I SA/Wr 1000/16

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A Sp. z o. o. z siedzibą w W. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz od października do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić przyznania prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżąca spółka, prowadząca działalność w zakresie sprzedaży metali i rud metali, wniosła o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w osobie J. C. Zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono na podstawie pisma strony skarżącej z dnia 6 września 2016 r. i urzędowego formularza k - 56, gdyż w rubryce nr 4 obejmującej zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy spółka nie wykreśliła zbędnych żądań ("niepotrzebną treść") zgodnie z pouczeniem zawartym na ostatniej stronie formularza. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jako strona postępowania konsekwentnie nie zgadza się ze stanowiskiem organu kontroli skarbowej od 2009 r. Spółka posiada zarząd jednoosobowy. Prezes zarządu co najmniej od 2013 r. jest chory – cierpi na chorobę psychiczną, która wyłącza możliwość zastępowania spółki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przygotowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest czynnością zawiłą, wymagającą szczególnej wiedzy prawniczej. Na tym etapie prezes zarządu nie jest w stanie samodzielnie podjąć prawidłowych działań zmierzających do ochrony interesów prawnych spółki. W oświadczeniu o majątku i dochodach strona podała, że kapitał zakładowy spółki wynosi 52.000 zł, wartość środków trwałych 0 zł, zaś co do zysku lub straty za ostatni rok – na dzień złożenia wniosku bilans nie był sporządzony. Saldo rachunku bankowego na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło 0 zł. Na wezwanie, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), przedłożone zostały wydruki historii rachunku bankowego z zerowym saldem, deklaracje VAT-7 za maj, czerwiec i lipiec 2016 r. oraz zeznanie podatkowe za 2015 r.. Wszystkie dokumenty wykazują wartości zerowe. Na deklaracjach VAT-7 zadeklarowana jest nadwyżka w VAT w kwocie 27.604 zł, która przenoszona jest co miesiąc na następny okres rozliczeniowy. Strona wyjaśniła, że bilans za 2015 oraz za poszczególne miesiące nie został sporządzony. Spółka nie posiada żadnych środków transportu ani innych środków trwałych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 i art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a wiec w zakresie całkowitym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zwrócić należy uwagę, że powyższa regulacja przewiduje, iż to wnioskodawca ma obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego żądanie. Wskazuje również na to treść art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Jednocześnie podkreślić trzeba, że wykazanie oznacza więcej niż tylko uprawdopodobnienie przesłanek przyznania prawa pomocy – wnioskodawca winien w miarę możliwości udowodnić, udokumentować fakty, na które się powołuje. Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia bowiem sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (zob. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 324/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku wskazać należy, że strona wprawdzie nadesłała dokumenty finansowe, z których jednak niewiele wynika i trudno na ich podstawie ocenić możliwości płatnicze spółki. W istocie wynika z nich, że spółka od 2015 r. nie dokonuje żadnych dostaw i nie uzyskała przychodu, nie ponosząc też kosztów jego uzyskania. Nie jest jednak możliwa jakakolwiek ocena kondycji finansowej i majątkowej spółki ze względu na brak bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2015 r. oraz za rok bieżący. Strona nie podjęła nawet próby wyjaśnień dlaczego powyższe dokumenty finansowe nie zostały sporządzone. Natomiast co do zasady, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, podmioty takie, jak spółka z o.o., obowiązane są sporządzić bilans oraz rachunek zysków i strat w terminie 3 miesięcy od dnia bilansowego. Tak sporządzona dokumentacja winna być też złożona do urzędu skarbowego po jej zatwierdzeniu, zgodnie z przepisami regulujących podatek dochodowy od osób prawnych. Przedłożone zostały wprawdzie deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące bieżącego roku, ale wynikać z nich może tylko to, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie stanowią jednak odzwierciedlenia jej sytuacji majątkowej. Zwrócić należy uwagę, że art. 246 § 2 p.p.s.a. stanowi o niewystarczających środkach na pokrycie kosztów postępowania. Użyte pojęcie "środków" nie obejmuje wyłącznie posiadanych środków pieniężnych. Chodzi tutaj o ogólny stan majątkowy wnioskodawcy, który daje podstawę oceny możliwości zgromadzenia środków na pokrycie kosztów swego udziału w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się nawet, że poza stanem posiadania, dla oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy istotna też jest jego zdolność do zgromadzenia środków na pokrycie kosztów swego udziału w sprawie (przykładowo: postanowienia NSA z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 107/14, publ. LEX nr 1452885, z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II FZ 1535/13, publ. LEX 1450453 i z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 821/14, publ. LEX nr 1479183). Wnioskodawca będący osobą prawną nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo iż podjął wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (zob. postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I GZ 390/14, publ. LEX nr 1550605). Tymczasem z przedłożonych wyjaśnień ani dokumentów nie wynika, aby strona skarżąca podjęła jakiekolwiek czynności zmierzające do zgromadzenia środków pieniężnych celem pokrycia kosztów swego udziału w niniejszej sprawie choćby w części. Końcowo wyjaśnienia wymaga, iż fakt zmagania się z chorobą psychiczną przez prezesa zarządu, który jest jedynym uprawnionym do reprezentacji spółki, nie może stanowić uzasadnienia dla przyznania profesjonalnego pełnomocnika. Jedynym kryterium przewidzianym przepisami regulującymi instytucję prawa pomocy, są możliwości płatnicze wnioskodawcy. Na marginesie zaś zauważyć wypada, że skarga na decyzję wskazaną we wniosku została już sporządzona (w sposób profesjonalny) i podpisana przez P. K. jako prezesa zarządu. Dodać też wypada fakt znany z urzędu, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 343/16, w której spółka jest również stroną skarżącą, uiszczony został wpis sądowy w wysokości 2.720 zł w wyniku odmowy przyznania prawa pomocy postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r., które zapadło w oparciu o niemal taki sam stan faktyczny i zostało utrzymane w mocy przez tutejszy Sąd postanowieniem wydanym 12 września 2016 r. W świetle powyższych uwag, zdaniem referendarza skarżąca spółka nie wykazała należycie zasadności przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 art. 246 § 2 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.