I SA/Wr 1050/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r., postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący zawarł wniosek o "zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu". Wniosku nie uzasadniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd traktuje w/w wniosek jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem z celu jaki wspomniany wniosek miał, wedle oceny Sądu, osiągnąć wynika, że skarżący wnioskuje w istocie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." nie przewidują instytucji zawieszenia wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 44/16). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 1 października 2015 r., sygn. akt II OZ 914/15). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2016 r. op.cit). Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony. W szczególności nie podniesiono argumentów mogących przekonać Sąd o prawdopodobieństwie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ani nie dołączono żadnych dokumentów je potwierdzających. W związku z powyższym Sąd nie mógł pozytywnie odnieść się do wspomnianego wniosku poprzez stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.