I SA/Wr 1248/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka – sprawozdawca, Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Anna Terlecka, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A." Spółki z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez "A." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 31 maja 2012 r. (nr [...]), uchylająca decyzję Burmistrza L. z dnia 2 listopada 2011 r. (nr [...]) i określająca w to miejsce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 62.635,00 zł. Z ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie za organami podatkowymi wynika, ww. spółka jest właścicielem ośrodka wczasowego "[...]" znajdującego się w Z. oraz zabudowanej nieruchomości w Z. W złożonej na rok 2011 deklaracji na podatek od ww. nieruchomości położonych w obrębie działek o nr ewidencyjnym [...] (w miejscowości Z.) oraz [...](w miejscowości Z.), na terenie Gminy L., ww. spółka zgłosiła do opodatkowania: 1/ budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 521 m2; 2/ tzw. budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 2.194 m2; 2/ grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 22.268 m2. Organ podatkowy stwierdził, że ww. spółka zaliczyła do kategorii tzw. budynków pozostałych, nienadające się w jej ocenie do prowadzenia działalności gospodarczej dwa budynki, tj. budynek ratusza w oraz tzw. budynek główny na terenie ośrodka wczasowego w Z.P., które podatnik opodatkował według preferencyjnej stawki podatkowej, właściwej dla tego rodzaju kategorii budynków. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r., wydanym na postawie art. 165 § 1 w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.: dalej – O.p.) organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe celem określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. W ramach tego postępowania organ podatkowy dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty z zakresu konstrukcji budowlanych celem ustalenia powierzchni użytkowej oraz stanu technicznego budynków, które zostały zakwalifikowane przez spółkę do kategorii tzw. budynków pozostałych i opodatkowane preferencyjną stawką podatkową, tj. budynku położonego w Z. na działce nr [...] (tzw. budynku ratusza) oraz budynku położonego w Z. na działce nr [...](tzw. budynku głównego). Powołując się na wnioski wynikające z treści opinii biegłego sporządzonej na okoliczność stanu technicznego budynku znajdującego się na działce nr [...] (budynek ratusza) organ podatkowy przyjął, że obiekt ten ze "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. spełnia warunek do wyłączenia go z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz do zaklasyfikowania go do kategorii tzw. budynków pozostałych. W konsekwencji, organ podatkowy zaakceptował stanowisko podatnika, który zadeklarował opodatkowanie tego budynku według preferencyjnej stawki podatkowej, właściwej dla tzw. budynków pozostałych. W oparciu o wnioski końcowe zawarte w opinii biegłego o stanie technicznym budynku położonego na działce nr [...] (tzw. budynku głównego) organ podatkowy zakwestionował stanowisko strony odnośnie analogicznego (jak ratusz) sposobu opodatkowania tego obiektu, podnosząc że stan techniczny tego obiektu nie spełnia przesłanki opodatkowania go preferencyjną stawką podatkową, właściwą dla tzw. budynków pozostałych. W konsekwencji, do opodatkowania tego obiektu organ podatkowy zastosował stawkę podatkową w wysokości przyjętej w uchwale gminnej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odnośnie pozostałych obiektów znajdujących się w obrębie ośrodka wypoczynkowego (tj. dziesięciu budynków kempingowych, budynku garażowego, budynku restauracyjnego (gospodarczego zaadaptowanego na restauracyjny), budynku ujęcia wody, budynku uzdatniania wody oraz budynku oczyszczalni ścieków) organ podatkowy uznał, nie kwestionując w tym zakresie stanowiska podatnika, że obiekty te należy opodatkować w pełnej stawce podatkowej (właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą), przy czym, jako podstawę ich opodatkowania przyjął: w przypadku budynku restauracyjnego (po