I SA/Wr 1052/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi: A sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], którą uchylona została decyzja Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego z [...] maja 2017 r. nr [...] określająca Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A (dalej jako Strona skarżąca, Podatnik) dochód niepowodujący powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w wysokości 6.665,37 i w zamian określająca stratę w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości 714,63 zł. Organ odwoławczy przeciwnie niż w rozstrzygnięciu pierwszej instancji uznał, że Strona skarżąca nie osiągnęła przychodu z tytułu nieodpłatnych usług księgowych świadczonych w oparciu o zawartą 1 stycznia 2011 r. z Biurem Rachunkowym J. K. umowę na prowadzenie ksiąg rachunkowych. Organ I instancji uznał, że rzeczywista realizacja usług księgowych przy warunku (z umowy) uzależniającym otrzymanie przez J. K. wynagrodzenia (w nieokreślonej wysokości) od pełnego rozruchu produkcji i uzyskania przychodów ze sprzedaży wytworzonego produktu – wody z wodorem w wysokości 100.000,00 zł. oraz nie spełnienie tego warunku również w przyszłości uprawnia do wyliczenia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń na rzecz Strony skarżącej w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej jako u.p.d.p.. Organ odwoławczy z kolei mając na uwadze wskazany wyżej warunek wypłaty wynagrodzenia oraz zeznania J. K. odstąpił od naliczenia nieodpłatnych świadczeń. W decyzjach obu instancji prezentowane jest natomiast stanowisko, że faktury dotyczące opakowań do produkcji (rozlewu) wody "B" – [...] wysoka bariera tlenowa, opakowania kartonowe Bag In Box 5l nadruk czerwony i nadruk niebieski sprzedane do Strony skarżącej (faktury: Nr [...] z [...].12.2011, Nr [...] z [...].12.2011 r., Nr [...] z [...].12.2011 r.), a następnie zakupione od Strony skarżącej przez C Sp. z o.o. (dalej jako C) – udziałowca Strony skarżącej (faktury Nr [...] z [...].02.2012 r., Nr [...] z [...].03.2012 r., Nr [...] nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Stanowisko powyższe organy powzięły mając na uwadze m.in. że: • Strona skarżąca jako spółka celowa powołana do realizacji dwóch projektów, które miały być finansowane ze środków unijnych, w tym jeden w zakresie produkcji wody wzbogaconej wodorem - nie dostała dofinansowania, odmowa nastąpiła w lipcu 2011 r., a zakup opakowań nastąpił w grudniu 2011 r., • brak jest umów pisemnych na sprzedaż/zakup opakowań, • rzeczywistą produkcję i sprzedaż wody wzbogaconej wodorem, do której zużywane są opakowania jak z kwestionowanych faktur prowadzi udziałowiec Strony skarżącej, odrębny podmiot gospodarczy - C, • to C w październiku 2011 r. zakupiła urządzenia do rozlewania wody w opakowania ze spornych faktur i zawarła umowy na dostarczanie tych opakowań do C z podmiotami zewnętrznymi, • występują powiązania między Stroną skarżącą, a C która miała najpierw sprzedać opakowania do produkcji wody, a następnie opakowania te odkupić – kontrahent ten jest udziałowcem Strony skarżącej, z kolei prezes zarządu Strony skarżącej i również Jej udziałowiec jest równocześnie prokurentem i głównym udziałowcem właśnie C (udziałowca Strony skarżącej), • niejasne są źródła finansowania zakupu opakowań, którymi miały być środki prezesa zarządu oraz współpraca z C, a wiec z udziałowcem i jednocześnie podmiotem którego dotyczą kwestionowane faktury, • brak magazynu do przechowywania opakowań, które po zakupie przez Stronę skarżącą do dnia odsprzedaży miały być przechowywane u C – nie zmieniły miejsca przechowywania mimo zmiany ich właściciela, w pomieszczeniach tych C składowała opakowania wykorzystywane do produkcji wody • brak jest przejawów działalności Strony skarżącej, W odwołaniu od decyzji Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego Strona skarżąca zawarła swoje stanowisko wyłącznie wobec faktur dotyczących zakupu/sprzedaży opakowań na wodę "B" zarzucając naruszenie art. 191, art. 122, art. 187, art. 192 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej jako o.p. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów – błędne ustalenie stanu faktycznego, dążenie do udowodnienia z góry powziętej tezy, przeprowadzenie w sposób tendencyjny postępowania dowodowego, uznanie okoliczności faktycznych sprawy za udowodnione lub co najmniej uprawdopodobnione. Podatnik stanął na stanowisko, że rozstrzygniecie organu I instancji jest tendencyjne i ma charakter spekulacji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Strona skarżąca wniosła o: – uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i poprzedzającej decyzji organu I instancji – umorzenie postępowania kontrolnego lub – uchylenie rozstrzygnięcia organu II instancji do ponownego rozpoznania i nakazanie określenia straty w deklarowanej przez Stronę skarżącą wysokości, – zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W zakresie prawa procesowego podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu, że brak jest związku przyczynowego miedzy zakupem przez spółkę opakowań i możliwym do uzyskania przychodem, a kwestionowane faktury dotyczą transakcji nierzeczywistych. Spółka wskazała również na naruszenie przepisów prawa materialnego: – art. 15 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.d.p. przez nieprawidłową subsumpcje prawidłowo ustalonego stanu faktycznego polegającą na nieuznaniu kwestionowanych faktur za dokumentujące koszty uzyskania przychodów i przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, – art. 535 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.) – dalej jako k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności zawartych umów na zakup i sprzedaż opakowań z kwestionowanych faktur w oparciu o: brak umowy pisemnej, nieobjęcie w posiadanie towaru i pozostawienie go u zbywcy w depozycie, brak magazynów, brak pracowników magazynowych oraz błędną ewidencję rozchodu towarów, – art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) – dalej jako u.s.d.g. w związku z art. 157 § 1 pkt 6 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1578 ze zm.) – dalej jako k.s.h. przez wyłączenie Strony skarżącej z prowadzenia działalności gospodarczej po prawomocnym zakończeniu postępowania o udzielenie dotacji, – art. 40 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 687 ze zm.) – dalej jasko k.r.s. przez przyjęcie że Strona skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej związanej z produkcja wody. W uzasadnieniu skargi polemizując z ustaleniami organów Strona skarżąca zarzuciła organom ingerencję w zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano, że nieuzyskanie dofinansowania nie przekreśliło bytu Strony skarżącej i nie uniemożliwiało zaciąganie zobowiązań związanych z przedmiotem jej działalności, a więc nie uniemożliwiało zakupu opakowań pod produkcję wody. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca zajęła stanowisko wobec odpowiedzi na skargę pismem z 26 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej: jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który to przepis nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Skarga podlega oddaleniu, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził by zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. naruszała przepisy prawa procesowego, czy też materialnego. Zauważyć należy, że sformułowana w art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm.) – dalej jako o.p. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i załatwić sprawę. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego uzależnione jest zaś nie tylko od zebrania istotnych dla sprawy dowodów, ale również od prawidłowej oceny materiału dowodowego. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i co nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Z kolei oceny zebranego materiału dowodowego organ winien dokonać w oparciu o posiadaną wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, wzajemne relacje między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1 i art. 191 o.p.). Zdaniem składu orzekającego w sprawie Strony skarżącej materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę dla podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w zakresie weryfikacji rozliczenia przez Podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., a decyzje organów stanowią efekt oceny zebranego materiału dowodowego, która nie nosi znamion dowolności. Faktura czy to na gruncie podatku dochodowego czy też podatku od towarów i usług aby mogła zostać uznana za dokument z którego Strona wywodzi dla siebie skutki w zakresie rozmiaru przychodów jak i kosztów działalności gospodarczej musi dokumentować rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, a wiec musi być rzetelną i sama w sobie nie przesądza o zaistnieniu w rzeczywistości opisanych w niej zdarzeń. W rozpatrywanej sprawie właściwie poza fakturami i twierdzeniami Strony skarżącej brak jest dowodów na rzeczywiste dokonanie transakcji z kwestionowanych faktur, a także by transakcje te miały związek z działalności Strony skarżącej. Przy czym zauważyć należy, że w materiale dowodowym znajdują się twierdzenia Strony skarżącej wyrażone czy to przez prezesa zarządu, czy też pełnomocnika potwierdzające zasadność skarżonego rozstrzygnięcia. Po fiasku starań o dofinansowanie ze środków unijnych na produkcję wody z wodorem, dla którego to celu Strona skarżąca powstała (drugi cel w postaci badań wody pobranej z basenów jest również bez znaczenia dla kwestionowanych faktur, bowiem i tu odmówiono dofinansowania, a ponadto nie miał on żadnego powiązania z produkcją wody z wodorem nawet na etapie starań o dofinansowanie) oraz po realizacji produkcji przez udziałowca Strony skarżącej - C brak było związku między zakupem opakowań, a działalnością Spółki, która jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego nie przejawiała żadnej aktywności. Brak jest dowodów by Strona skarżąca podejmowała działania mające na celu pozyskanie kolejnego źródła finansowania na swoją działalność, czy też przejęcia produkcji wody "B" od C. Jak wskazała sama Strona skarżąca w przesłuchaniu Jej Prezesa Zarządu przeprowadzonym 30 stycznia 2017 r.: "Decyzją moją Spółka A jest utrzymywana i będzie dalej do czasu wykrystalizowania się możliwości sprzedaży wody AOX na rynkach zagranicznych." (poz. 506 tomu II akt). Należy podkreślić, że cel istnienia Strony skarżącej w postaci produkcji wody z wodorem został wyraźnie wskazany w dokumentacji, której sporządzenie zleciła (umowa na usługi doradztwa europejskiego z 13 października 2010 r. – poz. 237 tomu II akt) przecież Strona skarżąca w celu pozyskania środków unijnych: "Spółka została powołana [...].09.2010 r. (wpis do KRS [...].10.2010) jako spółka celowa (SPV) do realizacji przedmiotowego projektu, (...) (poz. B.2.1.BIZNES PLANU – poz. 248 tomu II akt) "Spółka jest podmiotem powołanym w celu realizacji przedmiotowego projektu, którego celem jest przeprowadzenie prac badawczo – rozwojowych prowadzących do opracowania rozwiązań technologicznych umożliwiających wyprodukowanie wzbogaconej wodorem wody o ustabilizowanej strukturze (wody pitnej, znajdującej również szerokie zastosowanie m.in. w zabiegach kosmetycznych). (...) W rezultacie realizacji projektu opracowana zostanie innowacja produktowa, tj. woda o ustabilizowanej strukturze, wzbogacona wodorem, o niespotykanych dotychczas właściwościach, która wytwarzana będzie przez Spółkę przy wykorzystaniu opracowanej przez Spółkę w projekcie innowacji procesowej tj. technologii (urządzenia) umożliwiającej wytwarzanie tego rodzaju wody. (poz. C.1.1.BIZNES PLANU – poz. 249-250 i tomu II akt) a także został potwierdzony w trakcie przesłuchania w charakterze strony – pana S. J. – Prezesa Zarządu Strony skarżącej: "W roku 2010 aby usprawnić, przyspieszyć, uporządkować sprawy projektu wody B (...) utworzyłem nową spółkę tylko dla projektu woda o nazwie A" (poz. 505 II tomu akt) Dokumentacja ta (jak i treść przesłuchania Strony skarżącej) są dowodami w rozumieniu art. 180 § 1 o.p., a za jej sporządzenie Strona skarżąca zapłaciła ponad 30 tysięcy złotych. O wadze dla działalności Strony skarżącej dotacji – której pozyskaniu miała służyć wymieniona dokumentacja świadczą też inne dowody pozyskane w postępowaniu i zgromadzone w aktach sprawy: – oświadczenie reprezentującego Stronę skarżącą doradcy podatkowego B. W. z [...] marca 2016 r. złożone do protokołu oględzin: "Pełnomocnik Spółki pan B. W. oznajmił, że w wyniku nie uzyskania wsparcia finansowego z funduszy unijnych kontrolowana jednostka od lat kilku nie prowadzi działalności gospodarczej. W związku z tym faktem zwrócono wynajmującemu zajmowane na cele dotychczasowej działalności gospodarczej pomieszczenie. (...) Pan B. W. wyjaśnił, że w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej kilka lat temu Spółka w żaden sposób nie użytkuje żadnych pomieszczeń na terenie C D w K. ul. [...] oraz nigdzie indziej." (poz. 161 tomu I akt) – wyjaśnienia reprezentującego Stronę skarżącą doradcy podatkowego B.W. z 16.11.2015 r. – uzależniające działalność Podatnika od dotacji z funduszy unijnych na budowę fabryki wody: "Spółka A nie zawierała oddzielnej umowy na pomieszczenia magazynowe na opakowania, ponieważ o dalszym rozwoju Spółki miała decydować dotacja na budowę fabryki wody, o którą zwróciła się Spółka." (poz. 117 tomu I akt) – porozumienie z 1 lipca 2012 r. dotyczące rozliczenia stacji transformatorowej: "Firma A złożyła wniosek o uzyskanie dotacji na budowę fabryki wody, z tej dotacji zostanie zapłacona trafostacja, w razie odrzucenia wniosku o dotację transformator zostanie zwrócony sprzedawcy." (poz. 119 tomu I akt) Z uwagi na nieotrzymanie dotacji zwrot trafostacji nastąpił. – porozumienie z 1 lipca 2012 r. 1. W związku z oświadczeniem Spółki A Sp. z o.o. że nie otrzymała dofinansowania na budowę laboratorium i badania wody, strony ustalają że z dniem 01 lipca 2012 roku rozwiązują umowę najmu powierzchni biurowej i laboratoryjnej z dnia 20-12-2010. 2. Strony ustaliły, ze Spółka A będzie mieć prawo do korzystania z adresu [...] k. ul. [...] jako siedziba firmy do czasu podjęcia decyzji o dalszej działalności Spółki." (poz. 230 tomu I akt) – aneks z 1 stycznia 2011 r. do umowy najmu lokalu użytkowego: "Strony zgodnie oświadczają, że należność za wynajem lokalu użytkowego w [...] K., ul. [...] będzie naliczana po uzyskaniu dofinansowania i rozpoczęciu produkcji." (poz. 122 tomu I akt) Również brak dowodów na rzeczywistą realizacji kwestionowanych faktur, a także pozostawanie towaru u sprzedawcy a jednocześnie późniejszego nabywcy prowadzącego działalność, w której rzeczywiście opakowania z kwestionowanych faktur były wykorzystywane, zdaniem Sądu świadczą o prawidłowej ocenie organu, że kwestionowane faktury nie odnoszą się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jak słusznie wskazał w skardze pełnomocnik Strony skarżącej w przypadku towarów, których dotyczą kwestionowane faktury: "... mamy do czynienia z towarami szczególnego rodzaju i zdatnymi do wykorzystywania tylko w ściśle określonym celu, nie zaś z rzeczami możliwymi do zastosowania w różnych okolicznościach i przez różne podmioty." (str. 5 skargi) Towary te nie mogły być zatem związane z działalnością Strony skarżącej skoro zgodnie z zeznaniami Samej strony skarżącej – w osobie Prezesa Zarządu po nieotrzymaniu dotacji Strona skarżąca miała się zająć - nie produkcją lecz prowadzić działalność w zakresie dystrybucji wody na rynki zagraniczne a także marketingową: "Decyzją moją Spółka A jest utrzymywana i będzie dalej do czasu wykrystalizowania się możliwości sprzedaży wody AOX na rynkach zagranicznych. Jest to sprzedaż ryzykowna, o dużym ryzyku związanym z odległościami, temperaturami, warunkami transportu i tym ewentualnym ryzykiem nie chciałbym obciążać ani C D ani C Sp. z o.o., gdyż w razie nieszczęścia zachwiałoby to działalnością obydwu spółek." (poz. 506 tomu II akt) "Spółka A prowadziła działalność promocyjną, badanie rynku krajowego i zagranicznego, kontakty z jednostkami badawczymi, publikacji o innowacyjności wody AOX, prowadziła spotkania z potencjalnymi odbiorcami" (poz. 506 tomu II akt) Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd zauważa również różnorodność stanowisk Strony skarżącej co do rzeczywistego prowadzenia działalności