VIII SAB/Wa 120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie zezwolenia na pracę cudzoziemca 1. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w części dotyczącej przyznania sumy pieniężnej, 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. O. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 24 lipca 2017 r. (data wpływu do organu) K. O. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewody [...] (zwany dalej: Wojewoda, organ) wniosek o wydanie dla V. P. obywatela [...] - zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 10 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu) skarżący wniósł o umorzenie w całości postępowania zainicjowanego jego wnioskiem z 24 lipca 2017 r. Następnie 11 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu) skarżący złożył do organu oświadczenie o cofnięciu swojego wniosku o umorzenie postępowania. Pismem z 15 września 2017 r. (data wpływu do organu) wnioskodawca działając na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwana dalej: k.p.a.) wniósł za pośrednictwem Wojewody do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie, w związku niepodjęciem przez organ żadnych czynności w sprawie i nie wydaniem przedmiotowego zezwolenia. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) niezwłoczne podjęcie czynności wymaganych prawem, poprzez rozpoznanie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wyznaczenie terminu załatwienia sprawy; 3) zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości; 4) wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko pracownikowi, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie oraz nie dopełnił obowiązku wskazanego w art. 36 k.p.a. Decyzją z [...] września 2017 r. Wojewoda udzielił zezwolenia typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla V. P. obywatela [...] na okres od [...] września 2017 r. do [...] września 2020 r. Postanowieniem znak [...] z [...] września 2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (zwany dalej: Minister), po rozpoznaniu złożonego środka zaskarżenia, działając na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., orzekł o: 1) uznaniu, że Wojewoda dopuścił się bezczynności; 2) zarządził podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości; 3) stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z 8 listopada 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do sądu administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę wnioskując o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, orzeczenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i niezawiadomienie przez organ, o terminie załatwienia sprawy oraz o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy; prowadzenie przez organ postępowania w sposób opieszały, nieskuteczny, z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy oraz z naruszeniem prawa strony do rzetelnego i niezwłocznego załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do przewlekłości postępowania z wyłącznej winy Wojewody i wydania ostatecznej decyzji w sprawie w terminie niemal 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia wnioskodawca podał, iż zgodnie z regulacją art. 35 § 1 i § 2 oraz § 3 k.p.a., organ obowiązany jest załatwić sprawę, która może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę niezwłocznie, nie później niż w ciągu miesiąca. Dodatkowo, art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W przedmiotowej sprawie, bez uzasadnionej przyczyny, Wojewoda nie wydał przedmiotowego zezwolenia na pracę, prowadząc postępowanie w sposób przewlekły, dopuszczając się bezczynności, co zostało potwierdzone przez Ministra w postanowieniu znak [...] z [...] września 2017 r. Zdaniem skarżącego organ nie wydał pozytywnej decyzji w przedmiotowej sprawie w rozsądnym terminie wyłącznie z własnej winy. Wojewoda posiadał komplet dokumentów niezbędnych do wydania pozytywnej decyzji w sprawie zezwolenia na pracę cudzoziemca od dnia złożenia przedmiotowego wniosku. Tym samym Wojewoda prowadził postępowanie w sposób przewlekły, naruszając uprawnienie wnioskodawcy do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, w terminie nie dłuższym niż miesiąc wbrew art. 35 § 1-3 k.p.a. Brak podejmowania czynności przez Wojewodę w postępowaniu wszczętym wnioskiem złożonym w rozpoznawanej sprawie, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Wojewoda prowadził postępowanie opieszale i nieskutecznie oraz z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy. Za taką oceną przemawia przede wszystkim brak podejmowania czynności w sprawie, jak również brak udzielenia wnioskodawcy informacji o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie. Dodatkowo, przedmiotowa sprawa nie została zakwalifikowana jako szczególnie skomplikowana, a zatem organ nie miał podstaw, aby rozpoznawać spraw w terminie dłuższym niż miesiąc. Ocenił, że organ pozostawał w zwłoce w działaniu, uchybiając w prowadzonym postępowaniu wskazanym przepisom k.p.a., co stanowi podstawę do złożenia skargi na przewlekłość postępowania i przyznania skarżącemu określonej w petitum niniejszej skargi sumy pieniężnej. Wysokość żądanej sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, uzasadniona jest tym, że zgodnie z ustalonymi z cudzoziemcem warunkami pracy i płacy, cudzoziemiec miał otrzymywać wynagrodzenie w wysokości nie mniejszej niż [...] zł miesięcznie. Wobec powyższego, skarżący nie mógł legalnie zatrudnić pracownika przez okres jednego miesiąca w wyniku czego poniósł stratę w kwocie nie mniejszej niż [...] zł., z wyłącznej winy Wojewody. W dalszej części uzasadnienia skargi wnioskodawca odniósł się do wydanego przez Ministra postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest sprawność prowadzenia przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie wydania decyzji w sprawie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, iż zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności złożenia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania warunkiem formalnym dopuszczalności jej wniesienia do sądu administracyjnego jest uprzednie złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Nie ma przy tym znaczenia to, czy zażalenie takie zostało rozpatrzone oraz stanowisko, jakie zajął w sprawie organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Opolu z 22 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Op 38/14, publ. cbois). W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony i okoliczność ta nie jest sporna. Skarżący złożył do Ministra ponaglenie w przedmiocie bezczynności Wojewody na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., w wyniku rozpoznania którego Minister stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Wskazać dalej należy, iż podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206, ze zm., zwana dalej: u.c.). Przepisy tego aktu prawnego nie wskazują terminów załatwienia sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tym samym zastosowanie w sprawie mają ogólne zasady postępowania określone w kodeksie postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym regulację zawartą w art. 109 u.c. Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie powinny być przestrzegane przez organ przepisy k.p.a. dotyczące terminów załatwiania spraw. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Przepis art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Zgodnie z treścią art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2). Środkami obrony przed bezczynnością lub przewlekłością organów administracji publicznej są ponaglenia określone w art. 37 k.p.a., a następnie skarga na bezczynność organu oraz skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, składane do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z regulacją art. 149 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., mającym zastosowanie w niniejszym postępowaniu, Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 k.p.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, publ.cbois), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (patrz: J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. W wyroku z dnia 26 października 2012 r. w sprawie II OSK 1956/12 (publ. cbois) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Odnosząc powyższe rozważania do stanu niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż postępowanie prowadzone w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca prowadzone było w sposób przewlekły. Analiza akt sprawy prowadzi do konkluzji, że wniosek w przedmiocie udzielenia zgody na pracę cudzoziemca skarżący złożył 24 lipca 2017 r. Następnie 10 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu) wnioskodawca wniósł o umorzenie w całości postępowania zainicjowanego jego wnioskiem z 24 lipca 2017 r. Następnie 11 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu) skarżący złożył do organu oświadczenie o cofnięciu swojego wniosku o umorzenie postępowania. W dniu 15 września 2017 r. (data wpływu do organu) wnioskodawca złożył ponaglenie w związku niepodjęciem przez Wojewodę żadnych czynności w sprawie i nie wydaniem przedmiotowego zezwolenia. Następnie [...] września 2017 r. organ wydał decyzję o udzieleniu zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedstawionych przy skardze aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest zawiadomienia przez organ wnioskodawcy o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca. Brak też zawiadomienia podjętego w trybie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a. informującego o zwłoce w załatwieniu sprawy, przyczynach tej zwłoki oraz nowym terminie rozpoznania wniosku. Dopiero złożenie przez skarżącego ponaglenia (15 września 2017 r.) skutkowało rozpatrzeniem wniosku wnioskodawcy, co jak wskazano wyżej miało miejsce pięć dni później ([...] września 2017 r.). W stanie faktycznym niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wojewoda przewlekle prowadził postępowanie w przedmiocie wydania wnioskowanego zezwolenia. Wojewoda miał obowiązek załatwienia sprawy w terminie najwyżej jednego miesiąca od daty doręczenia żądania wnioskodawcy, co miało miejsce 24 lipca 2017 r. Przyjmując nawet, że wnioskodawca złożył wniosek o umorzenie postępowania w dniu 9 sierpnia 2017 r., które następnie cofnął w dniu 11 sierpnia 2017 r., termin jednego miesiąca upływał 11 września 2017 r. Analiza czynności dokonanych przez organ w niniejszej sprawie, a właściwie ich braku w powyższym okresie, uzasadnia stwierdzenie przewlekłości organu w rozpoznaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca, które nastąpiło z pominięciem czynności określonych w art. 36 k.p.a. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 24 lipca 2017 r. (punkt 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd jednocześnie uznał, że zaistniała w sprawie przewlekłość nie ma cech rażącego naruszenia prawa (punkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.). Za rażące naruszenie art. 35 k.p.a. można uznać oczywiste niezastosowanie się do wskazanych w nim terminów, zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Przedstawiona wyżej chronologia zdarzeń wskazuje, że taka okoliczność w niniejszej sprawie nie wystąpiła. O kosztach postępowania, na które składają się wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, oraz wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 4 sentencji wyroku). Jednocześnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi w części dotyczącej przyznania sumy pieniężnej. O przyznaniu sumy pieniężnej lub wymierzeniu grzywny sąd może orzec w razie uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Suma pieniężna jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi. Wybór środka (grzywna lub suma pieniężna) należy do sądu i powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, którym jest, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. To, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny, nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność: zwalczenia bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu (por: wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 1506/16). Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z k.p.a. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Nadto suma pieniężna stanowi formę rekompensaty dla skarżącego za zwłokę w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie jak przedstawiono wyżej mimo zwłoki przewlekania sprawy organ załatwił sprawę w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Z tego też względu Sąd uznał, że wniosek skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej jest niezasadny.