VIII SA/Wa 996/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. W., K. W., M. S. i M. S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.; dalej: "k.p.a") po rozpatrzeniu odwołania K. i M. małż. W. oraz M. i M. małż. S. (dalej: "skarżących") od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], wymierzającej skarżącym karę administracyjną za usunięcie [...] sztuk drzew z gatunku sosna, przyjmując najmniejszy promień pnia i pomniejszając obwód o 10%, z nieruchomości położonej w [...], oznaczonej nr ew. [...], w wysokości łącznej [...] zł, z czego K. i M. małż. W. jako współwłaścicielom na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej do ½ cz. nieruchomości w wysokości [...] zł oraz M. i M. małż. S., również jako współwłaścicielom na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej do ½ cz. nieruchomości w wysokości [...] zł - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 150, poz. 1220 ze zm.; dalej: "u.o.p.") oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229) w związku z obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 13 października 2011 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2012 (M.P. 2011.95.963) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. wymierzył skarżącym karę administracyjną za usunięcie bez zezwolenia [...] sztuk drzew z gatunku sosna, przyjmując najmniejszy promień pnia i pomniejszając obwód o 10%, z nieruchomości położonej w [...], oznaczonej nr ew. [...], w wysokości łącznej [...] zł. Z kwoty tej K. i M. małż. W., jako współwłaścicielom w wysokości [...] zł oraz M. i M. małż. S. również jako współwłaścicielom na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej do ½ części nieruchomości wymierzono karę w wysokości [...] zł. Odnośnie [...] sztuk drzew z gatunku sosna postępowanie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, jednocześnie podnosząc, iż skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej w [...] oznaczonej jako dz. nr [...]. Wskazał, iż dnia [...] stycznia 2012 r. otrzymał zgłoszenie od E. N., iż na działce sąsiedniej trwają prace związane z wycinką drzew, z czego sporządzono notatkę, pod którą osoba zgłaszająca złożyła podpis. Pracownicy urzędu udali się na miejsce i stwierdzili, że jest to działka zadrzewiona, na której trwają prace związane z wycinką drzew. Na gruncie nie było właścicieli nieruchomości, a jedynie 4 osoby prowadzące prace, wynajęte przez właścicieli nieruchomości. Stwierdzono wycięcie [...] sztuk drzew z gatunku sosna. Kłody tych drzew zostały pocięte na małe kawałki i złożone na przyczepie samochodu. W związku z tym zrobiono zdjęcia pniaków informując pracowników, że wycinka odbywa się bez wymaganego zezwolenia i nakazano wstrzymanie prac. W tym samym dniu zgłosili się do urzędu K. W. i M. S. oświadczając, że na działce nr ew. [...] prowadzili wycinkę drzew z gatunku sosna, których wiek nie przekraczał 10 lat. Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wycinki drzew bez wymaganego zezwolenia oraz wyznaczył oględziny na dzień [...] stycznia 2012r. Uzasadniając organ I instancji podniósł także, iż dnia [...] stycznia 2012 r. wpłynęły 2 wnioski od współwłaścicieli nieruchomości, którzy zgłosili 2 świadków na okoliczność, iż wycinali drzewa, których wiek nie przekraczał 10 lat. Organ I instancji zauważył, iż podczas oględzin nie dokonano pomiarów karp, ponieważ właściciele oświadczyli, że usunęli z terenu działki kłody oraz pniaki tego samego dnia (pniaki włącznie do [...] stycznia 2012 r.). Dlatego też, w celu określenia wieku drzew, na podstawie dokumentacji fotograficznej, organ I instancji zlecił biegłemu z listy Wojewody [...] wykonanie ekspertyzy dendrologicznej, która wykazała, że spośród [...] pniaków po wyciętych sosnach, [...] szt. były w wieku powyżej 10 lat, [...] pniaków zostało sklasyfikowanych jako drzewa poniżej 10 lat, natomiast ustalenie pozostałych [...] drzew było niemożliwe, z uwagi na brak dowodów. W ocenie organu I instancji dokonane ustalenia dawały