I SA/Wr 1007/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 8 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na ten podatek za miesiące od stycznia do marca 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzja Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...]r., nr [...], określającą podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r., w kwocie 41.142,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: styczeń 2007 r. w wysokości 351,00 zł, luty 2007 w wysokości 514,00 zł i marzec 2007 r. w wysokości 436,00 zł. Organ przyjął za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny, z którego wynika rzecz następująca. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej działalności gospodarczej M. B., prowadzonej pod nazwą "M. B., [...], ul. [...] [...], [...]-[...] J." (protokół z kontroli podatkowej z dnia 12 września 2008 r.), postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wszczął wobec M. B. (dalej: skarżący) postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Następnie, decyzją z dnia [...]r., nr [...], organ określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizyczny za 2007 r. w wysokości 42.096,00 zł i odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. w łącznej wysokości 3.945,00 zł. W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W.decyzją z dnia [...]r., nr [...], uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. decyzją z dnia [...] r., nr [...], określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 42.100,00 zł i odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. w łącznej wysokości 3.944,00 zł. W wyniku rozpoznania odwołał Dyrektora Izby Skarbowej we W., decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. decyzją z dnia [...] r., nr [...], określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 41.142,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za miesiące: styczeń 2007 r. w wysokości 351,00 zł, luty 200 w wysokości 514,00 zł i marzec 2007 r. w wysokości 436,00 zł. Według ustaleń organu pierwszej instancji podatnik zaniżył przychód wykazany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (w wysokości 512.037,79 zł ) na łączną kwotę 9.634,97 zł, poprzez niezaewidencjonowanie w niej: 1. refundacji otrzymanej z Rejonowego Biura Pracy w J., w związku z zatrudnieniem Pani E. P., w łącznej kwocie 2.026,85 zł; 2. sprzedaży usług księgowych za miesiąc grudzień 2006 r. w kwocie netto 81,96 zł; 3. sprzedaży towarów handlowych i usług o łącznej wartości netto 6.926.11 udokumentowanej fakturami wystawionymi dla: "A" Sp. z o.o., "B" z W., "C" Sp. z o. o., "D" Sp. z o. o. i "E" Sp. z o.o.; 4. całej wartości usług dla "F" P. L. - według faktury wartość wynosiła netto 950,00 zł, natomiast w księdze ujęto 350,00 zł. Podatnik zaniżył też koszty uzyskania przychodów wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (w wysokości 464.606,73 zł) per saldo o kwotę 203.881,11 zł, poprzez: 1. zaniżenie kosztów łącznie o 34.278,24 zł (za okres od stycznia do grudnia 2007 r. po 2.856,52 zł miesięcznie) wskutek nieujęcia odpisów amortyzacyjnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych, tj. budynku położonego w J. przy ul. [...] [...], samochodu marki [...] i samochodu marki [...]. Nadto organ zweryfikował kwotę odpisów amortyzacyjnych naliczonych w ewidencji dla budynków przy ul. [...] [...], ponieważ stwierdził, że została ona wyliczona od wartości początkowej w wysokości 70.000,00 zł, a powinna być wyliczona od wartości 58.820,00 zł (co ustalił na podstawie dowodu nabycia - aktu notarialnego). Uznał również, że odpisy amortyzacyjne w kwocie 16.291,04 zł naliczone od wprowadzonej do ewidencji w dniu 10 kwietnia 2007 r. nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] [...], nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów, ponieważ należy uznać ją za towar handlowy; 2. zaniżenie kosztów o 2.484,00 zł wskutek nieujęcia wydatku poniesionego na zakup programu komputerowego "LEX"; 3. zawyżenie kosztów łącznie o 803,59 zł wskutek dwukrotnego ujęcia w ewidencji tych samych faktur, 4. zawyżenie kosztów łącznie o 1.452,52 zł poprzez zaewidencjonowanie nieudokumentowanych wydatków; 5. zawyżenie kosztów łącznie o 58.685,30 zł wskutek ujęcia wydatków poniesionych na zakup usług i materiałów ( rachunek nr [...]z dnia 13 sierpnia 2007 r. na wartość 6.000 zł za "Projekt budowlany rozbudowy budynku usługowego w J. przy ul. [...] [...] (działka nr [...]/[...]) z przeznaczeniem dobudowanej części na magazyn i pomieszczenia biurowe" wystawiony przez Pracownię Projektową M. M. – M., J., faktury VAT nr [...] z dnia 20 października 2007 r. na wartość netto 19.000 zł i faktura VAT nr [...] z dnia 30 października 2007 r. na wartość netto 21.000 zł za "Usługi ogólnobudowlane na bud. ul. [...]" wystawione przez "G" P. S., J., faktura VAT nr [...]z dnia 24 listopada 2007 r. na wartość netto 70,90 zł za "Dodatki do bet. Frostbet 1 kg" wystawiona przez "H", Z. oraz faktura VAT nr [...]z dnia 28 grudnia 2007 r. na wartość netto 12.614,40 zł za belki i pustaki wystawiona przez "I" P. O., J.), dotyczących rozbudowy budynku przy ul. [...] [...] w J. Według organu o wydatki te, jako poniesione na ulepszenie środka trwałego, powinna być powiększona wartość przedmiotowego budynku stanowiąca podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych; 6. zawyżenie kosztów o 15.685,40 zł wskutek ujęcia wydatku poniesionego na zakup rusztowania, które należy uznać za środek trwały. W związku z tym organ uznał, że przedmiotowy wydatek nie może być bezpośrednio zaliczony do kosztów uzyskania przychodów; 7. zaniżenia kosztów o 1.045,68 zł - tj. o przysługujące skarżącemu odpisy amortyzacyjne od zakupionego rusztowania (za miesiące od września do grudnia 2007 r. po 261,42 zł miesięcznie); 8. zaniżenia kosztów łącznie o 242.700,00 zł poprzez nieujęcie w księdze ½ wartości nieruchomości (i opłaty sądowej) położonej w J. przy ul. [...] [...], nabytej na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 10 kwietnia 2007 r., którą należy uznać za towar handlowy. W związku z powyższym, organ uznał, że prowadzona przez skarżącego podatkowa księga przychodów i rozchodów jest wadliwa i nierzetelna w zakresie przychodów i kosztów zarówno w rozumieniu przepisów § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak i art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej: Ordynacja podatkowa), stąd też nie uznał jej za dowód w części dotyczącej zakwestionowanych przychodów i kosztów. Organ, działając w oparciu o art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ stwierdził, że dane wynikające z księgi, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. W oparciu o ww. ustalenia, przyjmując, że w spisie z natury na koniec 2007 r. powinny być ujęte wydatki w łącznej kwocie 373.445,47 zł - stanowiące sumę wydatków poniesionych przez skarżącego na zakup nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] [...]oraz wydatków dotyczących tej nieruchomości poniesionych, zdaniem organu, w związku z przebudów, budynku byłego szpitala na budynek mieszkalny wielorodzinny, organ przyjął, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów wykazane w zeznaniu per saldo o kwotę 169.564,36 zł. W ocenie organu skarżący zakupił przedmiotową nieruchomość w celu uzyskania przychodu (po jej przebudowie) ze sprzedaży mieszkań. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący w skardze z dnia 10 lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto, wnioskiem z dnia 9 lipca 2012 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł argumentację, z której wynika, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem (ustaleniami) organu odwoławczego w zakresie: 1. zaniżenia przychodu wykazanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2007 r., poprzez nie zaewidencjonowanie sprzedaży towarów handlowych i usług o łącznej wartości netto 6.926,16, udokumentowanej fakturami wystawionymi dla: "A" Sp. z o.o., "B" z W., "C" Sp. z o. o., "D" Sp. z o. o. i "E" Sp. z o. o.; 2. zmiany kwalifikacji kosztów remontu budynku przy ul. [...][...] w J.; 3.zmiany kwalifikacji kosztów remontu budynku przy ul. [...][...] w J. jako związanych z osiąganymi przychodami; 4. zmiany kwalifikacji kosztów zakupu rusztowań budowlanych z zakupów podlegając jednorazowej amortyzacji na zakup środka trwałego podlegającego amortyzacji w okresie 5 lat. W kwestii zaniżenia przychodu z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży towarów handlowych i usług, skarżący podniósł, powołując się na definicję "przedsiębiorcy" zawartą w art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, że do działania w imieniu przedsiębiorcy konieczne jest posiadanie legitymacji prawnej w postaci pełnomocnictwa, a także wskazał, że zgodnie z art. 99 § 2 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie. Skarżący podnosi też, iż na żadnym etapie prowadzonego postępowania podatkowego nie stwierdzono, aby podatnik udzielił jakiegokolwiek pełnomocnictwa A. B., a co za tym idzie nie posiała ona koniecznej legitymacji do działania w jego imieniu. Skarżący podniósł, że odmienne twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym jak również zeznaniach świadków oraz twierdzeniach podatnika. Natomiast posiadanie pełnomocnictwa jest w bezpośrednim interesie A. B., gdyż zawierając umowy oraz posługując się nieprawdziwymi dokumentami w postaci faktur działała z naruszeniem prawa i przyznanie się do winy naraziłoby ją na negatywne skutki prawne. W kwestii zmiany kwalifikacji kosztów remontów budynku przy ul. [...] [...] w J., skarżący podniósł, że organy mylnie oceniły materiał dowodowy, czym naruszyły art. 11 § 1 oraz art. 6, art. 7 i art. 8 kpa. Wskazał, że w toku kontroli ustalono, że decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...]została wydana przez Starostę Powiatu J. w dniu 29 listopada 2007 r. a stała się prawomocna w dniu 13 grudnia 2007 r., natomiast materiały konieczne do przeprowadzenia rozbudowy zostały zakupiony w dniu 28 grudnia 2007 r. Na podstawie powyższych danych bezsprzecznie należy stwierdzić, iż rozbudowa budynku przy ulicy [...] [...] nie mogła mieć miejsca w miesiącu październiku (2007 r.) jak to zostało stwierdzone w decyzji. Stwierdzenie przez organ skarbowy, co do możliwości wykorzystywania przy rozbudowie materiałów prywatnych podatnika lub materiałów, których zakup nie został udokumentowany fakturą jest również niezgodne z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania. Podatnik przedłożył do kontroli fakturę na zakup materiałów budowlanych od firmy "I" P. O., których ilość i zakres odpowiada materiałom wykorzystanym w procesie rozbudowy przedmiotowego budynku, a co za tym idzie stwierdzenie co do rozbudowy budynku w miesiącu październiku (2007 r.) narusza zarówno ustalenia formalne dokonane w toku postępowania podatkowego jak i zasady logiki wskazujące ciąg czasowy zdarzeń. Skarżący podniósł też, iż w toku kontroli zarówno do protokołu jak i w oświadczeniach ustnych wskazał przedsiębiorstwo P. O. jako firmę dokonującą robót budowlanych przy ul. [...]. Brak przeprowadzenia dowodu sprawia, iż organ skarbowy uznał, że zeznania podatnika są wiarygodne i nie wymagają potwierdzenia przez osoby trzecie. Kwestionowanie w decyzji tych faktów narusza przepis art. 77 § 1 kpa. Zgodnie z zeznaniami świadków przesłuchanych w prowadzonym postępowaniu ustalono, że zakres prac remontowych przeprowadzonych w budynku przy ulicy [...]miał miejsce w środku budynku, nie zaś na zewnątrz, nie odpowiada prawdzie. W kwestii zmiany kwalifikacji kosztów remontu budynku przy ul. [...][...] w J., skarżący podniósł, że "Nieprawdą jest jakoby budynek w chwili zakupu znajdował się w stanie uniemożliwiającym jego użytkowanie, gdyż zgodnie ze znajdującym się w materiale dowodowym operatem szacunkowym (przekazanym przez Starostwo Powiatowe w J.) zarówno parter budynku, jak i piwnica (będące przedmiotem użytkowania przez podatnika) posiadały sprawne wszystkie instalacje oraz powłoki podłóg jak i sufitów (str. 14-15 operatu), były one wyposażone w okna drzwi a co za tym idzie istniała możliwość ich wykorzystania - fakt istnienia tego dokumentu został zupełnie pominięty zarówno przez organ I jak i II instancji. Skarżący zakwestionował miarodajność zeznań K. M., a także innych świadków, na podstawie których organ przyjął, iż stan budynku nie pozwalał na używanie go w działalności gospodarczej. W kwestii zmiany kwalifikacji kosztów zakupu rusztowań budowlanych, skarżący podniósł, iż niezasadne jest przyjęcie przez organ podatkowy, iż z uwagi na prowadzone roboty budowlane (elewacja budynku) rusztowanie było używane przez skarżącego w całości. Rusztowanie wbrew twierdzeniom organu było wykorzystywane zarówno do robót na zewnątrz jak i wewnątrz budynku, a co za tym idzie doszło do naruszenia art. 22d ust. 1 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej we W. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, co polega na ocenie czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. Zatem jedynie naruszenie prawa materialnego lub procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Przystępują do rozpoznania niniejszej skargi wypada w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu dotyczącego kwestii zaniżenia przychodu wykazanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2007 r. z tytułu niezaewidencjonowania sprzedaży towarów i usług o łącznej wartości 6.926,16 zł. Jak wynika z akt administracyjnych A. B. (przesłuchania jako świadek w dniu 26 listopada 2009 r.) zawierała umowy o współpracę z kontrahentami, w wyniku których pozyskiwane były zamówienia na towary i sprzedaż wyposażenia na rzecz firmy skarżącego. Zapłata za wystawiane faktury, w związku z realizacją kontraktów (pismo z dnia 16 września 2008 r. J. R.-N. głównej księgowej "A"Sp. z o.o. oraz pismo z dnia 8 stycznia 2010 r. J. K., prezesa; pismo z dnia 18 września 2008 r. K. P., z-ca głównego księgowego "D" Sp. z o.o., protokół przesłuchania świadka z dnia 15 grudnia 2009 r. M. S., członka zarządu), była przekazywane na rachunek bankowy [...]M. B. Składający wyjaśnienia wprawdzie nie wykazali się pisemnym pełnomocnictwem udzielonym A. B. przez skarżącego, lecz podkreślali, iż współpraca z firmą skarżącego rozpoczęła się w 2005 r., zaś fakt reprezentowania firmy przez A. B. nigdy nie budził wątpliwości. Ponadto, faktury zostały wystawione w programie Przedsiębiorstwa Informatycznego [...]. Kwoty wpłacone przez kontrahentów nie zostały im zwrócone. Skarżący nie wykazał również, aby podjął inne działania w związku z zaistniałą sytuacją. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, pozostaje bez znaczenia ewentualne przesłuchanie pracowników biura skarżącego na okoliczność wystawiania przez A. B. przedmiotowych faktury. Tym bardziej, iż z dokonanych przez organ ustaleń, z udziałem skarżącego(protokół przesłuchania strony z dnia 16 kwietnia 2010 r.), wynika, iż na przedmiotowych fakturach widniał podpis zbliżony w wyglądzie do podpisów widniejących na szeregu innych dokumentach, podpisanych przez skarżącego, co do których skarżący nie wnosił żądnych zastrzeżeń. Nadto, dla dokonanej przez organ oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istotne znacznie miał również fakt, iż skarżący w 2007 r. prowadził dokumentację podatkowa zarówno swoją jak i żony, co tym bardziej nie pozwala dać wiary twierdzeniom skarżącego. Końcowo wypada także wskazać, zwłaszcza w kontekście przedstawionej w skardze argumentacji, że zgodnie z art. 113 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia tej działalności. Przechodząc do rozpoznania drugiego z zarzutów skargi odnoszącego się do zmiany kwalifikacji kosztów remontu budynku w J. przy ul. [...][...], należy uznać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Z akt administracyjnych sprawy (decyzja nr [...]r. z dnia [...]r., pismo z dnia 19 grudnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz pismo skarżącego z dnia 22 września 2008 r., protokół kontroli obiektu budowlanego w trakcie budowy z dnia 22 września 2008 r., dokumenty księgowe, zeznania świadków), wynika, że stosownie do art. 22g ust. 17 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.) wydatki poniesione na przedmiotowy budynek miały charakter wydatków na ulepszenie środka trwałego, a tym samym nie mogły stanowić kosztu uzyskania przychodów 2007 r. Zatem kwestionowanie przez skarżącego, na etapie postępowania podatkowego, terminu rozpoczęcia i charakteru robót budowlanych nie jest zasadne i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Jak słusznie zauważył organ podatkowy, na przestrzeni prowadzonego postępowania wyjaśniającego zeznania świadków były modyfikowane i niejednokrotnie brzmią tak jakby ich treść była uzgadniana i dostosowywana do pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Zeznania tych samych świadków różnią się w kwestiach istotnych. Również