I SA/Wr 1190/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...], znak [...] w sprawie ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...], znak [...]. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] (znak [...]), mocą której, określono A, jako podmiotowi zarządzającemu nieruchomością wspólną [...], wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. w wysokościach wskazanych w tej decyzji. Pismem z dnia 10 lipca 2015 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie wskazanych decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody majątkowej i trudne do odwrócenia skutki – ponowne wyegzekwowanie należności dotyczącej poszczególnych właścicieli lokali tworzących [...] nieruchomości położonej w L. przy [...] bezpośrednio od niezobowiązanego podmiotu (strony skarżącej). Ponadto wskazano, że uiszczenie przez stronę skarżącą objętych decyzją należności nie doprowadzi do powstania po stronie spółki legitymacji umożliwiającej obciążenie tymi należnościami rachunku [...], której należności te dotyczą. Skarżąca spółka dodała również, że wpłaty za okres, którego dotyczy zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zostały uprzednio uiszczone przez poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wedle zdania 3 w § 3 artykułu 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty organów drugiej instancji, ale także akty pierwszoinstancyjne. W tej konkretnej sprawie dotyczy to zaś decyzji Prezydenta Miasta L. Jednocześnie, zawartą w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. dyrektywę "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności" należy interpretować jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., o ile takie następstwa nie wynikają z treści samego wniosku oraz akt administracyjnych sprawy. Bezspornie zatem, przede wszystkim to rzeczą wnioskodawcy jest należyte uzasadnienie zgłoszonego w trybie ww. przepisu wniosku, a obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie oceny, czy na podstawie treści tego wniosku, oraz, ewentualnie akt sprawy, można uznać, że w danym konkretnym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń. Odwołując się do treści złożonego w sprawie wniosku, jego zasadność strona skarżąca wywodziła z ogólnie wskazanych przesłanek spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody majątkowej oraz faktu że, właściciele lokali wchodzących w skład [...] sami wnosili opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Twierdzenia te nie zostały jednak w żaden sposób nie rozwinięte. Potwierdzenia dla wyrażanych we wniosku obaw strony skarżącej nie dostarcza także analiza akt sprawy. Stąd, tak skonstruowany wniosek o wstrzymanie nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem w istocie, nie odnosi się on w ogóle do konkretnych powodów, dla których stronę skarżącą należałoby objąć ochroną tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając powyższe należy podnieść, że o zasadności wniosku nie może przesądzać ani sama tylko wysokość określonego stronie skarżącej zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (skoro strona nie przedstawiła szczegółowych informacji odnośnie do swojej sytuacji finansowej), ani też tym bardziej, (podkreślona we wniosku) okoliczność co do sposobu w jaki właściciele [...] w L. wnoszą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wymaga w tym kontekście podkreślenia, że za trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). Bez wątpienia, wskazane we wniosku przesłanki jego zasadności, tj. ponowne uiszczenie przez stronę skarżącą należności pieniężnych objętych zaskarżoną decyzją oraz ich wniesienie przez właścicieli lokali należących do [...] nie stanowi okoliczności tego rodzaju jak wyżej wymieniona. Okolicznością taką nie może być również sama tylko (tj. niepoparta dodatkową dokumentacją źródłową) wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I FZ 347/14; dostępne na stronie j/w). Brak jest również argumentów dla uznania, że wniosek winien zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwołując się do orzecznictwa, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego j/w). Końcowo należy wyjaśnić, że dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności samej skargi, stąd, powołane we wniosku zarzuty i argumenty odnoszące się do meritum sprawy, niezależnie od ich trafności (czego na tym etapie Sąd nie przesądza) nie mogły rzutować na zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.