I SA/Wr 1185/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu podatku odchodowego od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., J. L. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek skarżący wskazał, że prowadzenie egzekucji określonej decyzją należności zagraża bytowi skarżącego i jego rodziny, mogąc spowodować poważną szkodę i nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak jednak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego zastosowano środek zabezpieczający (nie egzekucyjny) w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że niewątpliwie wdrożenie takiej czynności powoduje pewne skutki wobec majątku zobowiązanego, ale nie zawsze wiąże się ona z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia bowiem wymaga, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym, w sytuacji dokonania zajęcia zabezpieczającego przewiduje przez odesłanie do zasad stosowanych przy zajęciu egzekucyjnym, ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji (art. 164 § 4 w zw. z art. 79 § 1 ww. ustawy egzekucyjnej). W tym stanie rzeczy, nie można więc uznać, by dokonanie zajęcia zabezpieczającego zagrażało bytowi skarżącego i jego rodziny, mogąc spowodować poważną szkodę i nieodwracalne skutki. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.