podstawy do stwierdzenia, iż w sprawie ma zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił sposób obliczenia wysokości kary za wycięcie [...] sztuk sosen oraz podał, że wobec wycinki [...] sztuk sosen postępowanie zostało umorzone ze względu na brak dowodów (możliwości określenia wieku drzew - [...] sztuk) oraz [...] sosen będących w wieku poniżej 10 lat. Nadto organ I instancji uznał za niewiarygodne i pozostające w oczywistej sprzeczności zeznania zgłoszonych świadków, z których jeden zeznał, że właściciele wycinali krzaki, a nie drzewa, natomiast drugi, że wycięte zostały cienkie sosny samosiejki. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji, skarżący uznali ją za niezasadną i bardzo krzywdzącą, natomiast całe postępowanie jako bezprzedmiotowe i służące utrudnianiu życia przedsiębiorcom chcącym pracować i utrzymywać miejsca pracy. Podnieśli, iż od początku, kiedy organ dowiedział się o wycince drzew popełniono błędy proceduralne związane z interwencją nie obmierzając ściętych drzew. W ocenie skarżących zignorowano w pierwszym etapie postępowania ich wniosek dowodowy w postaci przesłuchania świadków. Podnieśli, iż już przed ich pracami związanymi z wycinką na terenie nieruchomości były świeże pniaki po wyciętych drzewach. Wyrazili swoją wątpliwość, co do słuszności tego postępowania. Przywołując brzmienie art. 86 pkt 1 ust. 7 u.o.p. stwierdzili, że skoro działkę kupili od Gminy jako przemysłową położoną zgodnie z planem przestrzennego zagospodarowania na terenie baz i składów, czyli jak najbardziej na terenach budowlanych, tak więc jeżeli sankcja za wycinkę bez zezwolenia wynosi trzykrotność opłaty za zezwolenie na wycinkę, to zero razy trzy jest również zero. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Rozpatrując odwołanie skarżących, Kolegium wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] października 2012 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając, organ odwoławczy zauważył, iż jest to kolejna decyzja w przedmiotowej sprawie, gdyż pierwotna decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2012 r. została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: (znak: [...]) i sprawa przekazana została organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Konieczne było bowiem uzupełnienie materiału dowodowego, w szczególności przesłuchania świadków wskazanych przez strony. Organ odwoławczy ponownie dokonując analizy akt sprawy uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na dokonanie merytorycznej oceny przedmiotowej sprawy, a organ I instancji zastosował się do wskazanych wówczas zaleceń. Uzasadniając przytoczył treść art. 83 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 6 pkt 4, a także art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. Wskazał, iż kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest, czy wszystkie usunięte (bez wymaganego zezwolenia) drzewa z gatunku sosna miały poniżej 10 lat, jak twierdzą właściciele nieruchomości, czy też - jak przyjął organ I instancji - [...] sosny miały powyżej 10 lat. Za prawidłowe Kolegium uznało stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż wskazani przez skarżących świadkowie nie wnieśli do sprawy żadnych miarodajnych i wiarygodnych wyjaśnień. Zauważył, iż zeznania świadków (jeden z nich podał, że wycięte zostały krzaki, a nie drzewa, natomiast drugi, że wycięte sosny były cienkimi samosiejkami) pozostają w wyraźnej sprzeczności z ustaleniami, dokonanymi pomiarami i zdjęciami pni, zawartymi w ekspertyzie biegłego z zakresu ochrony przyrody, sporządzonej na okoliczność ustalenia wieku wyciętych drzew. Kolegium zauważyło, iż z ekspertyzy tej wynika bezsprzecznie, że wiek [...] spośród wyciętych sosen, co do których istniała możliwość ustalenia wieku, przekraczał 10 lat. Podniosło, iż wiek drzew odczytany został m.in. z przyrostów rocznych, widocznych na zdjęciach pni. Przyjęto zatem, że wszystkie drzewa wycięte z posesji, których obwód będzie większy niż 50 cm, należy