I SA/Wr 1120/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L., A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę. W sprawie, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. - po rozpatrzeniu odwołania K. L. i A. S. (dalej: strona skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wymieniona decyzja organu odwoławczego, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, została doręczona stronie skarżącej w dniu 7 kwietnia 2015 r. Skargę na tę decyzję (podpisaną jedynie przez K. L. i nie zawierającą określenia wartości przedmiotu zaskarżenia dla zaskarżonej decyzji) strona skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 6 maja 2015 r., wskazując jako adresata przesyłki Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (k. 6 akt sądowoadministracyjnych). Sąd odnotował wpływ skargi w dniu 7 maja 2015 r., zaś jej przekazania Dyrektorowi Izby Celnej dokonał w dniu 8 maja 2015 r. Ponadto, z uwagi na dostrzeżone braki formalne skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 maja 2015 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia tych braków poprzez podpisanie skargi przez A. S. (bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi) oraz o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone K. L. w dniu 10 czerwca 2015 r., natomiast A. S. w dniu 9 czerwca 2015 r. W dniu 17 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego, k. 23 akt sądowoadministracyjnych) strona nadała pismo z dnia 16 czerwca 2015 r. (zatytułowane "skarga"), stanowiące w swej istocie uzupełnienie braków formalnych pierwotnie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). Z przywołanych regulacji wynika, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu decyduje data złożenia skargi bezpośrednio w siedzibie organu administracji albo data nadania tej skargi w placówce operatora pocztowego na adres organu administracji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym (nie jest możliwe jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd), procesowym (w razie jego uchybienia, istnieje możliwość jego przywrócenia) oraz prekluzyjnym (upływ terminu sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 7 kwietnia 2015 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, z zachowaniem wskazanego trybu pośredniości, upływał w dniu 7 maja 2015 r. Wprawdzie skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 6 maja 2015 r., jednak adresatem przesyłki nie był Dyrektor Izby Celnej we W., lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Mając na uwadze treść art. 54 § 1 p.p.s.a., Sąd niezwłocznie, tj. w dniu 8 maja 2015 r., przekazał skargę Dyrektorowi Izby Celnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nadanie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nakłada na sąd obowiązek przekazania tej skargi do organu właściwego. Nie wpływa to jednak na bieg terminu do jej wniesienia. O zachowaniu terminu decyduje wówczas data przekazania skargi przez sąd do organu administracji (por. postanowienia NSA: z dnia 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1768/11, z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 2336/10, czy z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 65/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach faktycznych sprawy uznać więc należało, że wymóg określony w art. 54 § 1 p.p.s.a. został w niniejszej sprawie spełniony dopiero w dniu 8 maja 2015 r., co oznacza, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony, a więc także i skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl natomiast art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 maja 2015 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez A. S. (bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi) oraz o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia dla zaskarżonej decyzji. Skarżącą pouczono o konsekwencjach niewykonania wezwania. Powyższe wezwanie zostało doręczone K. L. w dniu 10 czerwca 2015 r., natomiast A. S. (a więc osobie, o której podpis pod skargą wzywał Sąd) w dniu 9 czerwca 2015 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez A. S. oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia upłynął bezskutecznie w dniu 16 czerwca 2015 r. Tymczasem strona skarżąca nadała pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi w dniu 17 czerwca 2015 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.