I SA/Wr 1121/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Protokolant: Lucyna Barańska Po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki Prawno - Budowlanej A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej na podstawie art. 24 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (j. t. Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 ze zm.), art. 207, art. 21 § 1 i § 3, art. 47 § 1 i § 3, art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym określił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Prawno - Budowlana A za grudzień 2000 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...], zaległość podatkową w kwocie [...], oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wys. [...]. Stwierdził organ, że strona w deklaracji VAT - 7 za grudzień 2000 r. zaniżyła kwotę podatku należnego nad naliczonym do wpłaty do urzędu skarbowego o kwotę [...]. Wskazał organ, że strona zaewidencjonowała w grudniu w rejestrze zakupu i pomniejszyła podatek należny o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez s. c. B i s. c. C z naruszeniem przepisów § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. c i a rozporz. Min. Fin. z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług...(Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). Przeprowadzając analizę wystawionych przez spółki cywilne faktur na rzecz strony oraz wystawionych przez stronę faktur na rzecz inwestorów ustalił organ, że spółka B jako podwykonawca wystawiła dla strony 3 faktury o nr nr [...],[...] i [...] dokumentujące impregnację więźby dachowej i wykonanie zmiany konstrukcji zadaszenia Szkoły Podstawowej w K. ([...]), wykonanie wzmocnień struktury materiałów pokryciowych - dachówek na segmencie I budynku mieszkalnego na rzecz Urzędu Miasta K. ([...]) i analizę i impregnację konstrukcji drewnianej preparatami ochronnymi na segmencie I budynku mieszkalnego - na rzecz w/w Urzędu ([...]). Z tytułu faktury nr [...] s. c. B obciążyła stronę kwotą [...] (netto) tylko za impregnację więźby dachowej, natomiast strona fakturami nr [...] i nr [...] obciążyła Zespół Szkól Społecznych łączną kwotą [...] (netto) z tytułu konstrukcji dachu i pokrycia dachu. Analizując zapisy dotyczące wykonania przedmiotowych robót stwierdził organ I instancji, iż nie znaleziono w nich żadnych adnotacji dotyczących zmiany konstrukcji zadaszenia szkoły, jak również adnotacji świadczących, że podwykonawcą była s. c. B. Odnośnie faktur nr [...] i nr [...] wystawionych przez s. c. B z tytułu robót na segmencie I budynku mieszkalnego ustalił organ, w oparciu o wystawione faktury przez stronę na rzecz Urzędu Miasta, protokoły odbioru robót, dzienniki budowy inwestora, kosztorysy ofertowe, że brak jest potwierdzenia wykonania przez s. c. B robót opisanych w wystawionych fakturach nr nr [...] i [...], która została zarejestrowana w dniu [...] z datą rozpoczęcia działalności [...], NIP otrzymała w dniu [...], a zafakturowane przez nią roboty wykonane zostały w okresie od stycznia do października 2000 r. przez stronę, lub w ogóle nie miały miejsca, nadto s. c. B nie zatrudniała pracowników w 2000 r., nie posiada żadnych wydatków kosztowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazując, iż zawiązanie i legalizacja s. c. B opodatkowanej na zasadach ryczałtu ewidencjonowanego wg stawki 5,5 %, służyło jedynie przeniesieniu dochodów strony opodatkowanej w 2000 r. stawką 30 % podatku dochodowego od osób prawnych na tę spółkę. Jednocześnie stwierdzono, że udziałowcy strony są jedynymi wspólnikami s. c. B, a także dwóch innych spółek cywilnych C i A, także "ryczałtowców". W związku z tymi ustaleniami stwierdził organ, że wystawione przez s. c. B faktury nr nr [...],[...],[...] na łączną kwotę netto [...], VAT [...] nie dokumentują rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, są tzw. "pustymi fakturami" na podstawie których strona uzyskiwała podatek naliczony i bezpodstawnie zwiększała swoje koszty uzyskania przychodu. Odnośnie drugiego wystawcy w grudniu 2000 r. na rzecz strony faktur za roboty budowlane realizowane na rzecz Urzędu Miasta (nr nr [...],[...] i [...]) - s. c. C stwierdził organ, że strona w okresie 2000 r. fakturowała na