I SA/Wr 115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.S.- W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 7 listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do usunięcia skutki. Wskazała, że egzekucja określonego decyzją zobowiązania podatkowego w kwocie 43.416 zł oraz zobowiązań wynikających z innych decyzji w łącznej wysokości 157.106 zł, uniemożliwi skarżącej prowadzenie jakiejkolwiek egzystencji. Utrzymuje się ona bowiem tylko z emerytury wynoszącej ok. 1000 zł. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie bez znaczenia jest fakt, iż sprzedając olej opałowy, stosowała preferencyjną stawkę, a zatem nie pobrała podatku w wysokości określonej w decyzji. Obligowałoby to ją do zapłaty podatku z własnego majątku, podczas gdy sprzedawała olej opałowy, a nie napędowy. Skarżąca dodała, że przywrócenie stanu sprzed ewentualnego wykonania decyzji, będzie wiązało się z bardzo długim czasem i wyjątkowo dużym nakładem sił i środków. Ponadto, skutki prawne poprzez egzekucję z majątku ruchomego mogą być już zupełnie nieodwracalne. Do rozpoznania przedmiotowego wniosku przyjęto także dane wynikające z dokumentów przedłożonych przez skarżącą w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy. Wynika z nich, że strona nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości ani przedmiotów o znacznej wartości. Od grudnia 2012 r. z emerytury, która netto wynosi 1.349,09 zł, potrącane jest – zgodnie z oświadczeniem strony – miesięcznie 500 zł w związku z egzekucją zobowiązań podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Podkreślenia również wymaga, że powołana regulacja nie uprawnia do dokonywania oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przez pryzmat zgłoszonych w skardze zarzutów przeciwko skarżonej decyzji. Prowadziłoby to bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co na tym etapie postępowania, nie jest dopuszczalne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej, nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca nie wskazała bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., byłyby skutkiem egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanej w drodze egzekucji należności publicznoprawnej i związane z tym uszczuplenie majątku, stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Nie zawsze jednak musi się ono wiązać z powstaniem nieodwracalnych skutków. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 155/08, Legalis), w którym stwierdził, że "faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu". Podkreślić przy tym należy, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – w skrócie: "u.p.e.a", choć określa wiele środków egzekucyjnych (np. zajęcie świadczenia emerytalnego, wierzytelności, ruchomości), to stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny zobligowany jest do stosowania środków egzekucyjnych najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy, wobec skarżącej od grudnia 2012 r. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji, w którym zajęciem objęta została emerytura. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity w Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.) wysokość potrąceń z tego tytułu nie może być większa niż 25% świadczenia. Ponieważ przyznano skarżącej świadczenie emerytalne w kwocie 1.349 zł, to tym samym wartość maksymalnego potrącenia wynosi 325 zł. W rezultacie, strona otrzymuje obecnie emeryturę w wysokości około 1.000 zł. Egzekucja dalszych zobowiązań nie będzie jednak już skutkować pomniejszeniem tej kwoty – byłoby to bowiem sprzeczne z powołaną wyżej regulacją prawną. W konsekwekcji, nie istnieje zagrożenie, że skarżąca zostanie całkowicie pozbawiona dochodów. Należy również pamiętać, że w przypadku egzekucji z ruchomości, nie wszystkie jej rodzaje podlegają zajęciu, o czym również stanowi powołana u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.