Strony skarżącej i jej przedmiotu. Wskazać bowiem należy, że pełnomocnik Strony skarżącej na etapie postępowania przed organami – B. W. wskazywał na całkowity brak takiej działalności po fiasku starań o fundusze unijne, z kolei Pełnomocnik procesowy w skardze utrzymuje, że celem działalności miała być produkcja wody stąd zakup opakowań z kwestionowanych faktur, wreszcie Prezes Zarządu Strony skarżącej jako przedmiot przyszłej działalności Podatnika wskazuje dystrybucję a nie produkcje wody oraz działania marketingowe. Taka niejednoznaczność również przemawia za stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. o braku transakcji objętych kwestionowanymi fakturami. Sąd działając w oparciu o art. 133 §1 p.p.s.a. za zasadne uznał stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., iż ze stanu faktycznego wynika uwzględnienie wydatków/przychodów z faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Rację ma również organ o braku związku potencjalnego zakupu opakowań do produkcji wody, skoro produkcją Strona skarżąca się nie zajmowała. Wskazać przy tym należy za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2017 r. o sygn. akt II FSK 2625/15 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych), że: "Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zatem za koszty uzyskania przychodu należy uważać takie wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu (lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła) i które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 234/08 oraz uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10 i uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12). (...) Dla oceny, czy dany wydatek został poczyniony w celu zachowania lub zabezpieczenia jego źródła należy mieć na względzie charakter związku przyczynowo-skutkowego między kosztem a przychodem (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 703/15)." Zasadnym zatem było wyłączenie z rozliczenia Strony skarżącej podatku dochodowego od osób prawnych kwot: 42.990,00 zł. przychodu oraz 43.320,00 zł. kosztów uzyskania przychodów, które miały opierać się o kwestionowane faktury. Środki wydatkowane jak i otrzymane nie w rezultacie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie stanowią ani kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.p., ani przychodów o jakich mowa w art. 12 ust. 3 u.p.d.p. Oba przepisy wymagają bowiem oprócz wydatku lub przysporzenia realnego zdarzenia gospodarczego stanowiącego podstawę ich naliczenia oraz powiązania z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnośnie zarzutów Skarg odnoszących się do przepisów: – art. 535 § 1 k.c. – zdaniem Sądu nie można mówić by organy stwierdziły nieważność umów cywilnych, organy jedynie oceniły rzetelność faktur na gruncie przepisów prawa podatkowego, – art. 6 ust. 1 u.s.d.g., w związku z art. 57 § 1 pkt 6 k.s.h. zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia powołanych przepisów, bowiem wnioski dotyczące celu istnienia Strony skarżącej wynikają z dowodów w tym dokumentów wytworzonych na zlecenie Strony skarżącej, – art. 40 ust. 1 k.r.s. Sąd również nie dopatrzył się naruszenia wspomnianego przepisu, bowiem prowadzeniem działalności związanej z produkcją wody nie można nazwać przyjęcia i wystawienia faktur mających dokumentować nabycie opakowań do rozlewania wody, gdy produkcję i rozlew do tych opakowań prowadzi nie Strona skarżąca a inny podmiot - C. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia pełnomocnika Strony skarżącej na etapie postępowania kontrolnego wprost przyznające, że w związku z nieotrzymaniem dotacji z funduszy unijnych Strona skarżąca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i nie korzysta oraz nie korzystała z pomieszczeń znajdujących się na terenie B. Mając na uwadze brak naruszeń przepisów czy to prawa procesowego, czy to prawa materialnego – w tym wskazanych w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w oparciu o art. 151 p.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić, co też uczynił zgodnie z sentencją niniejszego orzeczenia.