inwestora Urzędu Miasta wykonane i odebrane protokołami odbioru roboty budowlane, jednakże w tej dokumentacji, jak i w dziennikach budowy, kosztorysie ofertowym, brak jest jakichkolwiek zapisów dotyczących tych rodzajów robót, które opisane zostały w fakturach wymienionych przez s. c. C, spółka ta została zawiązana [...], zarejestrowana [...], który był także datą rozpoczęcia przez nią działalności gospodarczej, NIP otrzymała [...], w 2000 r. nie zatrudniała pracowników, nie posiada żadnych wydatków kosztowych związanych z prowadzoną działalnością, zafakturowane na stronę roboty nie występują w żadnej dokumentacji budowlanej inwestora, wykazała wykonanie robót budowlanych od dnia [...] do [...] wartości brutto [...]Wskazał organ, że, zawiązanie, legalizacja i wybranie formy opodatkowania na zasadach ryczałtu ewidencjonowanego, służyło jedynie przeniesieniu dochodów strony opodatkowanej podatkiem dochodowym w wys. 30 %, na rzecz tej Spółki opodatkowanej ryczałtem w wys. 5,5 %, uznając, że wystawione przez spółkę C faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych i są tzw. "pustymi fakturami", na podstawie których strona uzyskiwała podatek naliczony i jednocześnie zwiększała swoje koszty. Podkreślił organ, że nie bez znaczenia jest fakt, że spółki cywilne B i C zawiązano w grudniu 2000 r., gdy strona znała już swoje obroty ze sprzedaży w 2000 r. i obie te spółki zdążyły "przerobić" na rzecz strony do końca 2000 r. roboty budowlane wartości brutto [...], pomimo, że nie zatrudniały pracowników i nie ponosiły żadnych wydatków kosztowych. W odwołaniu strona zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 120, art. 122, art. 180 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o podatku VAT, wnosząc o jej uchylenie i przeprowadzenie dowodu z dołączonych do odwołania kopii dokumentów. Podniosła stron, że organ nie zapoznał się z zastrzeżeniami do protokołu oraz niezgodnie z rzeczywistością ocenił działalność podmiotów gospodarczych, doprowadzając w swoich wywodach do zafałszowania wyniku jej działalności. Powołała się strona na uchwałę podjętą w 1998 r. odnośnie jej ramowego programu działania, wskazując, że zasadą jest utrzymanie parametrów firmy w stanie umożliwiającym występowanie w przetargach, co powoduje, że firma nie zatrudnia personelu technicznego. Bez podzlecania wszystkich czynności prawnych, administracyjnych strona nie mogła funkcjonować. Część robót budowlanych wykonują również w podwykonawstwie spółki cywilne B i C, które zostały zawiązane w I - szym kwartale 2000 r. i od dnia podpisania umowy spółki rozpoczęły działalność gospodarczą, a rejestracji działalności, ze względu na natłok prac, dokonali później, ale przed podjęciem pierwszej czynności. Podniosła strona, że organ nie stwierdził jakichkolwiek powiązań między spółkami cywilnymi a inwestorami, jednocześnie nie są w stanie wykazać, że prace były prowadzone przez pracowników strony. Wpisane w dziennikach budowy prace wykonywały osoby niezatrudnione przez stronę, co wskazuje, że prace te były zlecane podmiotom mającym pracowników o odpowiednich kwalifikacjach. Jednocześnie w dokumentach budów nie ma obowiązku wskazywania podwykonawców. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Izba Skarbowa na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Podzielił organ stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację, wskazując na przepisy art. 19 ust. 1 i 2 ustawy. Nie zgodził się organ z twierdzeniem strony, że spółki cywilne B i C zostały zawarte w I - szym kwartale 2000 r. i, że mogły prowadzić już wtedy działalność gospodarczą, wskazując na przepis art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23.12.1988 r. (obowiązującej w 2000 r.) o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324), który wymagał, aby zgłoszenie rejestracyjne wskazywało datę rozpoczęcia działalności gospodarczej. Dodatkowo, analizując ustalenia dokonane w sprawie, ocenił organ odwoławczy, że roboty budowlane fakturowane przez s. c. B zostały wykonane przez stronę i przekazane na rzecz inwestorów jeszcze przed rozpoczęciem działalności przez tę Spółkę, natomiast roboty wykazane w fakturach przez s. c. C nigdy nie zostały wykonane. Podkreślił