VIII SO/Wa 6/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 3 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Publicznej Szkoły Podstawowej im. [...] w J. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 21 czerwca 2025 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Publicznej Szkoły Podstawowej im. [...] w J. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasadzić od Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej im. [...] w J. na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 29 sierpnia 2025 r. Stowarzyszenie na rzecz rozwoju Gminy J. (dalej: Stowarzyszenie) złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) wniosek o wymierzenie w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a Dyrektorowi Publicznej Szkoły Podstawowej [...] w J. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi na bezczynność z 21 czerwca 2025 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego z 6 czerwca 2025 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 1 września 2025 r. wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny i nadesłania kompletnych akt administracyjnych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Pismem z 10 września 2025 r., organ udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, w którym wniósł o jego oddalenie w całości oraz przekazał skargę z 21 czerwca 2025 r. wraz z aktami administracyjnymi. W odpowiedzi organ wskazał, że przedmiotowa skarga wpłynęła 21 czerwca 2025 r. czyli bezpośrednio przed zakończeniem roku szkolnego. Ponieważ był to okres wyjątkowo intensywny pod względem obowiązków organizacyjnych i administracyjnych, skarga nie została niezwłocznie przekazana do Sądu. W czasie wakacyjnym praca szkoły odbywała się przy znacząco ograniczonej obsadzie kadrowej. Okoliczności powyższe spowodowały omyłkowe i niezamierzone uchybienie obowiązkowi formalnemu w zakresie terminowego przekazania skargi. Opóźnienie miało charakter wyłącznie organizacyjny i incydentalny. Organ nie działał w złej wierze, nie uchylał się od obowiązku, a po stwierdzeniu uchybienia niezwłocznie podjął działania naprawcze Wpis sądowy od wniosku w kwocie 100 zł został uiszczony 4 września 2025 r. (k. 56 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z 21 czerwca 2025 r. na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 54 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1). Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula (art. 54 § 2). Następnie stosownie do art. 55 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd w uprawnienie do jej wymierzenia. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy, a sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Co do zasady, dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem wniosku o wymierzenie grzywny, czy też przez rozpoznaniem takiego wniosku, nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie też przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie, oraz okres uchybienia nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. postanowienia NSA z dnia: 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r. sygn. akt II OZ 914/10 i 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 232/13, orzeczenia dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że treść art. 54 § 2 p.p.s.a. doznaje modyfikacji w zakresie terminu, w którym organ powinien przekazać akta sprawy sądowi, co wynika z przepisu art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, z późn. zm.), który wprowadza obowiązek przekazania akt i odpowiedzi na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ obowiązku przekazania skargi w zakreślonym terminie. Skoro skarga wpłynęła do organu 21 czerwca 2025 r., to jej przekazanie (nadanie) – zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. – powinno nastąpić do dnia 30 czerwca 2025 r. (29 czerwca 2025 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy została przekazana do tutejszego Sądu - po uprzednim wezwaniu Sądu w tym zakresie -10 września 2025 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. W realiach analizowanej sprawy, biorąc pod uwagę czas przekroczenia ustawowego terminu ustanowionego na obligatoryjne przekazanie skargi sądowi przez organ oraz okoliczność, że organ przekazał skargę sądowi i sprawa ma dalszy bieg przed sądem, sąd ocenia, że należało wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tej materii sądowi. Przyjęty wymiar grzywny w ocenie Sądu jest adekwatny do stopnia naruszenia przez organ ustawowego obowiązku terminowego przekazania skargi sądowi. Realizuje funkcje: dyscyplinującą, represyjną i prewencyjną, jakie ustawodawca przypisał tej instytucji, aby chronić prawo skarżących do sprawnej kontroli legalności działania organów administracji publicznej (por. szerzej uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 3/09 (publ. ONSAiWSA 2010/1/2). Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia