I SA/Wr 1049/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, określającą A sp. z o.o. z/s w L., jako podmiotowi zarządzającemu nieruchomością wspólną B w L., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za nieruchomość położoną przy ul. R. [...] w L., za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. W skardze na ww. decyzję, spółka wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniała, że - obecnie - wykonanie tej decyzji może spowodować u niej trudne do odwrócenia skutki i że właściciele lokali wnoszą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi począwszy od dnia 1 lipca 2013 r. do chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) art. 61 § 3 u.p.p.s.a., dopuszczający możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie, zawartą w treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., dyrektywę "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności" należy interpretować jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw, o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., o ile takie następstwa nie wynikają z treści samego wniosku oraz akt administracyjnych sprawy. Bezspornie zatem, przede wszystkim, to rzeczą wnioskodawcy jest należyte uzasadnienie zgłoszonego w trybie ww. przepisu wniosku, a obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie oceny, czy na podstawie treści wniosku, ewentualnie akt sprawy, można uznać, że - w danym, konkretnym przypadku - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków, o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej: NSA/ z 22 października 2014 r., II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie winna wskazywać na konkretne relacje między odmową wstrzymania wykonania aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. (postanowienie NSA z 27 marca 2014 r., II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń. Odwołując się do treści wniosku złożonego w sprawie, jego zasadność strona wywodziła z ogólnie wskazanej przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, której, poza samym stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe oraz że właściciele lokali wchodzących w skład Wspólnoty Mieszkaniowej w sposób nieprzerwany uiszczają na rzecz Gminy L. opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w żaden sposób nie rozwinęła. Potwierdzenia dla wyrażanych we wniosku obaw strony nie dostarcza także analiza akt sprawy. Stąd, tak skonstruowany wniosek o wstrzymanie nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem - w istocie - nie odnosi się on w ogóle do konkretnych powodów, dla których stronę należałoby objąć ochroną tymczasową w postaci wstrzymania wykonania skarżonego aktu. Uzasadniając powyższe należy podnieść, że o zasadności wniosku nie może przesądzać ani sama tylko wysokość określonego stronie zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (skoro strona nie przedstawiła szczegółowych informacji odnośnie do swojej sytuacji finansowej), ani też - tym bardziej (podkreślona we wniosku) - okoliczność co do sposobu, w jaki właściciele Wspólnoty Mieszkaniowej wnoszą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wymaga w tym kontekście podkreślenia, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; dostępne: CBOSA). Bez wątpienia, wskazana we wniosku przesłanka jego zasadności, tj. praktykowany we Wspólnocie Mieszkaniowej sposób wnoszenia opłat przez właścicieli lokali należących do tej Wspólnoty, nie stanowi okoliczności tego rodzaju jak wyżej wymieniona i to bez względu na dokonaną zmianę w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Okolicznością taką nie może być również sama tylko (tj. niepoparta dodatkową dokumentacją źródłową) wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 7 października 2014 r., I FZ 347/14; dostępne na stronie jw.). Brak jest również argumentów dla uznania, że wniosek winien zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody, o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Odwołując się do orzecznictwa, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA jw.). Końcowo trzeba wyjaśnić, że - oceniając wniosek o wstrzymanie - Sąd nie bada zasadności samej skargi, stąd - powołane w skardze zarzuty odnoszące się do meritum sprawy, niezależnie od ich trafności (czego na tym etapie Sąd nie przesądza) - nie mogły rzutować na sposób załatwienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.