I SA/Wr 1109/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności części decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] ., nr [...] dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia odnoszącego się do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] nr [...] z [...] r. w zakresie odmowy na podstawie art. 74 ordynacji podatkowej zwrotu podatku od towarów i usług za 2008 r. w kwocie 550,00 zł. W dniu 19 marca 2009 r. strona złożyła wniosek o zwrot podatku od towarów i usług do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] wraz z korektami deklaracji VAT-7 za okres od stycznia 2007 r. do stycznia 2009 r. Jako podstawę żądania wskazała art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej o.p., powołując się na fakt nie odliczonego pierwotnie podatku naliczonego dotyczącego zakupu paliwa do samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, co spowodowało nienależną zapłatę podatku za ww. okres w łącznej kwocie 1.212 zł. Kwota nienależnie wpłaconego podatku za poszczególne miesiące 2008 r. wyniosła 550 zł. Strona przytoczyła wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008 r. (sygn. akt C-414/07) zgodnie z którym przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej u.p.t.u. nie dające podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT uiszczonego przy nabyciu paliwa do samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, naruszają zasadę stałości wyrażoną w art. 17 ust. 2 i 6 VI Dyrektywy Rady WE 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. Z orzeczenia tego wynika, że prawo do odzyskania podatku VAT mają wszyscy, którym takie prawo przysługiwałoby według stanu prawnego na dzień przed wejściem Polski do UE. Według oświadczenia strony samochód osobowy nie posiadał świadectwa homologacji, potwierdzającego, że jest pojazdem innym niż osobowy, nie przedstawiła ona również żadnego dokumentu świadczącego, że dopuszczalna ładowność samochodu przekracza 500 kg. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, że posiadany przez stronę samochód osobowy nie miał homologacji. Dyrektor Izby Skarbowej we W. po rozpatrzeniu złożonego przez stronę zażalenia postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (ustalenia czy samochód wskazany przez podatnika jest pojazdem, spełniającym bądź nie przesłanki do odliczeń podatku z tytułu nabytego do niego paliwa) oraz brak weryfikacji zasadności składnych w związku z wyrokiem ETS korekt. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] : - określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w kwotach tożsamych z zadeklarowanymi przez podatnika w pierwotnej deklaracji VAT-7 oraz - odmawiającą na podstawie art. 74 ustawy ordynacja podatkowa zwrotu podatku VAT za poszczególne miesiące 2008 r. w kwocie 550 zł. Organ powołał się na przepisy art. 25 ust. 1 pkt 3a poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 4 u.p.t.u. uznając, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa nie zostało przez stronę nigdy nabyte, gdyż strona nie posiadała niezbędnych dla jego uzyskania stosownych dokumentów (np. homologacji), potwierdzających, iż użytkowany samochód nie jest samochodem osobowym. Organ I instancji odmówił także zwrotu podatku VAT, o którym mowa we wniosku podatnika z dnia 19 marca 2009 r. w kwocie 550 zł – będącej różnicą między zobowiązaniem wykazanym w pierwotnie złożonej deklaracji a korekcie deklaracji z dnia 19 marca 2009 r. W dniu [...] r. organ II instancji po rozpatrzeniu złożonego przez stronę odwołania wydał decyzję nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy na podstawie art. 74 ustawy ordynacja podatkowa zwrotu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w kwocie 550 zł, a w pozostałym zakresie utrzymującą ją w mocy. Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do samochodu osobowego. Zatem w opinii organu odwoławczego zasadnie organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło zawyżenie kwoty zobowiązań podatkowych, a tym samym nie powstała nadpłata o której mowa w art. 74 ordynacji podatkowej. Organ II instancji uchylając jednocześnie decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy zwrotu podatku od towarów i usług wskazał, że mimo, że organ I instancji prawidłowo określił w sentencji wydanej decyzji wysokość zobowiązania za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. zobowiązany był również do zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty za badany okres, tymbardziej, że podatnik składając wniosek jakkolwiek nazwany ,,wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług" uruchomił tryb dotyczący przeprowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty, a nie zwrotu podatku od towarów i usług co potwierdza treść i przywołana