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych nr: [...] zostały doręczone stronie odpowiednio 12.03.2018 r., nr: [...] - 10.01.2019 r., a nr: [...] - 22.03.2019 r., a z daty stempla pocztowego widocznej na kopertach zawierających pisma z 2.08.2021 r. wnoszące między innymi zarzut przedawnienia egzekwowanych należności wynika, iż zostały one nadane w urzędzie pocztowym 3.08.2021 r., to znaczy, że po upływie terminu przewidzianego do złożenia zarzutów. Z tego powodu zarzuty zgłoszone w pismach z 2.08.2021 r., nie mogły zostać przez organ egzekucyjny merytorycznie rozpoznane, jako że złożone zostały po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia. Zarzuty do tytułów wykonawczych doręczonych 12.03.2018 r. powinny zostać zgłoszone do 19.03.2018r., odnośnie tytułów wykonawczych doręczonych 10.01.2019 r. do 17.01.2019 r., zaś odnośnie do tytułów wykonawczych doręczonych 22.03.2019 r. do 29.03.2019 r. Zarzuty wniesione po upływie tych terminów są zatem spóźnione. Zgodnie z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosowanie do art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie natomiast z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zarzuty skargi Sąd uznaje tym samym za nieuzasadnione. Także z tego względu, że podniesione w nich okoliczności nie były przedmiotem prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Okoliczność zgłoszenia przez stronę zarzutów do postępowania egzekucyjnego po terminie determinowały bowiem zakres procedowania w sprawie i uwzględniały stanowisko WSA zawarte w wyroku VIII SA/Wa 1104/21. Nie budzi wątpliwości, że skarżący przekroczył termin do wniesienia tych zarzutów co obligowało organ w sprawie do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. i odmowy wszczęcia postępowania. Z tych względów, biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 oddalił skargę orzekając, jak w sentencji wyroku.