VIII SA/Wa 973/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "SKO", "Kolegium") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) (dalej: "k.p.a.") stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. W. (dalej także: "skarżący) od pisma Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...], stanowiącego informację o odmownym rozpatrzeniu wniosku A. W. o dofinansowanie ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktyczny i prawnym: Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Sz. pismem z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...] poinformował A. W. o odmownym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Pismem z dnia [...] lipca 2013r. A. W. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. odwołanie od powyższego pisma, podnosząc, iż ma ono znamiona decyzji administracyjnej. Skarżący wskazał, iż pismo posiada cztery elementy decyzji, to jest: wskazanie adresata, wskazanie organu, rozstrzygnięcie oraz zostało podpisane przez osobę upoważnioną do wydania aktu. Wskazał jednocześnie, że decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a postępowanie było prowadzone przez organ z naruszeniem przepisów k.p.a., w tym art. 6-11 k.p.a. Skarżący poddał także w wątpliwość posiadanie przez Dyrektora PCPR w S. upoważnienia do wydania decyzji, co uniemożliwia pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2013r. skierowanym do SKO, które wpłynęło do Kolegium w tym samym dniu skarżący wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie dzieli się na dwa etapy: administracyjnoprawny (polegający na wyborze wniosków do realizacji) oraz cywilnoprawny (polegający na ustaleniu warunków realizacji pomocy dla wnioskodawców wybranych w pierwszym etapie). W kolejnym piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. powołano się na stanowisko zajęte w uchwale NSA z dnia 24 maja 2012r., sygn. akt. II GPS 1/12, w której Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że negatywne rozpatrzenie wniosku o udzielenie osobie niepełnosprawnej, bezrobotnej, jednorazowych środków z PFRON na podjęcie działalności gospodarczej, na podstawie art. 12a ustawy o rehabilitacji, w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007r., następuje w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego, forma decyzji administracyjnej przy rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku daje gwarancje procesowe wnioskodawcy, tj. jednostce, żądającej rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, tym bardziej, że dotyczy ona wydatkowania środków publicznych. Na zakończenie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium wskazało także, iż w przekazanym w dniu [...] sierpnia 2013r. piśmie skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnił przy tym, że decyzja nie zawierała pouczenia co do trybu zaskarżenia, a uchybienie to zostało przez organ wyeliminowane dopiero w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. SKO wyjaśniło także, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Podniosło, iż w niniejszej sprawie odwołanie złożone zostało od pisma Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...] czerwca 2013r., które w ocenie Kolegium nie stanowiło decyzji administracyjnej. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że skoro odwołanie nie dotyczy sprawy zakończonej decyzją administracyjną, to zgodnie z art. 134 k.p.a. należy z przyczyn przedmiotowych stwierdzić jego niedopuszczalność. Wyjaśniono jednocześnie, że ww. pismo Dyrektora PCPR stanowi informację dla A. W. o odmownym rozpatrzeniu jego wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Sprawy z zakresu likwidacji barier architektonicznych należą do zadań powiatu - art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia: 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2008r. nr 14 poz. 92 z późn. zm.). Wskazano jednocześnie, iż jest to jedyny przepis ustawowy regulujący przedmiotową kwestię. W ust. 4 art. 35a ustawy, udzielono delegacji właściwemu ministrowi do wydania rozporządzenia określającego rodzaje zadań, które mają być finansowane ze środków Funduszu, uwzględniając w szczególności wymagania, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także tryb postępowania i zasady ich dofinansowania ze środków Funduszu - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 96, poz. 861 z późn. zm.). Z powołanych przepisów nie wynika, aby rozpatrzenie wniosku o przyznanie dofinansowania następowało w formie decyzji administracyjnej. Z przepisów tych zdaniem Kolegium nie wynika także mieszana etapowość procesu załatwienia wniosku, tj. etap początkowy administracyjnoprawny i końcowy cywilnoprawny. Odmienna regulacja jest w przypadku przyznawania dla osób niepełnosprawnych środków na podjęcie działalności gospodarczej, gdzie podstawowe kryteria przyznania świadczeń, jak również forma ich przyznania wywodzi się z przepisu art. 12a ustawy. W przepisie tym przewidziano możliwość otrzymania środków (osoba niepełnosprawna może otrzymać ...) . Z tych też przyczyn uprawnione było wywiedzenie, że rozpatrywanie wniosków w takich sprawach ma charakter dwuetapowy, przy czym pierwszy kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego, że rozpatrzenie wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków PFRON na likwidację barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej, załatwiane jest w formie decyzji administracyjnej. Zwróciło także uwagę na sprzeczność argumentacji, podnosząc, iż z jednej strony próbuje dowieść, że pismo Dyrektora PCPR-u stanowi decyzję administracyjną, z drugiej zaś poddaje w wątpliwość właściwość organu wydającego taką decyzję, jak również posiadanie przez osobę ją wydającą stosownego upoważnienia do działania w imieniu organu. Skoro zatem pismo nie pochodziło od organu (powiatu), lecz z jego jednostki organizacyjnej, to równocześnie brak jest oznaczenia organu. Dodatkowo skoro pismo podpisała Dyrektor PCPR-u nie posiadająca upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych z upoważnienia Starosty, to tym bardziej niezrozumiała jest argumentacja, zgodnie z którą pismo z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...] stanowi decyzję administracyjną. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że wniosek pełnomocnika o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozpatrzony został odrębnym postanowieniem. Skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie wniósł A. W. Pismem z dnia [...] października 2013 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 134 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 i art. 107 §1 k.p.a. w zw. z § 12 pkt 3b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 100, poz. 930) poprzez błędne uznanie, iż odwołanie w niniejszej sprawie nie dotyczy sprawy zakończonej decyzją administracyjną, z tego względu, że z przepisów rozporządzenia znajdujących zastosowanie w sprawie nie wynika forma decyzji dla rozstrzygnięć zapadających wskutek rozpatrzenia wniosku, podczas gdy o zakwalifikowaniu danego aktu prawnego jako decyzji nie decyduje nazwa występująca w przepisie prawnym czy w nagłówku pisma, lecz wyłącznie jego treść i wynikający z niej merytoryczny charakter aktu - a zwłaszcza w sytuacji, gdy akt taki odmawia przyznania stronie uprawnień, stanowiąc rozstrzygnięcie negatywne. 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie i niezbadanie kwestii upoważnienia dyrektora PCPR do rozpatrzenia wniosku A. W. o dofinansowanie ze środków Funduszu likwidacji barier architektonicznych. Pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. pisma Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2013 r., dotyczącego wykładni autorskiej przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.) w zakresie konieczności upoważnienia Dyrektora PCPR przez starostę do realizacji zadania dotyczącego dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - likwidacji barier w komunikowaniu się, dołączając kserokopię pisma Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Biura Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. ogłoszonym na rozprawie Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") przeprowadził dowód z pisma Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie naruszył prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2013 r., stwierdzające na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania A. W. od pisma Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., zawierającego informację o odmownym rozpatrzeniu wniosku A. W. o dofinansowanie ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kolegium zaskarżonym postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania, uznając, iż pismo z dnia [...] czerwca 2013 r., o którym mowa wyżej nie stanowi decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 k.p.a., albowiem Kolegium wadliwie uznało, iż pismo z dnia [...] czerwca 2013 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt administracyjnych A. W. w dniu [...] stycznia 2013 r. złożył w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w S. wniosek o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych likwidacji barier architektonicznych i urbanistycznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Zgodnie z art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.) (dalej: "ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej") dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych należy do zadań powiatu. Jednocześnie w art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej została zawarta delegacja dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów zadań, o których mowa w ust. 1 tego art., które mogą być finansowane ze środków Funduszu, z uwzględnieniem wymagań, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także trybu postępowania i zasad ich dofinansowania ze środków Funduszu. W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej regulacje dotyczące zadań powiatu, o których mowa w art. 35a ust. 1 ustawy i rehabilitacji zawodowej i społecznej zostały zawarte rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1190) (dalej: "rozporządzenie"). W myśl § 2 pkt 4 rozporządzenia ze środków Funduszu może być finansowane w części lub w całości zadanie polegające na likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. W myśl § 6 pkt 1 rozporządzenia o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się – na likwidację barier architektonicznych – osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia dofinansowanie ze środków Funduszu nie przysługuje, jeżeli podmiot ubiegający się o dofinansowanie ma zaległości wobec Funduszu lub podmiot ten był, w ciągu trzech lat przed złożeniem wniosku, stroną umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu, rozwiązanej z przyczyn leżących po stronie tego podmiotu. Dofinansowanie likwidacji barier w komunikowaniu się i technicznych nie przysługuje osobom niepełnosprawnym, które w ciągu trzech lat przed złożeniem wniosku uzyskały odpowiednio na te cele dofinansowanie ze środków Funduszu (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Dofinansowanie nie może obejmować kosztów realizacji zadania poniesionych przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). W rozporządzeniu określono też, iż dofinansowanie następuje na wniosek, z jednoczesnym wskazaniem miejsca składania tego wniosku (§10 rozporządzenia) oraz szczegółowo uregulowano wymagania formalne dotyczące samego wniosku i załączników (§11 rozporządzenia). W § 12 ust. 3b zawarto regulację, zgodnie z którą właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 10 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. Wysokość dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych została określona w § 13 ust. 4 rozporządzenia. Wskazano w tym miejscu, iż