we wniosku podstawa prawna. Zatem wedle Dyrektora Izby Skarbowej we W. organ I instancji zobowiązany był do przeprowadzenia pełnego postępowania w sprawie o stwierdzenie nadpłaty i do wydania stosownych decyzji za poszczególne okresy rozliczeniowe. Decyzją z dnia [...] r. [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] r. o Nr [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia odnoszącego się do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] r. w zakresie odmowy na podstawie art. 74 ordynacja podatkowa zwrotu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Organ wskazując na zaistnienie przesłanki wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 o.p. tj. rażącego naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 207 § 2 ordynacji podatkowej stwierdził, że sentencja decyzji organu odwoławczego z [...] r. w części uchylającej decyzję organu I instancji - w zakresie dotyczącym odmowy na podstawie art. 74 ordynacji podatkowej zwrotu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. nie kończy postępowania wszczętego wnioskiem strony z dnia 19 marca 2009 r. w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług za 2008 r. w łącznej kwocie 550 zł. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy zwrotu zobowiązany był jednocześnie rozstrzygnąć sprawę co do istoty, bądź w inny sposób zakończyć postępowanie. Sentencja decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w tym zakresie uchyla tylko decyzję organu I instancji nie kończąc tym samym postępowania w sprawie wniosku strony o zwrot podatku od towarów i usług. Podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Podniosła strona, że stwierdzenie nieważności tylko jednego elementu decyzji powoduje brak zrealizowania dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. Odwołał się organ do przewidzianej w art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej przesłanki rażącego naruszenia prawa, która w przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego zaistniała. Rozstrzygnięcie bowiem decyzji z dnia [...] r. o Nr [...] , której w części nieważność stwierdził organ I instancji zawierało rozstrzygnięcie pozostające w oczywistej sprzeczności z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy bowiem uchylił jedynie w określonym zakresie decyzję organu I instancji nie kończąc zaś w tej części postępowania w sprawie. Uznał organ odwoławczy za chybiony zarzut jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie było wadliwe z tej racji, że organ stwierdził nieważność jedynie w części decyzji z dnia [...] r. Powołał się organ odwoławczy na art. 210 § 1 ordynacji podatkowej wskazując na elementy które obligatoryjnie winna zawierać decyzja i jego zdaniem te elementy zawiera zakończona decyzja. Natomiast niedopuszczalność stwierdzenia tylko w części nieważności decyzji nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie ordynacji podatkowej. Stanowisko to zdaniem organu odwoławczego znalazło aprobatę sądów administracyjnych powołując się na wyroki zapadłe w sprawie III SA/Wa 1610/07, III SA/Wa 311/06 oraz III SA/Wa 1791/07. Stwierdził organ, iż w przedmiotowej sprawie decyzja, której w części stwierdzono nieważność odnosi się do dwóch kwestii, a zatem skoro pewna jej część odpowiadała prawu, nie było podstaw prawnych aby z obrotu prawnego eliminować tę część decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.121, 207, 210 § 1 pkt 5, 212, 248 ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła argumentację przywołaną w postępowaniu odwoławczym. Nadto zarzuciła w głównej mierze brak wskazania w skarżonych decyzjach w sposób określony organu I instancji którego decyzje były przedmiotem decyzji stanowiących przedmiot niniejszej skargi. Skarżący podnosi, iż w sentencjach skarżonych decyzji Dyrektor Izby Skarbowej nie sprecyzował, jakiego organu I instancji decyzje utrzymał w mocy. W ocenie Skarżącego organem I instancji może być zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] , jak i Dyrektor Izby Skarbowej we W.. Zakładając, iż organem I instancji był Dyrektor Izby Skarbowej we W., Skarżący podnosi, iż uzasadnione jest stwierdzenie ich nieważności, gdyż utrzymują w obrocie prawnym poprzednio wydane decyzje dotknięte wadą nieważności. Ponadto wskazuje się w skardze, iż decyzja nr [...] z [...] r. utrzymuje w mocy decyzję nr [...] , której nigdy nie było, z uwagi na jej błędny numer, co również stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Przyjmując natomiast, iż organem I instancji miał być Naczelnik Urzędu Skarbowego – W. [...] , uzasadnione jest w ocenie Skarżącego, stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 247 § 1 ust. 4 Ordynacji podatkowej, jako że stwierdzają one nieważność tylko jednego elementu decyzji ostatecznej, jakim jest częściowe niepełne rozstrzygnięcie. Skarżący zarzuca także prowadzenie postępowania w sprawie niebudzący zaufania, co powoduje rażące naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr poz. 153 poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c). W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał skargę za bezzasadną. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wbrew stanowisku skarżącego stanowiącą przedmiot skargi decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując tenże organ. Wskazał bowiem w sentencji tejże decyzji iż zapadła ona wskutek wniesionego odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] . Zatem organem I instancji był również Dyrektor Izby Skarbowej we W. co jest zgodne z dyspozycją art. 221 ordynacji podatkowej zgodnie z którym w przypadku wydania decyzji w I instancji przez dyrektora izby skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednie przepisy o postępowaniu odwoławczym. Zatem stanowiąca przedmiot skargi decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane przez ten sam organ jakim jest Dyrektor Izby Skarbowej we W.. Marginesowo sąd zauważa, że kwestia o której była mowa wyżej była przedmiotem rozważań Dyrektora Izby Skarbowej we W. w postanowieniu z dnia [...] r. Nr [...] , którym odmówiono podatnikowi uzupełnienia decyzji z dnia [...] r. Nr [...] . Organ bowiem wydając powyższe postanowienie uznał, iż w wyżej opisanej decyzji (sentencji) wskazano organ I instancji, którego decyzję stanowiąca przedmiot skargi decyzja utrzymuje w mocy. Podkreślić należy, że powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. podatnik nie zaskarżył. Odnośnie kolejnego zarzutu skarżącego dotyczącego podania w decyzji zaskarżonej nr decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] [...] należy uznać, iż nie sposób przyjąć za skarżącym iż nie została wprowadzona do obrotu prawnego decyzja o powyższym numerze. Zauważyć wszak należy, że nastąpiła rzeczywiście omyłka dotycząca ostatniego członu w numerze decyzji, który jest jedynie numerem systemu kancelaryjnego, który jest wewnętrzną numeracją organu pozostającą bez wpływu na oznaczenie i identyfikację sprawy. Końcowy numer (w którym zakradł się błąd) jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę wpisywany jest ręcznie i służy wyłącznie do wewnętrznych rejestrów spraw. Nie ma on zatem znaczenia dla identyfikacji aktów administracyjnych doręczanych stronie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i również uznał po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, iż zachodziły w sprawie przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. w części dotyczącej odmowy na podstawie art. 74 ordynacji podatkowej zwrotu podatku od towarów i usług za 2008 r. uznając, iż w tej części decyzja dotknięta jest wadą nieważności jaką jest rażące naruszenie prawa. I tak zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie ,,rażącego naruszenia prawa" jest niedoprecyzowane przez ustawodawcę w ordynacji podatkowej. Bogaty materiał orzeczniczy sądów administracyjnych oraz poglądy doktrynalne wyprowadziły pewne ogólne wnioski odnośnie do treści pojęcia ,,rażącego naruszenia prawa" jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. I tak naruszenie prawa będzie miało cechę ,,rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcia sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r. FSK 2/04). Zgodnie z art. 233 § 1 ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję w której: 1) utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji albo 2) uchyla decyzję organu I instancji: a) w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w sprawie b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej art. 233 organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przywołanej regulacji prawnej wynika w sposób jednoznaczny, iż organ odwoławczy uchylając zaskarżone orzeczenie załatwia sprawę co do istoty albo uchylając zaskarżoną decyzję umarza postępowanie względnie przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydając decyzję w dniu [...]r. Nr [...] nie zastosował się do regulacji prawnej przywołanej wyżej. Organ odwoławczy uchylił jedynie orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] z dnia [...] r. o Nr [...] w zakresie odmowy na podstawie art. 74 ordynacji podatkowej zwrotu podatku od towarów i usług za 2008 r. w kwocie 550 zł. a zatem wydał decyzję kasacyjną, która nie jest objęta przywołaną regulacją prawną art. 233 ordynacji podatkowej. Takie zaś działanie organu odwoławczego zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał za działanie naruszające w sposób rażący prawo a zatem kwalifikujące do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Na