VIII SAB/Wa 86/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką w [...]do rozpoznania wniosku skarżącego J. W. z dnia 24 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]na rzecz skarżącego J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 11 sierpnia 2025 r. J. W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] (dalej: organ, ORA) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż wnioskiem z 24 kwietnia 2025 r. zwrócił się do ORA o udostępnienie informacji publicznej obejmującej wydanie w formie kserokopii lub skanu: 1. protokołów posiedzeń Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] odbytych w miesiącach maj, czerwiec i wrzesień 2023 r. oraz wrzesień, październik i listopad 2024 r., 2. uchwały ORA podjętej w 2023 r., dotyczącej współpracy Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z Uniwersytetem [...] w [...] (UTH - Obecnie UR). W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek organ przy piśmie z 8 maja 2025 r. przekazał skarżącemu wnioskowane zanonimizowane protokoły oraz poinformował, że nie podejmował uchwały wskazanej pkt 2 wniosku skarżącego. Pismem z 2 czerwca 2025 r. skarżący złożył ponaglenie w sprawie dostępu do informacji publicznej, w którym wskazał, że jeżeli w ocenie organu zachodzą jakieś ograniczenia w udzieleniu informacji publicznej to winna być w ty zakresie wydana decyzja odmowna. W odpowiedzi na powyższe pismem z 26 czerwca 2025 r. ORA wskazała, ze wniosek o udzielenie informacji publicznej został w całości uwzględniony przy zastrzeżeniu konieczności zanonimizowania protokołów w zakresie, w jakim odnosiły się do konkretnych osób. W ocenie organu zaniechanie zanonimizowania tych danych mogłoby narazić ORA na zarzut naruszenia dóbr osobistych. Natomiast zdaniem skarżącego dokumenty o których udostępnienie wnosił, winny być udostępnione w pełnej treści, a nie dowolnie zredagowanej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza ograniczenia z uwagi na "naruszenie dóbr osobistych" na co powołuje się organ w swoim piśmie. Nie można uznać za anonimizację usuwania z treści udostępnianych dokumentów całych ich części. Takie działanie stanowi o dowolności w działaniu organu i braku transparentności oraz jawności działań samorządu zawodowego. Tym samym w ocenie skarżącego powinna zostać wydana decyzja odmowna. W odpowiedzi na skargę ORA wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że żądane przez skarżącego protokoły z posiedzeń organu zostały mu wydane. W treści tych protokołów zostały zanonimizowane imiona i nazwiska adwokatów w stosunku, do których ORA: podejmowała uchwały w przedmiocie wpisania na listę adwokatów, skreślenia z listy adwokatów lub zawieszenia adwokata, wydawała postanowienia lub była informowana w kwestiach finansowych, informacje dotyczące ówczesnej członkini izby adwokackiej w [...], a odnoszące się do jej pracy zarobkowej, niezwiązanej bezpośrednio z wykonywaniem zawodu adwokata. Zdaniem organu informacje te mogły być zanonimizowane wyłącznie w zakresie imienia i nazwiska, bowiem specyfika zatrudnienia i charakter wykonywanych czynność powodowałyby łatwe zidentyfikowanie osoby, której dyskusja dotyczyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten błędnie stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach wskazanej ustawy. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 dalej: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Jednak zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może również orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani nie wydał decyzji odmownej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Co warte podkreślenia, w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Lu 507/02,). Trzeba więc przyjąć, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej. Oceniając, czy adresat żądania o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w bezczynności należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji publicznej" w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek, tj.: 1) przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., 2) adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., 3) żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie adresatem przedmiotowego wniosku jest Okręgowa Rada Adwokacka. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1564), adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego. Okręgowa Rada Adwokacka jest organem izby adwokackiej (art. 39 pkt 2 ustawy). Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1 ustawy). Okręgowa Rada Adwokacka wykonuje zadania publiczne w zakresie określonym w art. 1 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o adwokaturze. Jest zatem podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Okoliczność ta nie była w sprawie kwestionowana. Kolejną kwestią wymagającą rozważenia było ustalenie, czy żądanie skarżącego udostępnienia, protokołów posiedzeń Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] odbytych w miesiącach maj, czerwiec i wrzesień 2023 r. oraz wrzesień, październik i listopad 2024 r., stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną w ramach katalogu otwartego, określony został w art. 6 tej ustawy. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W szczególności informację publiczną stanowią informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa, w art. 4 ust. 1, w tym o ich trybie działania. Informację publiczną stanowi również treść i postać dokumentów urzędowych. Wobec powyższego należało uznać, że protokół z posiedzenia Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] to dokument mający walor informacji publicznej, jako, że stanowi on informację o organach samorządu zawodowego - o ich organizacji i działalności oraz o majątku, którym dysponują, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i lit. f oraz pkt 5 lit. c w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Z nadesłanych przez organ protokołów, które zostały udostępnione skarżącemu wynika, że przedmiotem posiedzeń były sprawy osobowe związane m.in. z rozpatrywaniem o wniosków o wpis na listę adwokatów, o skreślenie z listy adwokatów, umorzenie zaległości z tytułu składek, wniosków o wpis na listę aplikantów, z podjęciem decyzji o skierowaniu sprawy do Rzecznika Dyscyplinarnego oraz sprawy różne jak referat z przebiegu Konferencji Mediacyjnej. W protokołach udostępnionych skarżącemu zanonimizowano imiona i nazwiska adwokatów w wobec, których ORA podejmowała uchwały w sprawach osobowych. Anonimizacji poddano również części protokołów dotyczące przebiegu konferencji, w której uczestniczył przedstawiciel ORA czy całość informacji przekazanych przez Dziekana ORA przed przyjęciem porządku obrad. Jak wyjaśnił organ w przekazanych skarżącemu protokołach zanonimizowano imiona i nazwiska adwokatów w stosunku zanonimizowane imiona i nazwiska adwokatów w stosunku, do których organ podejmował uchwały w przedmiocie wpisania na listę adwokatów, skreślenia z listy adwokatów lub zawieszenia adwokata, wydawała postanowienia lub była informowana w kwestiach finansowych. Anonimizacji poddano również informacje dotyczące ówczesnej członkini izby adwokackiej w [...], a odnoszące się do jej pracy zarobkowej, niezwiązanej bezpośrednio z wykonywaniem zawodu adwokata. Zdaniem organu informacje te mogły być zanonimizowane wyłącznie w zakresie imienia i nazwiska, bowiem specyfika zatrudnienia i charakter wykonywanych czynność powodowałyby łatwe zidentyfikowanie osoby, której dyskusja dotyczyła. Kwestia sporną w rozpoznawanej sprawie jest czy organ udostępniając wnioskowane protokoły miał obowiązek anonimizując częściowo dane informacje wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej. W tym miejscu wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, dlatego anonimizacja będąca zabiegiem technicznym, umożliwiającym udzielenie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, jest w orzecznictwie powszechnie akceptowalna jako właściwy środek służący realizacji prawa do informacji publicznej z uwzględnieniem prawa do prywatności. Udostępnienie informacji publicznej w formie zanonimizowanej nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli wynika to z przepisów prawa. Anonimizacji nie można tym samym utożsamiać z odmową udzielenia informacji publicznej. "Zanonimizowanie" udostępnionej informacji nie jest niezgodne z przepisami u.d.i.p. i nie musi przybierać formy decyzji. Jednakże oceniając czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, należy sprawdzić czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej. Wydanie decyzji odmownej, na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. byłoby konieczne tylko w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Ocenę tę należy zatem przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt I OSK 878/18 i tam: wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1928/150; wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 537/17; wyrok NSA z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I OSK 227/17) W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył całości protokołów z posiedzeń organu we wskazanych okresach. W ocenie Sądu dokonana przez organ anonimizacja, wnioskowanych protokołów niweczy pożądany przez skarżącego rezultat w postaci uzyskania informacji o ich treści, czemu skarżący dał wyraz w pismach z 2 czerwca 2025 r. oraz 25 lipca 2025 r. skierowanych do organu oraz we wniesionej skardze i piśmie procesowym z 6 listopada 2025 r. W orzecznictwie przyjmuje się, że anonimizacja kluczowych kwestii dotyczących wniosku o udzielenie informacji publicznej oznacza, że wniosek w istocie nie zostaje rozpoznany. Sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Nie stanowi zatem wypełnienia obowiązku informacyjnego, wynikającego z u.d.i.p., udostępnienie informacji w części, niepełnej albo wymijającej (por. wyrok NSA z 28 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1432/17). Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd wskazuje, że rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego obowiązku udostępnienia wnioskowanych dokumentów w całości, jeśli zawarte są w tych dokumentach informacje prawnie chronione. Niemniej w okolicznościach tej sprawy – z uwagi na zakres wnioskowanej informacji publicznej – jeżeli zdaniem organu nie jest możliwe jej udostępnienie w żądanym zakresie, to konieczne staje się wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej z uzasadnieniem, jakie konkretnie informacje i ze względu na ochronę jakich praw zostają usunięte z tych protokołów, pamiętając że argumentacja ta powinna pozwolić zarówno wnioskodawcy, a potem ewentualnie sądowi administracyjnemu, na uzyskanie pełnej wiedzy o powodach usunięcia poszczególnych treści z tych dokumentów. Na marginesie Sąd wskazuje, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża się spójny pogląd, że adwokat jest zawodem zaufania publicznego, albowiem istota jego działalności sprowadza się do zapewnienie obywatelom fachowej pomocy prawnej i zastępstwa procesowego, co z kolei kwalifikuje się jako pełnienie funkcji publicznej. Konsekwencją tej kwalifikacji jest brak możliwości skorzystania przez adwokata z ograniczenia dostępu do informacji publicznych, które go dotyczą z powołaniem się na prywatność osoby fizycznej – art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2016 r., I OSK 2932/15 oraz w wyrok z 26 kwietnia 2019 r., I OSK 1826/17. Nie oznacza to jednak, że wszystkie informacje dotyczące adwokata są związane z wykonywaniem zadań władzy publicznej. Takimi informacjami nie są przykładowo informacje dotyczą aktywności zawodowej adwokata i aplikanta adwokackiego w sprawach dotyczących konkretnych podmiotów. Informacje ogólne, dotyczące wykonywania zawodu przez konkretnego adwokata, odnoszące się do jego wykształcenia, tytułu naukowego, miejsca i formy prowadzonej działalności, ewentualnych postępowań dyscyplinarnych będą stanowić informację publiczną. W wyroku z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 56/18, WSA we Wrocławiu uznał, że orzeczenia wydawane przez sądy dyscyplinarne mają charakter informacji publicznych. Jednocześnie Sąd w niniejszym składzie podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 26 lipca 2022 r., III OSK 2697/21, zgodnie z którym "informacje ogólne, dotyczące wykonywania zawodu przez konkretnego adwokata, odnoszące się do jego wykształcenia, tytułu naukowego, okresu wykonywania zawodu, miejsca i formy prowadzonej działalności, ewentualnych postępowań dyscyplinarnych, działalności w samorządzie adwokackim, będą stanowić informację publiczną". Sąd w niniejszym składzie podziela, znane mu z urzędu, analogiczne stanowisko prezentowane w analogicznych sprawach w nieprawomocnych wyrokach sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Kielcach z 13 września 2023 roku, II SAB/Ke 76/23, wyrok WSA we Wrocławiu z 4 października 2023 roku, IV SAB/Wr 175/23, wyrok WSA w Kielcach z 22 lutego 2024 roku, II SAB/Ke 122/23, wyrok WSA w Kielcach z 3 lipca 2024 roku II SAB/Ke 61/24, IV SAB/Wr 294/24, wyrok WSA w Kielcach z 28 sierpnia 2024 roku, II SAB/Ke 80/24, wyrok WSA w Kielcach z 28 sierpnia 2024 roku, II SAB/Ke 79/24, wyrok WSA we Wrocławiu z 29 sierpnia 2024 roku, IV SAB/Wr 337/24). Podsumowując, w ocenie Sądu skarżący nie uzyskał pełnej informacji publicznej w odpowiedzi na złożony 24 kwietnia 2025 r. wniosek. Z tego powodu Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1 wyroku). Stwierdzając bezczynność i zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku, Sąd nie był jednak władny do wskazania sposobu jego załatwienia, z tej to przyczyny, że na tym etapie postępowania nie posiada kompetencji do merytorycznego rozstrzygania tej kwestii. W niniejszym postępowaniu nie można bowiem nakazać organowi – Radzie podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji określając jej treść. To do organu należy ocena czy udostępni żądaną informację, czy też uzna, iż udostępnienie jej podlega ustawowemu ograniczeniu i podejmie czynności procesowe w tym zakresie. Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, chociaż nie stanowiła ona prawidłowej realizacji wniosku. Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). O kosztach postępowania (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu od skargi w wysokości 100 zł