wynosi ono do 80% kosztów przedsięwzięcia, nie więcej jednak, niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. W § 14 rozporządzenia wskazano, iż podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Formy umowy nie wymaga jedynie przyznanie osobie niepełnosprawnej dofinansowania na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze (§ 14 ust. 3 rozporządzenia). Z powyższych regulacji wynika, iż uzyskanie dofinansowania wskazanego we wniosku skarżącego, o którym mowa wyżej następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej (§ 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyłonienie podmiotów, z którymi zostanie podpisana umowa o dofinansowaniu następuje po przeprowadzeniu przewidzianej we wskazanych wyżej przepisach procedury. W ocenie Sądu czynności podejmowane przez organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy ma charakter procedury administracyjnej. Przeprowadzenie tej procedury prowadzi tym samym do rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw i wolności jednostki. Wobec treści art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Gwarancje konstytucyjne dla osób niepełnosprawnych zostały wyartykułowane wprost w art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z jego brzmieniem osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Tym samym w ocenie Sądu tego rodzaju rozstrzygnięcia, jako objęte gwarancją konstytucyjną nie mogą pozostawać poza skuteczną kontrolą sądową. Zauważyć jednocześnie należy, iż możliwość kontroli sądowej wydaje się tym bardziej uzasadniona, że regulacje prawne dotyczące sposobu dokonywania oceny wniosków i ich kwalifikacji do dofinansowania (zawarte w przytoczonych powyżej przepisach) mają ogólny charakter pozostawiając tym samym organom administracji publicznej duży zakres swobody w tym zakresie. Jednocześnie negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia i brakiem roszczenia w tym zakresie. Brak jest bowiem w przepisach prawa cywilnego podstawy prawnej do wytoczenia powództwa zmierzającego do zobowiązania starosty do zawarcia umowy o dofinansowaniu w sytuacji negatywnego rozpoznania wniosku o dofinansowanie w oparciu o przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej i przepisy rozporządzenia. Tym samym wnioskodawca nie posiada możliwości domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym z uwagi na brak stosunku cywilnoprawnego, warunkującego powstanie sprawy cywilnej wskazanej w art. 1 k.p.c., pozwalającej na wytoczenie powództwa przed sądem cywilnym. Z tych względów w przypadku przyjęcia braku możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dofinansowanie, rozstrzygnięcie takie nie podlegałoby jakiejkolwiek kontroli sądowej. Wobec konieczności zagwarantowania wnioskodawcy konstytucyjnego prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wykładnia prowadząca do wniosku, iż rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego musi zostać odrzucona. Brak wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia nie stanowi przeszkody dla uznania, iż informacja ta stanowi decyzję administracyjną. Art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej stanowi bowiem, iż w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy zastosowaniu takiej wykładni podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zaś w administracyjnym toku instancji przysługuje prawo wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a. Wskazać także należy, iż pismo Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., jako rozstrzygające o uprawnieniach w indywidualnej sprawie przez organ administracji publicznej odpowiada definicji art. 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. W świetle powyższych wywodów w ocenie Sądu brak jest podstaw do zaakceptowania przyjętej przez Kolegium wykładni i stwierdzenia trafności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom Kolegium kierunek rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wyznacza wykładnia zastosowana w Uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie II GPS 1/12, na którą powołuje się skarżący. Faktem jest, iż uchwała ta zapadła w odniesieniu do art. 12 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo wniesienia wkładu do spółdzielni produkcyjnej (Dz. U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.), to jest odnośnie innego zadania niż objęte wnioskiem w niniejszej sprawie. Zaprezentowaną w tej uchwale argumentację i wykładnię Sąd w całości podziela i w ocenie Sądu w zakresie, w jakim jest ona pomocna w wykładni art. 35 a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na podstawie art. 35 a ust. 4 rozporządzenia ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Z tych względów Kolegium zaskarżone postanowienie wydało z naruszeniem art. 134 k.p.a., brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania ze względów w postanowieniu wskazanych. W tych okolicznościach w ocenie Sądu zarzuty skargi co do naruszenia art. 134 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 i art. 107 §1 k.p.a. w zw. z § 12 pkt 3b rozporządzenia wskazanych w skardze zasługują na podzielenie. Odmiennie w ocenie Sądu należy się odnieść do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., albowiem dokonywanie ustaleń co do posiadania przez dyrektora PCPR w Sz. upoważnienia do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zaskarżonym postanowieniu, należy uznać za przedwczesne. Odniesienie się do tych kwestii powinno mieć miejsce w przy ocenie objętej odwołaniem decyzji w przypadku przyjęcia odwołania do rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zobowiązane będzie do rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu zawartych w niniejszym uzasadnieniu wywodów. Wobec stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania Sąd oparł o treść art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t.j. Dz. U. z 2013, poz. 490).