VIII SAB/Wa 87/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 roku sygn. akt VIII SAB/Wa 61/16 w sprawie ze skargi Ł. S. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) uchyla postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 roku sygn. akt VIII SAB/Wa 61/16; 2) umarza postępowanie w sprawie zobowiązania Dyrektora Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w W. do udzielenia informacji publicznej z wniosku Ł. S. z dnia [...] lutego 2016 roku; 3) stwierdza, że Dyrektor Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w W. dopuścił się bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej na podstawie wniosku Ł. S. z dnia [...] lutego 2016 roku; 4) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 5) zasądza od Dyrektora Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w W. na rzecz skarżącego Ł. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 27 lipca 2017 r. Ł. S. (dalej: "skarżący") wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt VIII SAB/Wa 61/16) odrzucającym skargę na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala [...] nr [...][...] Uniwersytetu Medycznego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Sąd uznał przedmiotową skargę za niedopuszczalną, wobec niezłożenia przez skarżącego w organie wniosku z 8 lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący jako podstawę prawną skargi wskazał przepisy art. 273 § 2 i art. 277 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Powołał się przy tym na przeprowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] postępowanie przygotowawcze w sprawie nieudzielenia informacji publicznej wbrew ciążącemu obowiązku w okresie od 10 lutego 2016 r., lecz nie później niż do dnia 1 grudnia 2016 r. poprzez brak odpowiedzi na wniosek datowany na dzień 8 lutego 2016 r. tj. o czyn z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący zauważył, iż w ramach przeprowadzonego postępowania przygotowawczego przesłuchano B. K., pracownika Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala [...] nr [...] [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] odpowiedzialnego za obieg korespondencji na terenie placówki. Po przesłuchaniu B. K. skontaktowała się w dniu 26 kwietnia 2017 r. z asp. sztab. S. D. z Wydziału d/w z Przestępczości Przeciwko Mieniu Komendy Rejonowej Policji [...][...], prowadzącą dochodzenie w sprawie, informując że po sprawdzeniu w rejestrach ujawniła wpływ pisma od Ł. S. w dniu 10 lutego 2016 r, który został odebrany przez mec. B. Rozmowa została zanotowana w notatce urzędowej i dołączona do akt sprawy [...] Prokuratury Rejonowej [...]. W związku z powyższym skarżący wskazał, iż z notatki urzędowej wynika, że w dniu 10 lutego 2016 r. nastąpiło doręczenie, jak i również wszczęcie postępowania o udzielenie informacji publicznej. Skarżący dowiedział się o nowych okolicznościach 12 maja 2017 r. w siedzibie Prokuratury Rejonowej [...], czytając akta. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia WSA w Warszawie z 20 grudnia 2016 r. (VIII SAB/Wa 61/16) i merytoryczne rozpoznanie sprawy. W piśmie z dnia 10 listopada 2017 r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala [...] w [...] wskazał, iż po zakończeniu postępowania w sprawie VIII SAB/Wa 61/16 Szpital nie prowadził już żadnych czynności administracyjnych w sprawie. Nie odnaleziono także pisma skarżącego z dnia 8 lutego 2016 r. Jednocześnie Dyrektor Szpitala poinformował, iż skarżący ponownie złożył pismo datowane na 2 stycznia 2017 r., stanowiące wniosek o udostepnienie informacji publicznej, obejmujące ten sam zakres informacji, o którym wnosi w piśmie z 8 lutego 2016 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. Szpital udzielił skarżącemu informacji w takim zakresie jakiego żądał. Organ wskazał zatem, iż w związku z tym, że oba wnioski skarżącego obejmowały ten sam zakres informacji publicznej, a Szpital obowiązek wykonał, dalsze postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 272 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż z notatki urzędowej dołączonej do akt sprawy [...] wynika, iż wniosek skarżącego z 8 lutego 2016 r. (którego dotyczyła skarga w sprawie VIII SAB/Wa 61/16) został ujawniony w rejestrach organu, co potwierdza jego wpływ do organu. Skarga o wznowienie postępowania sądowego posiada zatem usprawiedliwione podstawy, tj. spełnia przesłanki, o których mowa w art. 272 § 2 p.p.s.a. Została przy tym złożona w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności (art. 277 p.p.s.a.), tj. w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Stąd wniosek, że warunki formalnoprawne do jej wniesienia zostały spełnione. Sąd uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym przedstawionym powyżej wystąpiła przesłanka do uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2016 r. sygn. akt: VIII SAB/Wa 61/16, o czym Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. W sprawie niniejszej ocenie podlegało, czy organ, do którego strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, dopuścił się bezczynności. Niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja ("ile Szpital w 2015 roku dokonał [...]") stanowiła informację publiczną, a organ, jako organ administracji publicznej, zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Biorąc zatem pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek przesłany pocztą wpłynął do organu w dniu 10 lutego 2016 r., co potwierdza notatka urzędowa dołączona do akt sprawy [...] Prokuratury Rejonowej [...]. Organ nie udzielił skarżącemu żądanej informacji. Następnie pismem z 2 stycznia 2017 r., skarżący ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, obejmując ten sam zakres informacji, o którym wnosił w piśmie z 8 lutego 2016 r. Jak wynika z pisma organu z 10 listopada 2017 r. Szpital odpowiedział na ww. wniosek skarżącego informując, pismem z dnia 9 stycznia 2017 r., że w 2015 r. wykonał [...]. Podkreślenia wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi, jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Ujednolicona wskutek wydania przez NSA dnia 26 listopada 2008 r. uchwały siedmiu sędziów w sprawie I OPS 6/08 linia orzecznicza sądownictwa administracyjnego stanowi, że w sytuacji, w której po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu, czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wniosek strony skarżącej rozpoznany został przed rozpoznaniem niniejszej skargi o wznowienie, co powoduje, że w toku zawisłej przed sądem sprawy sądowadministracyjnej odpadł przedmiot zaskarżenia, co implikuje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku). Skoro sprawa w zakresie informacji zawartej we wniosku skarżącego z 8 lutego 2016 r. została załatwiona zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej dopiero po wystąpieniu z ponownym wnioskiem z 2 stycznia 2017 r., to po stronie jej adresata zachodzi bezczynność. Wobec tego należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd uznał także, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest, jak stwierdził NSA w wyroku z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15, kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Przekładając powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek strony skarżącej rozpoznany został dopiero po roku. Biorąc pod uwagę to, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje do dokonania tej czynności dwa tygodnie, stwierdzić należy, iż po stronie organu wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa. Sąd uznał, że bezczynność w niniejszym przypadku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił zaś na mocy art. 200, art. 205 i art. 209 p.p.s.a. Do zwróconych kosztów postępowania Sąd zaliczył [...] zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu stałego od skargi o wznowienie postępowania.