uwagę zasługuje fakt, iż decyzja ostateczna, którą w części uznano za nieważną obejmowała w swoim przedmiocie dwa rozstrzygnięcia. Jedno będące wynikiem wszczętego z urzędu wobec skarżącego postępowania wymiarowego podatku od towarów i usług za 2008 r. a drugie będące wynikiem postępowania wszczętego wnioskiem podatnika z dnia 19 marca 2009 r. określonego jako wniosek o zwrot podatku od towarów usług na podstawie art. 74 ordynacji podatkowej. Te dwie kwestie mogły stanowić przedmiot rozstrzygnięć oddzielnych decyzji. Fakt iż organ zawarł rozstrzygnięcie tych dwóch niezależnych kwestii w jednej decyzji nie może skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego całej decyzji w sytuacji kiedy jedynie jedno rozstrzygnięcie zapadłe w wyniku wniosku podatnika jest dotknięte wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności. Sąd zauważa, że w przypadku złożenia przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot nadpłaty, w sytuacji gdy jednocześnie nie zachodzą przesłanki do zwrotu tej nadpłaty na podstawie skorygowanej deklaracji, bez wydawania decyzji, prawidłowo organ wszczyna z urzędu postępowanie zmierzające do określenia wysokości zobowiązania, bowiem od wyniku tego postępowania zależy ustalenie, czy nadpłata rzeczywiście istnieje. W tym sensie ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego stanowi zawsze niezbędną podstawę faktyczną załatwienia wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty. Jakkolwiek określenia zobowiązania podatkowego oraz stwierdzenie nadpłaty stanowią odrębne tryby, z których każdy zamyka odrębne rozstrzygnięcie (w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania podatkowego i w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty) to nie są to tryby konkurencyjne ale uzupełniające. Stąd też prawidłowe jest wydanie osobnych decyzji w kwestii wymiaru zobowiązania podatkowego i stwierdzenia nadpłaty. Sąd stanął w przedmiotowej sprawie na stanowisku, że dopuszczalne było zawarcie rozstrzygnięć w przedmiocie wysokości zobowiązania oraz w przedmiocie nadpłaty w jednej decyzji, bowiem rozstrzygnięcia co do wysokości zobowiązania i co do nadpłaty wynikały z samego stanu faktycznego, nadawały się do rozpoznania w jednym postępowaniu a ponadto oba zapadły w celu załatwienia tej samej sprawy tj. wniosku strony z 19 marca 2009 r. Stanowisko powyższe znajduje aprobatę w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (por. sygn. akt I SA/Gd 460/10, sygn. akt I SA/Bk 253/09, sygn. akt III SA/Wa 1705/07) jakkolwiek zdarzają się również orzeczenia odmienne (wyrok w sprawie I SA/Ke 492/10). Pozostawienie w obrocie prawym ostatecznej decyzji z dnia 19 marca 2010 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2008 r. pozwala zaś podatnikowi na zaskarżenie tego orzeczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaś Sądowi z urzędu wiadomym jest iż podatnik z tego środka zaskarżenia skorzystał. Przed tut. Sądem zawisła bowiem sprawa o sygn. I SA/Wr 837/10 dotycząca części decyzji z dnia [...] r. w której skarga wyrokiem Sądu zapadłym w dniu 29 grudnia 2010 r. została oddalona. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja z dnia [...] r. Dyrektora Izby Skarbowej we W. określająca skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za rozpatrywany 2008 r. Końcowo należy podnieść, iż nie doszło w sprawie do naruszenia zaskarżoną decyzją (stwierdzającą nieważność decyzji o odmowie zwrotu podatku od towarów i usług) art. 253 lub 253a ordynacji podatkowej jako że stanowiąca przedmiot skargi decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I-ej instancji nie została oparta na powołanych wyżej przepisach prawa. Powyższe regulacje prawne dotyczą zmiany lub uchylenia przez organ decyzji ostatecznych. Zaskarżona zaś przez stronę decyzja stanowiąca przedmiot postępowania sądowego stwierdziła nieważność decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. i jako podstawę prawną jej wydania stanowił art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące wniosku podatnika z dnia 19 marca 2009 r. a mianowicie czy objęte nim żądanie dotyczy określenia nadpłaty podatku od towarów i usług za 2008 r. czy też wnioskiem tym objęto zwrot podatku za powyższy okres rozliczeniowy wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Stanowiącą przedmiot skargi decyzją stwierdzono wyłącznie nieważność decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. i Sąd uprawniony był wyłącznie do oceny zgodności z prawem tej decyzji tj. decyzji z [...] r. o Nr [...] . Wobec zatem bezzasadności podnoszonych w skardze zarzutów należało skargę jako bezzasadną oddalić w oparciu o przepis art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. PM 28.01.2011 r. pop. 2.02.2011 r.