organ, że rzeczywistym celem stron zawartych umów było obejście przepisów i osiągnięcie korzyści w zakresie prawa podatkowego, a właściciele spółek, wykorzystując powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy spółkami, stworzyli mechanizm, w którym następowało swobodne lokowanie kosztów i przychodów. Oceniając załączone do odwołania przez stronę dokumenty stwierdził organ, że nie mają one znaczenia dla sprawy. Stwierdził także, że nie ma znaczenia czy roboty budowlane na rzecz Urzędu Miasta zostały wykonane przez pracowników strony (o czym świadczy materiał dowodowy) czy też pracowników podwykonawców, znaczenie ma fakt, że roboty te nie zostały wykonane przez pracowników spółek cywilnych B i C. W skardze od decyzji Izby Skarbowej strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa, a to przepisów art. 10 ust. 2, art. 19, art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, zarzucając, że żaden z przepisów nie uprawnia organu podatkowego do oceny danej czynności prawnej jako czynności pozornej w rozumieniu art. 58 k.c. w zw. z art. 83 k.c., rozstrzyganie w tego rodzaju kwestiach, po myśli art. 175 i art. 177 Konstytucji RP należy do wyłącznej kompetencji właściwych sądów, które najpierw winny dokonać ustalenia nieważności danej czynności prawnej i dopiero prawomocny wyrok sądu powszechnego mógłby stanowić podstawę orzekania w tej materii. Zarzuciła nadto skarżąca naruszenie § 50 ust. 4 pkt. 5 ppkt. c rozporz. Min. Fin. z dnia 22.12.1999 r. przez przyjęcie, że stanowi on podstawę do rozstrzygnięcia czy dana czynność prawna jest czynnością pozorną w rozumieniu art. 83 k.c., a tym samym nieważną, gdyż nic takiego nie wynika z tego przepisu, bowiem żaden przepis ustawy nie zawierał delegacji do uregulowania kwestii uprawnień do rozstrzygania o ważności lub nieważności czynności prawnej, a także naruszenia art. 120, art. 121, art. 124 i art. 125 Ordynacji podatkowej polegające na tym, że wspólnicy spółki cywilnej nie mogą pozostawać w stosunku pracy ze swoją spółką, co nie przeszkadza im w świadczeniu usług na rzecz osób trzecich, na co organy podatkowe nie zwróciły uwagi. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła skarżąca o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i argumentację z jej uzasadnienia. Dodał organ, powołując się na obszerne orzecznictwo SN i NSA, że organy podatkowe są upoważnione do dokonywania oceny, czy zawierane przez podatników umowy lub inne czynności cywilnoprawne nie są wykorzystywane przez strony w celu obejścia przepisów podatkowych. Podniósł także, że twierdzenia strony skarżącej dotyczące pełnienia przez E. W. i J. G. jako wspólników spółki cywilnej B i C usług nadzoru budowlanego na budowach realizowanych przez stronę skarżącą, dotyczą kwestii będących przedmiotem decyzji za luty 2000 r., natomiast w grudniu 2000 r. nie ujawniono, aby strona skarżąca ujęła w ewidencji i rozliczyła w deklaracji VAT-7 podatek naliczony z faktur wystawionych przez te spółki cywilne z tytułu usług nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem uznał Sąd, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest zakwestionowanie przez organy podatkowe dokonanego przez stronę skarżącą odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez s.c. B i s.c. C, podwykonawców strony skarżącej, których jedynymi wspólnikami były osoby będące zarazem jedynymi udziałowcami strony skarżącej, jako faktur dokumentujących czynności do których zastosowanie mają przepisy § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. c rozporz. Min. Fin. z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zdaniem organu II instancji - faktur dokumentujących czynności pozorne, o których mowa w art. 83 k.c., niedokumentujących rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Stwierdził organ II instancji, iż rzeczywistym celem stron zawartych umów - strony skarżącej i spółek cywilnych B i C było obejście przepisów i osiągnięcie korzyści w zakresie prawa podatkowego, bowiem podmioty te, wykorzystywały powiązania osobowe i kapitałowe, stwarzając mechanizm, w którym następowało swobodne lokowanie kosztów i przychodów, mający racjonalne przesłanki działania z uwagi na różnice stawek podatkowych. Wskazał, że podjęte działania służyły zwiększeniu kosztów uzyskania przychodów strony skarżącej oraz przeniesienia przychodów tej Spółki opodatkowanej w 2000 r. podatkiem dochodowym od osób prawnych wg stawki 30 %, na spółki B i C opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym wg stawki 5,5 %. Wskazał organ przepis art. 83 § 1 k.c., w świetle regulacji którego uznał podejmowane czynności za pozorne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że z uwagi na autonomiczność prawa podatkowego organy podatkowe są nie tylko uprawnione lecz wręcz zobowiązane do badania rzeczywistej treści umów cywilnoprawnych, a więc również zobowiązane do badania czy określona czynność została dokonana w celu obejścia prawa lub dla pozoru (art. 58 i 83 k.c.) - por. np. wyrok NSA z dnia 10.11.1994 r., sygn. SA/Po 1652/94, wyrok z dnia 14.07.1999 r. sygn. ISA/Gd 2444/98. Nie mając uprawnień do orzekania w przedmiocie nieważności czynności cywilnoprawnych organy podatkowe, o ile w ich ocenie zachodzą przesłanki nieważności określone w prawie cywilnym, mogą przyjąć, że czynności te nie mogą wywierać zamierzonych skutków na gruncie prawa podatkowego. Potwierdzeniem tych uprawnień organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług był powołany wyżej przepis § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. c) rozporządzenia Min. Finansów, na który wskazały organy obu instancji, wg którego treści, jeżeli wystawiono faktury potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 kodeksu cywilnego, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przepis art. 83 § 1 k.c. stanowi, iż nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności. Zatem pozorność stanowi wadę oświadczenia woli polegającą na niezgodności między aktem woli a jej przejawem na zewnątrz, przy czym strony zgodne są co do tego, aby wspomniane oświadczenie woli nie wywoływało skutków prawnych (por. wyrok SN z dnia 23 czerwca 1986 r., sygn. akt I CR 45/86). W doktrynie wskazuje się, iż czynnościami pozornymi na gruncie prawa podatkowego są te czynności względem których podatnik dokonał jedynie pewnych działań mających uwiarygodnić ich podjęcie, zaś faktycznie nie zostały one podjęte w ogóle albo też podjęte "zwiastuny" tych czynności miały służyć ukryciu czynności o innej treści. Podstawowym przepisem regulującym prawo podatnika do skorzystania z obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług jest przepis art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług, stosownie do treści którego podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Zgodnie z regułami zawartymi w tym przepisie obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę VAT, a nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny - nie wcześniej jednak niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi. Tak więc jednym z warunków niezbędnych, umożliwiających obniżenie podatku należnego, jest otrzymanie przez nabywcę towarów (usługi), a to wiąże się z odpowiednim zachowaniem sprzedawcy (wykonawcy usługi), który musi wydać towar (wykonać usługę). Tymczasem, co wynika z ustaleń organów orzekających w sprawie, zakwestionowane faktury dokumentują czynności, które nie miały miejsca, a więc nie doszło do nabycia przez stronę skarżącą usług, których sprzedaż faktury te dokumentują. Nie czyni wadliwą zaskarżonej decyzji powołanie się przez organy podatkowe na przepis § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. c) rozporz. Min. Fin. z 1999 r., bowiem, jak wyżej wskazano, przepis ustawy - art. 19 ust. 1 - pozbawia podatnika prawa odliczenia kwoty podatku naliczonego w sytuacji niezaistnienia warunku zawartego w tym przepisie. Skoro zatem brak jest podstawowej przesłanki wymaganej przepisem art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT, od której uzależnione jest prawo odliczenia podatku naliczonego, a więc "nabycia towaru lub usługi" przez stronę skarżącą, co związane jest z odebraniem towaru lub usługi, prawidłowo zakwestionowały organy podatkowe odliczenie przez skarżącą podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółki B i C jako faktur dokumentujących czynności dokonane dla pozoru. Zdaniem Sądu, kwestionując przebieg operacji