I SA/Wr 107/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem wnioskodawcy, zasadność tego żądania uzasadniona jest aktualną sytuacją organizacyjną i finansową firmy jaką prowadzi skarżący. W rozwinięciu tej argumentacji wnioskodawca wskazał, że zaskarżona decyzja jest jedną wielu decyzji wymiarowych jakich spodziewa się skarżący z tytułu podatku akcyzowego. Podkreślił, że w działaniach swojej firmy nie brał pod uwagę takiego obciążenia finansowego. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niewątpliwie niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty środków finansowych niezbędnych w prowadzeniu firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności. Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zwrócić uwagę, że powołane w tym przepisie przesłanki wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu stanowią zwroty niedookreślone, wymagające konkretyzacji w okolicznościach konkretnego przypadku. Zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie poglądem, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności, które mogą w konkretnych okolicznościach faktycznych spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Stąd też, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia – wskutek wykonania tego aktu – znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Oceniając w myśl przedstawionych kryteriów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zawarta w nim argumentacja nie daje podstaw do uwzględnienia tego wniosku. Należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie wniosku ma charakter bardzo ogólnikowy i zasadniczo nawiązuje jedynie do tego, że zaskarżona decyzja jest jedną z wielu decyzji jakie zostały wydane wobec strony, a wnioskodawca nie spodziewał się takiego obciążenia finansowego. Uzasadnieniem zasadności wniosku ma być też, w ocenie strony, aktualna sytuacja finansowa i organizacyjna firmy jaką prowadzi skarżący. Takie uzasadnienie wniosku nie dawało Sądowi podstaw do przyjęcia, że skarżący uprawdopodobnił choć jedną z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W istocie, niewiadomym dla Sądu jest to jaka jest sytuacja finansowa (a także i organizacyjna) firmy skarżącego, o której wspomina wnioskodawca. Niewiadomą pozostaje także wpływ obciążenia finansowego wynikającego z wydanych wobec strony decyzji podatkowych na możliwość niezakłóconej działalności gospodarczej. Wyrażone we wniosku obawy nie zostały bowiem poparte żadną dokumentacją majątkowo-finansową. Z tych powodów, za niewystarczające uznać należy samo zapewnienie wnioskodawcy co do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty środków finansowych niezbędnych w prowadzeniu firmy. Przy takim sposobie uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., niemożliwym jest bowiem stwierdzenie, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą przekraczały zwykłe następstwa związane z uregulowaniem świadczenia pieniężnego. Trzeba również podkreślić, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać akcentowana przez stronę łączna wysokość obciążenia finansowego, wynikająca z faktu wydania więcej niż jednej decyzji podatkowej. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.