VIII SA/Wa 93/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], którą cofnięto R.C. (dalej również zwanemu skarżącym) pozwolenie na broń palną myśliwską. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm., dalej: "u.b.a".) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") Komendant [...] Policji cofnął R.C. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ stwierdził, że skazanie skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 178 a § 1 k.k. było wystarczającą przesłanką, aby zaliczyć skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Jak uznał Komendant konsekwencją popełnienia przez skarżącego ww. czynu było przekonanie organu, że skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budziło uzasadnione obawy, że broń może być przez niego użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co wypełniało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Podkreślił, że prawo do posiadania broni jest wyjątkowym prawem i nie mogą z niego korzystać osoby, które nie respektują porządku prawnego. Dotyczy to także osób, które dopuściły się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, będąc pod wpływem alkoholu. Nie dają one rękojmi czy w takim stanie nie posłużą się bronią, skoro nie potrafią kontrolować swego zachowania. W takiej sytuacji należy kierować się interesem społecznym, przejawiającym się w możliwości posiadania pozwolenia na broń jedynie przez osoby respektujące prawo, a nie prywatnym interesem oznaczającym możliwość posiadania broni palnej. W odwołaniu od powyższej decyzji R.C. podniósł, że w toku postępowania nie uwzględniono wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Zauważył, że został ukarany za jednostkowy incydent, którego bardzo żałuje. Nie ma skłonności do nadużywania alkoholu. Posiada pozytywną opinie w miejscowym środowisku i nie zachodzi obawa, że w przyszłości może użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Łowiectwo jest zaś jego pasją. Mając powyższe względy na uwadze skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że okoliczności przestępstwa popełnianego przez skarżącego oraz jego ciężar gatunkowy wystarczająco uzasadniają zaliczenie skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zauważył, że ustawodawca nie stworzył zamkniętego katalogu przesłanek wskazujących, że dana osoba jest wzbudzającą uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W jego ocenie, takimi okolicznościami powinno być dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza w stanie nietrzeźwości. Skutkiem takiego czynu może być śmierć albo kalectwo bądź zniszczenie mienia i sprawca umyślnie godzi się na to. Popełnienie takiego czynu świadczy o braku odpowiedzialności u sprawcy i braku wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący w stanie nietrzeźwości kierował samochodem osobowym. po drodze publicznej, przy czym stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu prawie trzykrotnie przekroczyło próg nietrzeźwości wyznaczony przez art. 115 § 16 k.k. Zgodnie z art. 115 § 16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Organ II instancji zauważył, że uznanie osoby za nie dającej rękojmi z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. powoduje, że nie może posiadać pozwolenia na broń. Interes społeczny ma pierwszeństwo przed słusznym interesem jednostki. Nie mają wpływu na ocenę: pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych, prawidłowe przechowywanie broni czy dotychczasowa niekaralność. Dla cofnięcia broni wystarczające jest ustalenie domniemania użycia przez osobę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Nie jest wymagane wielokrotne skazanie za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zatem argument, że przestępstwo miało charakter incydentalny jest chybiony. Podobnie jest z zarzutem, że odwołujący nie nadużywa alkoholu. W przypadku informacji o problemach alkoholowych skarżącego, organ to postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń toczyłoby się w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 2 lub 4 u.b.a, a organ mógłby skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 15 ust. 5 u.b.a. i zobowiązać do przedłożenia zaświadczeń lekarskich. Realizacja pasji łowieckiej może następować w innej formie. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, strona nie jest osobą wiarygodną co do możliwości dalszego dysponowania bronią. Dlatego też odebranie jej tego prawa organ uznał za zasadne i celowe z punktu widzenia interesu społecznego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a. wskutek nieodniesienia ich do ustalonego stanu faktycznego oraz obrazę przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w wyczerpujący sposób okoliczności sprawy i niewyjaśnienie powodów uznania, ze skarżący spełnił przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący podniósł, iż organ nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy skazaniem z art. 178a § 1 k.k. a brakiem wiarygodności. Odwołując się do orzecznictwa WSA w Warszawie podkreślił, iż nie każdy fakt skazania stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem należy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości związek pomiędzy skazaniem i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym kontekście skarżący zaakcentował, że organy nie prawidłowo oceniły, nie przeprowadzając własnych ustaleń, że zaistniały występek był w jego życiu incydentalny, gdyż przed popełnieniem przestępstwa posiadał wszelkie cechy osoby przestrzegającej porządku prawnego i spełniał warunki do uzyskania pozwolenia na broń myśliwską. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez R.C. