II FSK 2336/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 991/10 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 postanawia oddalić skargę kasacyjną. 1. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2010 r., I SA/Kr 991/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 marca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w dniu 30 kwietnia 2010 r. skarżąca działająca przez pełnomocnika, doradcę podatkowego, wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 marca 2010 r. Skarga wpłynęła do WSA w Krakowie w dniu 7 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ekspediował w dniu 10 maja 2010 r. mylnie złożoną skargę podatniczki do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Jak zauważył sąd pierwszej instancji z akt sprawy (zwrotnego potwierdzenia odbioru) wynikało, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 marca 2010 r., zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 kwietnia 2010 r. Ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przewidzianego do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 maja 2010 r. Tymczasem z dołączonej do akt sprawy koperty i znajdującego się na niej odcisku stempla pocztowego wynika, że skarga została wprawdzie nadana w urzędzie pocztowym S. 5 w dniu 30 kwietnia 2010 r., a więc w terminie otwartym do jej złożenia, ale bezpośrednio do WSA w Krakowie, tj. bez zachowania trybu wnoszenia skargi. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji podniósł, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. - decydowała data nadania skargi przez sąd. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny niezwłocznie przekazał skargę M. G. Dyrektorowi Izby Skarbowej w K., a uczynił to ekspediując przesyłkę w dniu 10 maja 2010 r., w tym samym dniu skarga wpłynęła do organu. Zdaniem sądu pierwszej instancji faktycznie więc skarga została wniesiona dopiero w dniu 10 maja 2010 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako spóźnionej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. 3. W skardze kasacyjnej podatniczka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci niewłaściwego zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędne uznanie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej złożenia. W związku z tak postawionym zarzutem skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu. 4. Jak wynika z treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że skarga wniesiona bezpośrednio do sądu powinna być przez sąd ten odesłana właściwemu organowi. Choć obowiązek ten nie jest wyraźnie wyartykułowany w żadnym z przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak orzecznictwo zarówno Sądu Najwyższego (na tle podobnych procedurze sądowadministracyjnej uregulowań odnośnie składania środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym) jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie opowiedziało się za takim właśnie stanowiskiem (por. wyroki NSA: z dnia 3 grudnia 2007 r., I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z dnia 20 maja 2008 r., II FSK 426/07, LEX nr 489100; postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2008 r., II FSK 1724/06, LEX nr 453371; z dnia 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08, LEX nr 505331; z dnia 29 maja 2008 r., I FSK 631/08, LEX nr 505351; z dnia 26 czerwca 2008 r., I OZ 463/08, LEX nr 493793). Stanowisko takie przyjmują również przedstawiciele doktryny, twierdząc, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (patrz. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el). W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji stanowisko to podzielił, przekazując błędnie wniesioną skargę do właściwego organu. Należy zauważyć, że skarga wpłynęła do WSA w Krakowie w dniu 7 maja 2010 r. (piątek) a została wysłana 10 maja 2010 r. (poniedziałek). Skoro decyzja podatkowa została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 kwietnia 2010 r. to ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przewidzianego do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 maja 2010 r. W tej sytuacji wysłanie przez WSA skargi do Dyrektora Izby Skarbowej nastąpiło już po upływie 30 dniowego terminu wymaganego do wniesienia skargi. Co więcej termin ten upłynął już w chwili wpływu skargi do sądu pierwszej instancji. Sąd ten nie miał zatem żadnego wpływu na zachowanie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Tym samym pozbawiona jest racji argumentacja skargi kasacyjnej, że sąd otrzymując skargę, nie przesłał jej niezwłocznie do organu administracji, lecz oczekiwał aż upłynie termin do wniesienia skargi i dopiero wtedy przekazał ją do właściwego organu. Warto tutaj wskazać także na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2008 r., (II FSK 1352/07, LEX nr 574446), w którym stwierdzono, że w konstrukcji uruchamiania postępowania sądowoadministracyjnego, przewidzianej przez art. 54 § 1 p.p.s.a., tylko wniesienie skargi za pośrednictwem organu automatycznie wszczyna postępowanie przed tym sądem. Wobec tego należy przyjąć, że jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana bezpośrednio do sądu, nie zostało wszczęte postępowanie sądowo administracyjne uruchamiane skargą, a przekazanie skargi pismem innemu podmiotowi np. organowi, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, nie następuje w ramach tej procedury już uruchomionej w sytuacji, gdy skarga zostaje wniesiona prawidłowo za pośrednictwem organu. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni podziela powyższy pogląd. Tym samym za nietrafny należy uznać pogląd skargi kasacyjnej, że z momentem otrzymania skargi przez organ, niezależnie od daty wysłania skargi przez stronę rozpoczyna się etap wstępny postępowania sądowoadministracyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 338/08, LEX nr 506003). Z tych względów zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP należało uznać za nietrafny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku, z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.