VIII SAB/Wa 89/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. - wspólnika spółki cywilnej "[...]" na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2010 oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga P. M.– wspólnika spółki cywilnej [...] na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] maja 2010 r. P. M.– wspólnik spółki cywilnej [...] z siedzibą w B., gmina B., powiat [...] (dalej: skarżący, strona) złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: Kierownik BP w B., organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok. Decyzją Nr [...] z [...] listopada 2010 r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne uznając, że spółka cywilna nie posiada przymiotu strony do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie przedmiotowej płatności. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 września 2011 r. w sprawie VIII SA/Wa 384/11 uchylił decyzje organów obu instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 czerwca 2013 r. w sprawie II GSK 59/12 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora ARiMR. Wskazane rozstrzygnięcia sądowe wpłynęły do organu I instancji w dniu 9 września 2013 r. W dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżący złożył w organie I instancji wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych, podając nowy adres siedziby spółki: [...][...], [...] K., gmina [...], powiat [...]. Zawiadomieniem z [...] kwietnia 2013 r. Kierownik BP w B., w związku ze zmianą siedziby spółki, przekazał sprawę do organu właściwego – Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w D. (dalej: Kierownik BP w D.). W dniu [...] września 2013 r. do Kierownika BP w D. wpłynął również ww. wyrok WSA w Warszawie o sygnaturze akt VIII SA/Wa 384/11. Pismem z [...] września 2013 r. Kierownik BP w D., po otrzymaniu pełnych akt sprawy dotyczącej przyznania przedmiotowej płatności, wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień na okoliczność prowadzenia działalności rolniczej na gruntach deklarowanych do płatności. Odpowiedzi na powyższe skarżący udzielił [...] października 2013 r., składając obszerną dokumentację. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Kierownik BP w D., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, iż Kierownik BP w D. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki z art. 3 ust. 1-3 oraz art. 12 ust. 3-5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) w dacie złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów przez spółkę. Tak więc przed tym samym organem zawisły dwa postępowania administracyjne, a organ uznał, że kwestia wpisu do ewidencji producentów ma zasadnicze znaczenie dla możności przyznania płatności. Na skutek zażalenia złożonego przez skarżącego na ww. postanowienie o zawieszeniu postępowania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie od postanowienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Sprawa zarejestrowana została pod sygn. akt I SA/Sz 738/14. W dniu [...] marca 2014 r. skarżący złożył do Kierownika BP w D. zmianę do wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych, w zakresie miejsca siedziby spółki, podając jej nowy adres: ul. [...][...],[...] B., powiat [...], województwo [...]. W związku z powyższym, zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Kierownik BP w D. przekazał sprawę do organu właściwego, jakim ponownie stał się Kierownika BP w B.. Akta postępowania administracyjnego, dotyczące wniosku o przyznanie na rzecz spółki płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 wraz z informacją o zawieszeniu tego postępowania i zaskarżeniu ostatecznego postanowienia w tym zakresie przez skarżącego do sądu administracyjnego, wpłynęły do Kierownika BP w B. w dniu [...] czerwca 2014 r. W dniu [...] marca 2015 r. (data wpływu) skarżący wniósł do Dyrektora ARiMR zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika BP w B. postępowania w sprawie przyznania przedmiotowej płatności. Skarżący podniósł, że w tej sprawie ustawowe terminy załatwienia spraw zakreślone w k.p.a. upłynęły bezskutecznie. Organ I instancji nie dokłada należytej staranności do organizacji pracy tak, aby jeśli nie w miesiąc, to w dwa miesiące przeprowadzić czynności dowodowe w sprawie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Kierownik BP w B. wezwał skarżącego do złożenia w terminie 14 dni wyjaśnień w zakresie wskazania wszystkich wspólników spółki na przestrzeni lat: 2008 – 2015 z podaniem daty dotyczącej każdej zmiany wspólników tego podmiotu. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika BP w B. postępowania w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że nie sposób uznać, aby Kierownik BP w B. pozostawał w bezczynności czy też opieszale prowadził postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2010 r., skoro zawieszone przed Kierownikiem BP w D. postępowanie w tym zakresie nie zostało przez ten organ podjęte. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. (data wpływu do organu I instancji) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Kierownika BP w B. postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok. Skarżący wniósł o uznanie skargi na za zasadną oraz o zobowiązanie organu I instancji do zakończenia postępowania w określonym terminie i wymierzenie mu grzywny celem zdyscyplinowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zawieszone postępowanie powinno być podjęte przez Kierownika BP w B. z urzędu już w czerwcu 2014 r., bowiem w dniu [...] czerwca 2014 r. Kierownik BP w D. umorzył postępowanie stanowiące prejudykat. Organ I instancji nie dostrzegł powyższego obowiązku, dlatego w sprawie zachodzi bezczynność i przewlekłość postępowania. W odpowiedzi na skargę Kierownik BP w B. wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając przebieg postępowania w sprawie. Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. Sąd dopuścił dowód z dokumentu złożonego przez pełnomocnika skarżącego w postaci decyzji Kierownika BP w D. z dnia [...] czerwca 2014 r. o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w sprawie, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki wpisu do ewidencji producentów przez spółkę na podstawie art. 3 ust. 1-3 oraz art. 12 ust. 3-5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.). Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że przyczyną umorzenia postępowania jest utrata przez Kierownika BP w D. właściwości do rozpatrywania sprawy w związku ze zmianą siedziby spółki na województwo [...], powiat [...], gmina B. (k. 72 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że spółka nie składała wniosku o podjęcie zawieszonego w przedmiotowej sprawie postępowania (k. 73 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Wskazany wyżej przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), to jest przed 15 sierpnia 2015 r., z uwagi na treść art. 2 w związku z art. 1 pkt 1 tej ustawy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest sprawność prowadzenia przez Kierownika BP w B. postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, złożonego w dniu [...] maja 2010 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok. Na rozprawie sądowej w dniu 17 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował skargę w tym zakresie, że Kierownik BP w B. był w przewlekłości od momentu przekazania akt przez Kierownika BP w D., tj. od sierpnia 2014 r. (k. 73 akt sądowych). W pierwszej kolejności podać trzeba, iż zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności złożenia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania warunkiem formalnym jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Nie ma przy tym znaczenia to, czy zażalenie takie zostało rozpatrzone oraz jakie stanowisko zajął w sprawie organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Opolu z 22 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 38/14, publ. cbois). W niniejszej sprawie bezspornie wymóg ten został spełniony, bowiem skarżący złożył zażalenie do organu odwoławczego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (patrz: J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. W wyroku z 26 października 2012 r. w sprawie II OSK 1956/12 (publ. cbois) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Z kolei z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. daje stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, jak również jego bezczynność. Uprawnienie to sprowadza się do żądania wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Na sąd nakłada natomiast, obok oceny czy mamy do czynienia z przewlekłością lub bezczynnością, obowiązek ustalenia czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może także, na wniosek lub z urzędu, orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do ww. terminów nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony (art. 35 § 5 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427, zwana dalej: ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2009 r Nr 33, poz. 262, zwane dalej: rozporządzeniem rolnośrodowiskowym). W pierwszej kolejności obowiązują więc terminy załatwienia wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, wynikające z § 21 ww. rozporządzenia. Kierownik Biura Powiatowego Agencji wydaje decyzje w sprawie przyznania pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych w terminie od dnia 1 grudnia roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony ten wniosek (§ 21 ust. 2 ww. rozporządzenia). Natomiast o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ ten zawiadamia na piśmie rolnika, podając przyczyny zwłoki wskazując nowy termin załatwienia sprawy (§ 21 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, w terminie do [...] marca 2011 r. zostały wydane dwie decyzje w tej sprawie, zarówno przez organ I instancji, jak i Dyrektora ARiMR na skutek odwołania. Postępowanie administracyjne było poddane również kontroli sądowej i dopiero w dniu [...] września 2013 r. prawomocny wyrok WSA w Warszawie, uchylający obie wydane decyzje administracyjne, wpłynął do Kierownika BP w B.. Na sprawność dalszego