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji w W. z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezspornym jest, że występek za jaki został skazany skarżący, nie należy do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 u.b.a. Niemniej, co należy zaakcentować, art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Oceniając prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia administracyjnego Sąd miał na uwadze pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r. (sygn. akt II OSK 88/06, niepubl.), że "dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo z art. 178 a) § 1 k.k. nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania bez ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych strony". W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt. [...] za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Należy przy tym podkreślić, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z dnia 14 kwietnia 2000 r. (zaczęła obowiązywać od dnia 15 grudnia 2000 r.), z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że lekceważenie przez stronę podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego i uzasadnia obawę, że strona nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Organ podkreślił, że świadome godzenie się skarżącego na wystąpienie ewentualnych - często tragicznych - następstw kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym, daje podstawę do uznania, iż R. C. należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dokonując oceny pozostałych dowodów zebranych w sprawie (w tym pozytywnych opinii o skarżącym) organ stwierdził, że nieposzlakowanej opinii przeczy skazujący wyrok sądu za przestępstwo, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Zdaniem Sądu, omówiona wyżej ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Na podkreślenie zasługuje, że ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą sądu jest jedynie kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178 a § 1 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska jakim jest prowadzenie różnego rodzaju pojazdów po użyciu alkoholu powoduje, podejmowane są przez Policję działania (informacyjne, wzmożone kontrole drogowe) przeciwko prowadzeniu pojazdów po spożyciu alkoholu. Należy zauważyć, że pomimo tak szeroko prowadzonych działań prewencyjnych, skarżący dopuścił się w dniu [...] kwietnia 2009 r. w godzinach rannych, bo o godz. [...] przestępstwa umyślnego z art. 178 a § 1 k.k. Jak wspomniano wyżej, organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości, świadczy o nieodpowiedzialności i rażącym braku wyobraźni skarżącego. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżący nie gwarantuje, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego, bowiem w sytuacji ograniczonej samokontroli spowodowanej spożyciem alkoholu, zachowuje się nieracjonalnie. Sąd podziela powyższe stanowisko. W wyroku z 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07) NSA przyjął, że logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący będąc w stanie nietrzeźwości wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko takie zaprezentował również NSA w wyroku z 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 585/07 oraz w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 326/09. W tej sytuacji skład orzekający nie podziela argumentacji zaprezentowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach powołanych w skardze. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważana, co rozciąga się na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Twierdzenia skarżącego, że jednorazowe zdarzenie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie może dyskwalifikować go, jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów całkowicie nieuzasadnione. W chwili popełnienia czynu zabronionego skarżący miał prawie trzykrotnie przekroczoną, wskazaną w art. 115 § 16 k.k., normę nietrzeźwości (0,25 mg/dm3, a skarżący miał [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). W stanie takim znajdował się już w godzinach rannych, bo o godz. [...]. zachowanie takie świadczy o lekceważącym stosunku do obowiązujących norm prawnych. Rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07). Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący decydując się na jazdę samochodem w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet - czego nie można wykluczyć - utracić życie. Statystyki dowodzą, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców. Po drugie, skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Skarżący posiada prawo jazdy, a więc zna przepisy ruchu drogowego. Wie zatem doskonale o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Mimo to zdecydował się na jazdę samochodem, nie do końca zdając sobie sprawę z tego co czyni, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Decyzją o wypiciu alkoholu podjął zdając sobie sprawę, że będzie prowadził samochód, co dowodzi, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem. Powyższe okoliczności zostały zbadane i uwzględnione przez organ, co pozwala na uznanie, że organ poczynił właściwe ustalenia, z których wyciągnął poprawne wnioski. Zbadał związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a obawą o jakiej stanowią powołane przepisy, jak również rozważył cechy osobowe skarżącego, które ujawniły się w związku z popełnieniem tego przestępstwa. Cechy te nie były uwzględnione w opiniach o skarżącym, gdyż opinie te nie odnosiły się do czynu, którego popełnienia dopuścił się skarżący. W tej sytuacji zasadne jest stanowisko organu, że opinie te nie mogły mieć wpływu na zmianę przekonania organu, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. Ma rację organ Policji twierdząc, że prawo do posiadania broni ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego i dlatego powinny je posiadać wyłącznie osoby, które swoim zachowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Skarżący takie zagrożenie stworzył i uzasadnione a zarazem logiczne jest rozumowanie, że nie można wykluczyć, iż będąc w stanie nietrzeźwości mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W powołanym wcześniej wyroku z 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07) NSA sformułował tezę, zgodnie z którą "broń nie powinna stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie występuje w przypadku posługiwania się bronią palną przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może taka osoba korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowa innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego". Zwrócić przy tym należy uwagę, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tej broni. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant [...] Policji w W., nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.