wyjaśnienia skarżącego nie są jednoznaczne. Przechodząc do rozpoznania kolejnego zarzutu dotyczącego kwestii zmiany kwalifikacji kosztów remontu budynku w J. przy ulicy [...] [...] jako związanych z osiągnięciem przychodów, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Z akt administracyjnych sprawy (pismo Starostwa Powiatowego w J. nr [...]z dnia 10 listopada 2009 r. wraz z wyciągiem z operatu szacunkowego nieruchomości; zeznania K. M. i innych świadków) nie wynika, aby nieruchomość zaraz po zakupieniu nadawała się do użytkowania i aby w pomieszczeniach budynku było prowadzone archiwum i magazyny firmy. Na takie wykorzystanie pomieszczeń na parterze i w piwnicy wskazywał początkowo P. O., z wyjasnieniami go stały w spzrpzrecznosci Pzremysąłw dzić, iż jest on niezasadny. st trafne prowadzący prace remontowo-budowlane w budynku, lecz nie potrafił w sposób przekonywujący wskazać, jakie dokumenty archiwalne i materiały budowlane były w tych pomieszczeniach przechowywane. Poza tym P. O. wskazał, iż przedmiotem wykonywanych przez niego robót było usuwanie tynku ze ścian budynku oraz wymiana cegły ze względu na ich techniczne zużycie oraz częściowe zawilgocenie. Uzupełnił też braki w ścianach (częściowo wymieniono całe ściany działowe ze względu na ich wadliwe mocowanie oraz zniszczenie elementów kotwiących). Wyjaśnienia P. O. stały w sprzeczności z wyjaśnieniami E. K. i Pani E.P., pracownic Urzędu Miejskiego w J., dokonujących oględzin nieruchomości w celu ustalenia faktycznej powierzchni budynków dla potrzeb podatku od nieruchomości (protokół z dnia 28 sierpnia 2007 r. podpisany przez B. oraz przez C.pracownika wykonującego remont pomieszczeń), z których wynikało, że w dniu 28 sierpnia 2007 r. w budynku dawnego szpitala nie było żadnych regałów z segregatorami ani materiałów budowlanych, jak też z jego zeznaniami z dnia 20 stycznia 2010 r., w których zeznał, że nie przebywał w piwnicach budynku i pomieszczeniach znajdujących się w budynku. Nadto, uwzględniając zeznania A. B., M. M. – M. jak też K. i M. M., należy stwierdzić, iż przedmiotowa nieruchomość została zakupiona przez skarżącego w celu dalszej sprzedaży (po zaadaptowaniu na potrzeby mieszkaniowe), stąd też nieruchomość powinna być traktowana jako towar obrotowy. W związku z powyższym zasadnie organ podatkowy przyjął, iż przedmiotowy budynek (bądź jego cześć) nie stanowiły środka trwałego, w rozumieniu przepisów art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Przechodząc do rozpoznania ostatniego z zarzutów skargi odnoszącego się do kwestii zmiany kwalifikacji kosztów zakupu rusztowań budowlanych z zakupu podlegających jednorazowej amortyzacji na zakup środków trwałych podlegających amortyzacji w okresie 5 lat, należy stwierdzić, iż jest on również niezasadny. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (faktura VAT nr [...]z dnia 23 sierpnia 2007 r., wystawionej przez "J" Sp. z.o.o. K.) skarżący nabył 214 elementów rusztowania budowlanego, o łącznej wartości netto 15.685,40 zł (cena jednostkowa zakupionych elementów wynosiła od 0,85 zł do 294 zł). Rusztowanie to było następnie wykorzystywane przy wykonywaniu robót budowlanych na budynku należącym do skarżącego. Sam sposób wykorzystania rusztowania według potrzeb skarżącego, jak też możliwość wykorzystania osobno poszczególnych elementów nie stanowi jeszcze o sposobie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. Poza tym jak zauważył organ odwoławczy rozmiar budynku jak i rodzaj wykonywanych prac budowlanych wskazuje na wykorzystanie zakupionego rusztowania w pełnym zakresie. Tak więc, skoro cena zakupionego w zestawie rusztowania przekroczyła kwotę 3.500 zł zasadnie organ podatkowy zaliczył zakupione przez skarżącego urządzenie do środków trwałych, podlegającego amortyzacji. Tym samym za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 22d ust. 1 u.p.d.o.f. Podsumowując, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad regulujących postępowanie podatkowe. Innymi słowy nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, mających w sprawie zastosowanie, a nie jak wskazał skarżący przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Podsumowując, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.