zakwalifikować jako egzemplarze w wieku powyżej 10 lat. Nadto Kolegium wskazało, iż wnioski końcowe powyższej ekspertyzy wskazują, że [...] pniaków sklasyfikowano jako drzewa poniżej 10 lat, natomiast ustalenie wieku pozostałych [...] drzew było niemożliwe, z uwagi na brak dowodów. Oceniając powyższą ekspertyzę Kolegium uznało ją za wiarygodny dowód w sprawie i nie dający żadnych podstaw do kwestionowania zawartych tam ustaleń Jednocześnie za prawidłowe organ odwoławczy uznał obliczenia dokonane w przedmiocie wysokości kary, której łączna wysokość wyniosła [...] zł. Odnosząc się do odwołania Kolegium wyjaśniło, że wskazany przez skarżących art. 86 ust. 1 pkt 7 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż przepis ten może być stosowany przy ustalaniu opłaty za usunięcie drzew, nie zaś nakładanej kary za usunięcie drzew. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem Kolegium z dnia [...] października 2012 r. nie zgodzili się skarżący. Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. Zarzucili naruszenie norm prawa materialnego i formalnego tj. w szczególności: – naruszenie zasad postępowania administracyjnego zawartych w rozdziale 4 k.p.a. tj. art. 77, art. 79 i art. 80 k.p.a.; – art. 6 i art. 7 k.p.a., gdyż organ prowadzący postępowanie nie stał na straży praworządności oraz nie podejmował praktycznie żadnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie słuszny interes obywateli; – art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.; W ocenie skarżących zebrany materiał dowodowy nie pozwolił na dokonanie oceny udowadniającej daną okoliczność, czyli przekroczenie granic swobodnej, a nie dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez nienależyte uwzględnienie wszystkich dowodów w sprawie i wyciąganie wniosków z dowodów wybiórczo przyjętych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Na wstępie należy wskazać, że zarówno kara pieniężna z tytułu wycinki drzew bez wymaganego pozwolenia, jak i wysokość tejże kary, nie są wymierzane na zasadzie uznania administracyjnego. Nałożenie kary jest obligatoryjne i ustawodawca precyzyjnie wskazał sposób jej wyliczania, uzależniony od gatunku drzewa i wymiaru obwodu pnia. Powyższe oznacza zatem, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie są władne do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, czy też obniżenia jej wysokości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Zgodnie z art. 83 ust. 1 u.o.p., usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego – jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia właściwego organu na wycinkę zostały wymienione enumeratywnie w ust. 6 art. 83 u.o.p. i dotyczą drzew lub krzewów: 1) w lasach, 2) owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody, na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową; 3) na plantacjach drzew i krzewów; 4) których wiek nie przekracza 10 lat; 5) usuwanych w związku z funkcjonowaniem ogrodów botanicznych lub zoologicznych; 6) usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, z wałów przeciwpowodziowych i terenów w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału; 7) które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu; 8) stanowiących przeszkody lotnicze, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu; 9) usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu ze względu na potrzeby związane z utrzymaniem urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Przedstawione wyliczenie ma charakter zamknięty. Wobec powyższego usunięcie drzewa, nie objętego dyspozycją art. 83 ust. 6 u.o.p., bez wymaganego zezwolenia, skutkuje nałożeniem na sprawcę obligatoryjnej pieniężnej kary administracyjnej. Zasady wymierzania kary określono w art. 88-90 u.o.p. W myśl tych przepisów wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia (art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p.). Kara ta wymierzana jest posiadaczowi nieruchomości, który ma prawo i obowiązek wystąpić o wydanie