gospodarczych dokumentowanych fakturami wystawianymi przez spółki B i C, które nie dokumentowały żadnych czynności dokonanych przez te podmioty, należycie oceniły organy podatkowe zgromadzony materiał dowodowy i wywiodły z niego prawidłowe wnioski, korygując wykazany i odliczony przez skarżącą podatek naliczony z tych faktur. Wbrew stanowisku strony skarżącej, zgromadzony materiał dowody w sprawie nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do prawidłowości ustaleń związanych z weryfikacją kwestionowanych sześciu faktur z miesiąca grudnia 2000 r. wystawionych przez spółki cywilne B i C, a dokonana przez organy podatkowe ocena wprowadzenia przedmiotowych faktur do ewidencji strony skarżącej jako czynności mającej na celu przerzucenie części przychodu strony skarżącej na spółki cywilne, nie jest oceną dowolną. Szczegółowo przeanalizowały organy podatkowe zakwestionowane faktury. Z ustaleń tych wynika, że obie spółki cywilne zostały zarejestrowane i podjęły działalność w dniach [...] i [...], nr REGON nadano spółkom w dniu [...], decyzje o nadaniu nr NIP noszą datę [...], a druki VAT-5 dotyczące tych podmiotów zaopatrzone zostały w datę [...]C Podane daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, jak zauważa organ odwoławczy, spełnia wymogi art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23.12.1988 r. o działalności gospodarczej. Przeprowadzając analizę wykazanych w zakwestionowanych fakturach, wystawionych przez spółkę B jako podwykonawcę strony skarżącej, robót budowlanych szczegółowo omówił organ poszczególne faktury i ujęty w nich zakres robót wskazując, odnośnie faktury [...], że wykazane w niej prace zostały wykonane przez stronę skarżącą wcześniej i udokumentowane fakturą nr [...] z dnia [...] i fakturą z dnia [...], odnośnie tych robót figurują w dziennikach budowy zapisy, jednakże żaden z nich nie odpowiada zakresowi robót ujętymi w fakturze nr [...] w zakresie "zmiany konstrukcji zadaszenia szkoły" ani też z żadnych dokumentów nie wynika, aby podwykonawcą była spółka B. Pozostałe dwie zakwestionowane faktury tej spółki dotyczą zakresu robót realizowanego przez stronę skarżącą, udokumentowane wcześniejszymi fakturami, natomiast brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby wykonanie prac związanych z impregnacją dachówek, czy też udziałem tej spółki w wykonywaniu robót budowlanych na budynkach wymienionych w fakturach. Odnośnie spółki cywilnej C kwestionując również trzy wystawione przez nią, jako podwykonawcę robót budowlanych, na rzecz strony skarżącej faktury, ustalił organ, że wszystkie związane były z realizowanymi przez stronę skarżącą robotami budowlanymi na rzecz Urzędu Miasta K., a z wystawionych przez nią z tego tytułu faktur oraz innych dokumentów protokołów odbioru robót nie wynikają rodzaje robót, których dotyczą zakwestionowane trzy, wystawione przez spółkę C faktury, w dziennikach budowy brak jest zapisów mówiących o realizacji wyszczególnionych w fakturach prac, nie obejmuje ich także kosztorys ofertowy opracowany przez stronę skarżącą. Wskazał także organ II instancji, iż w okresie wystawienia przedmiotowych faktur obie spółki cywilne nie zatrudniały pracowników, nie posiadały żadnych środków trwałych, ani też udokumentowanych wydatków kosztowych związanych z prowadzeniem działalności, która umożliwiałaby realizację zakresu robót budowlanych wykazanych w przedmiotowych fakturach, których wartość łączna opiewała na ok. [...]. Skoro zatem z prawidłowo dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że wystawione przez podwykonawców, spółki cywilne B i C faktury VAT za grudzień 2000 r. stwierdzały wykonanie robót budowlanych w nich wykazanych jedynie dla pozoru, a celem podjętych działań przez stronę skarżącą i wskazane spółki, powiązane osobami wspólników, opodatkowane różnymi stawkami podatku dochodowego, było osiągnięcie korzyści w zakresie prawa podatkowego, prawidłowo, w świetle art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT, zakwestionował organ podatkowy II instancji odliczenie przez skarżącą w grudniu 2000 r. podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur. W tym stanie rzeczy Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.