postępowania w przedmiotowej sprawie niewątpliwie duże znaczenie miały decyzje skarżącego w postaci dwukrotnej zmiany siedziby spółki. Pierwszy raz wniosek skarżącego, wobec zmiany siedziby spółki, a tym samym zmiany właściwości organu, został przekazany wraz z aktami sprawy do Kierownika BP w D. na podstawie zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ ten prowadził postępowanie w sprawie i wydał [...] stycznia 2014 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., wydanym w sprawie I SA/Sz 738/14 orzekł o jej oddaleniu. W toku postępowania odwoławczego dotyczącego postanowienia Kierownika BP w D. o zawieszeniu postępowania skarżący w dniu [...] marca 2014 r. ponownie zmienił siedzibę spółki na pierwotny adres w B., dlatego akta przedmiotowej sprawy w dniu [...] czerwca 2014 r. wróciły zgodnie z właściwością do Kierownika BP w B.. Organ ten otrzymał akta z D. wraz z informacją, że sprawa jest na etapie zawieszenia. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, złożonym na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r., od sierpnia 2014 r. organ I instancji pozostaje w przewlekłości w załatwieniu przedmiotowego wniosku. Jednak, zdaniem Sądu, wobec zawieszenia postępowania przez Kierownika BP w D. i przekazania akt do B. na etapie zawieszenia, nie można Kierownikowi BP w B. postawić zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji braku wniosku skarżącego o jego podjęcie, jak również braku informacji o ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania. W tym miejscu należy wskazać, że zawieszenie postępowania przerywa tok postępowania administracyjnego; w tym stanie sprawa spoczywa "bez biegu", nie są wówczas podejmowane czynności procesowe i nie biegną terminy. Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą jego bieg i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przewlekłość organu w rozpoznaniu sprawy i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie się wykluczającymi instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów, przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, o czym stanowi art. 103 k.p.a., a tym samym eliminuje możliwość powstania bezczynności czy też przewlekłości związanej z upływem terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., I OSK 89/06, Lex nr 291403). W dacie złożenia przedmiotowej skargi, tj. 11 czerwca 2015 r. (data prezentaty), jak również w dacie wyrokowania przez sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu, postępowanie administracyjne w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok było zawieszone. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organ I instancji pozostaje w bezczynności lub prowadzi przewlekle postępowanie. Skoro bowiem postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowej płatności zostało zawieszone przez właściwy ówcześnie organ prowadzący, tj. Kierownika BP w D., to organ zaskarżony, tj. Kierownik BP w B., który jest aktualnie właściwy w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2010 rok, nie miał podstaw do tego, aby prowadzić postępowanie zainicjowane wnioskiem z [...] maja 2010 r. do czasu zakończenia postępowania wpadkowego dotyczącego tego zawieszenia. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, organ stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Strony oraz inne osoby uczestniczące w takim postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). W świetle powyższego, w okolicznościach tej sprawy, należy uznać, że strona poprzez ponowną zmianę siedziby spółki w toku zawieszenia postępowania przed Kierownikiem BP w D., sama doprowadziła do przewlekłości w rozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] maja 2010 r. Niewątpliwie skarżący, po otrzymaniu decyzji Kierownika BP w D. z dnia [...] czerwca 2014 r. o umorzeniu postępowania, będącego przyczyną zawieszenia, wiedząc o zmianie właściwości organu do rozpoznania tej sprawy i kwestionując postanowienie o zawieszeniu postępowania, winien niezwłocznie (w swoim interesie) złożyć w organie I instancji wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Taki wniosek, zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a., strona może złożyć również wówczas, gdy postępowanie zostało zawieszone z urzędu. Tymczasem tę decyzję pełnomocnik skarżącego złożył dopiero na rozprawie sądowej w dniu 17 grudnia 2015 r., co świadczy o braku współdziałania strony z organem, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Należy pamiętać, że to nie organ I instancji zawieszał postępowanie w sprawie, a Kierownik BP w D. nie poinformował właściwego organu o ustaniu przyczyny zawieszenia. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika organu, złożonego na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. (k. 73v akt sądowych), otrzymana wówczas od pełnomocnika skarżącego decyzja Kierownika BP w D. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki wpisu do ewidencji producentów przez spółkę będzie podstawą do podjęcia zawieszonego postępowania. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.