zezwolenia. Nie ma przy tym znaczenia, że posiadacz nie wyciął drzewa osobiście. Do przyjęcia odpowiedzialności za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia wystarczy samo wykazanie związku przyczynowego między działaniem określonego podmiotu, a zniszczeniem drzew lub krzewów. Odpowiedzialność koncentruje się na osobie władającego. Zwolnienie posiadacza nieruchomości z odpowiedzialności administracyjnej uwarunkowane jest wykazaniem przez niego, że nie wiedział o usunięciu drzewa przez osobę trzecią i jednocześnie nie mógł temu zapobiec. Z kolei, zlecenie przez posiadacza nieruchomości osobie trzeciej wycięcia drzewa nie zwalnia go z odpowiedzialności. Zgodnie z art. 89 u.o.p., administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1, ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów ustalonej na podstawie stawek, o których mowa w art. 85 ust. 4-6. Jeżeli ustalenie obwodu zniszczonego lub usuniętego bez zezwolenia drzewa jest niemożliwe, z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się przyjmując najmniejszy promień pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10 %. W niniejszej sprawie, podstawą faktyczną wydanej decyzji było ustalenie, że z terenu nieruchomości położonej w [...] oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...], której współwłaścicielami są skarżący usunięto [...] sztuk drzew z gatunku sosna, przy czym uczyniono to wbrew wynikającemu z art. 83 ust. 1 u.o.p., obowiązkowi uzyskania zezwolenia wydanego przez właściwy organ administracji publicznej. Okoliczność usunięcia przedmiotowych drzew znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. W uznaniu Sądu, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania poczynionych przez organy administracyjne ustaleń faktycznych w tym zakresie. Organy, oparły się zwłaszcza na protokołach oględzin działki z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz [...] lutego 2012 r., uzupełnionych dokumentacją fotograficzną, ekspertyzie dendrologicznej dotyczącej nielegalnej wycinki [...] szt. sosen z działki o nr ewid. [...] w [...], sporządzonej przez mgr inż. Z. C. biegłego Wojewody [...] w zakresie ochrony przyrody, protokołach przesłuchań świadków z dnia [...] lipca 2012 r. Tym samym, w sposób nie budzący wątpliwości organy orzekające ustaliły, że skarżący dokonali wycinki opisanych drzew. Jednocześnie – w ocenie Sądu – organy orzekające prawidłowo wykazały – na podstawie ww. ekspertyzy – że spośród [...] wyciętych sosen, [...] szt. były w wieku powyżej 10 lat, [...] pniaków pozwoliło na ustalenie wieku drzew poniżej 10 lat, natomiast ustalenie wieku pozostałych [...] drzew było niemożliwe, z uwagi na brak dowodów. Dlatego też w odniesieniu tylko do [...] sztuk wyciętych sosen nałożono na skarżących karę pieniężną, natomiast wobec wycinki [...] sztuk sosen postępowanie umorzono ze względu na brak dowodów. Organy orzekające wykazały, że usunięte drzewa rosły na nieruchomości skarżących i na tej podstawie zasadnie wymierzyły stronie karę pieniężną. Podkreślić również należy, iż fakt wycięcia drzew nie był kwestionowany przez skarżących na żadnym etapie postępowania, kwestionowany był jedynie wiek drzew. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem karę wymierza się właścicielom nieruchomości, bądź ich posiadaczom, bowiem tylko oni mogą dopuścić się tego deliktu administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 83 ust. 1 u.o.p. tylko oni mogą skutecznie ubiegać się o uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Wobec tego, że nikt inny nie mógłby uzyskać zezwolenia, o jakim mowa w przywołanym przepisie, to oczywiście również nikt inny nie może ponosić odpowiedzialności administracyjnej za ich usunięcie bez zezwolenia (por. m.in. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 5 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 780/05 i z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 781/05, wyrok WSA w Opolu z dnia 2 lutego 2006, sygn. akt II SA/Op 194/05 zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Karę pieniężną wymierza się bez względu na przyczynę naruszenia wymagań ustawy o ochronie przyrody oraz niezależnie od tego czy podmiot dopuszczający się takiego deliktu administracyjnego miał świadomość istnienia obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzewa (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15 stycznia 2009, sygn. akt II SA/Gl 568/08 zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro doszło do niezgodnego z prawem usunięcia drzew, to zasadnie organy orzekające podjęły czynności wyjaśniające w celu ustalenia wysokości kary administracyjnej. W tym zakresie organ I instancji prawidłowo oparł się o art. 89 ust. 3 u.o.p., zgodnie, z którym, jeżeli ustalenie obwodu zniszczonego lub usuniętego bez zezwolenia drzewa jest niemożliwe, z powodu braku kłody, wówczas obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując najmniejszy promień pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%. W niniejszej sprawie przedmiotowa kara została wyliczona na podstawie ekspertyzy dendrologicznej sporządzonej w marcu 2012 r. na okoliczność ustalenia wieku wyciętych drzew przez biegłego Wojewody [...] w zakresie ochrony przyrody. Dowodowi temu nie sposób odmówić wiarygodności. Z ekspertyzy tej wynika niezaprzeczalnie, że wiek [...] spośród wyciętych sosen, co do których istniała możliwość ustalenia wieku, przekraczał 10 lat. Wiek drzew odczytany został z przyrostów rocznych, widocznych na zdjęciach pni (tab. nr 2 - ozn. nr 1f, 2f, 3f, 5f – por. str. 5-7 przedmiotowej ekspertyzy). Wiek drzewa oznaczonego nr 5f. ustalono, przyjmując za podstawę do wytypowania drzew w wieku powyżej 10 lat wymiary najmłodszego drzewa (będącego w wieku powyżej 10 lat), którego wiek udało się jednoznacznie odczytać (drzewo nr 2f w tabeli nr 2, wiek 11 lat, a obwód pnia 50 cm.). Z ekspertyzy tej wynika zatem, że przyjęto, że wszystkie drzewa wycięte z posesji, których obwód jest większy niż 50 cm, należy zakwalifikować jako egzemplarze w wieku powyżej 10 lat. Natomiast wnioski końcowe powyższej ekspertyzy wskazują jednocześnie, że [...] pniaków sklasyfikowano jako drzewa poniżej 10 lat, natomiast ustalenie wieku pozostałych [...] drzew było niemożliwe, z uwagi na brak dowodów. W oparciu o powyższe, organy orzekające prawidłowo przyjęły te informacje (zebrane w toku postępowania administracyjnego) jako stanowiące podstawę wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej, stosownie do przywołanego art. 89 ust. 3 u.o.p. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż co do zasady administracyjną karę pieniężną, jak wynika z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów, nakłada się po stwierdzeniu usunięcia drzewa bez wymaganego zezwolenia oraz po przeprowadzeniu oględzin, z których sporządza się protokół. Ustalenia zawarte w takim protokole są wiążące dla organu. Reasumując, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organy administracji publicznej. Sąd rozpatrując przebieg postępowania dowodowego, prowadzonego w sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Podejmowane przez organ czynności były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i nie można postawić im zarzutu dowolności, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na rzetelnie zebranym materiale dowodowym, obiektywnie ocenionym, a wysnute wnioski organu znajdują odzwierciedlenie w tym materiale. Organ zrekonstruował przebieg wydarzeń i zweryfikował wszystkie przesłanki decyzji wydanej na podstawie art. 89 ust. 3 u.o.p. Dlatego też w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę sposób przeprowadzenia postępowania oraz ustalenia organów, z których wynika, że w przedmiotowej sprawie doszło do wycięcia drzew, jak również ilości drzew, których wiek przekraczał 10 lat są prawidłowe i ustalenia te nie naruszają art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 79 i art. 80 k.p.a. Dlatego też zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.