przeprowadzeniu na te okoliczność postępowania wyjaśniającego) powierzchnie użytkową jaką wskazał podatnik w piśmie z dnia 30 sierpnia 2011 r., a w przypadku pozostałych budynków ośrodka wczasowego, w tym także budynku głównego, – ich powierzchnie użytkowe wynikające z obmiarów dokonanych przez biegłego i zawartych w opinii technicznej o tym ośrodku. Zgodnie z deklaracją, przyjął organ do opodatkowania grunty związane z działalnością gospodarczą podatnika (o powierzchni 21.811 m2), położone w Z. Odnośnie gruntów położonych w Z. organ stwierdził, że podlegać one będą zobowiązaniu podatkowemu z tytułu podatku rolnego. Powyższe ustalenia i ocena materiału dowodowego sprawy znalazły wyraz w wydanej, na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p., art. 1a do art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.: dalej – u.p.o.l.) oraz uchwały Rady Miejskiej w L. Nr XLII z dnia 29 września 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2010 (Dz. Urz. Województwa D. z 2009 r. Nr 176, poz. 3184), decyzji Burmistrza L. z dnia 2 listopada 2011 r. (nr F-3120.1.W/2011), na mocy której organ ten określił ww. spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 62.838 zł. Określona w tej decyzji wysokość zobowiązania podatkowego została wyliczona w stosunku rocznym jako iloczyn powierzchni użytkowej wymienionych w tej decyzji przedmiotów opodatkowania, tj. budynków związanych z działalnością gospodarczą (z rozróżnieniem na budynki o wysokości od 1,40 do 2,20 m. oraz o wysokości powyżej 2,20 m.), tzw. budynków pozostałych oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą przez odpowiadające tej klasyfikacji stawki podatkowe, których wysokość została ustalona w uchwale gminnej. Jak wynika z wyliczeń przyjętych ww. decyzji, podatek od: 1/ budynków związanych z działalnością gospodarczą, o wysokości od 1,40 do 2,20 m. wyniósł 1.460,21 zł (78,93 m2 x 18,50 zł), a o wysokości powyżej 2,20 m. (2.178,75 m2) kwotę 40.306,88 zł; 2/ tzw. pozostałych budynków (budynek ratusza w Z.) wyniósł kwotę 4.276,61 zł (657,94 m2 x 6,50 zł); 3/ od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 16.794,47 zł (21811 m2 x 0,77 zł) , co łącznie dawało kwotę 62.838 zł. W odwołaniu od tej decyzji strona kwestionowała przede wszystkim zasadność zastosowania w stosunku do tzw. budynku głównego ośrodka wczasowego "[...]" pełnej stawki podatkowej w sytuacji, gdy – jak podkreślała – obiekt te ze względów technicznych nie może być wykorzystywany w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a zatem, nie powinien być opodatkowany na równi z obiektami służącymi tej działalności. Dodatkowo podniosła strona zarzuty naruszenia: art. 122, art. 200 § 1 i art. 145 § 1 O.p. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej przed organem odwoławczym (w dniu 12 marca 2012 r.) w toku której przesłuchano powołanego w sprawie biegłego (z udziałem strony oraz pełnomocnika organu podatkowego I instancji), Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 31 maja 2012 r. decyzję (nr [...]) mocą której, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. organ ten uchylił zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji i określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 62.635 zł. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, organ odwoławczy co do zasady podzielił wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu podatkowego I instancji w zakresie oceny, że wszystkie budynki położone w obrębie działki nr [...] położonej w Z. należy uznać za związane z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji, opodatkować pełną stawką podatkową w wysokości przyjętej dla tego rodzaju budynków w uchwale gminnej. W kontekście tym organ odwoławczy podniósł, że budynki te znajdują się w posiadaniu spółki prowadzącej działalność gospodarczą i bezpośrednio tej działalności służą. W rezultacie, nie uznał organ odwoławczy podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez odmowę wyłączenia tzw. budynku głównego z kategorii budynków związanych z działalnością gospodarczą i zaklasyfikowania go do kategorii tzw. budynków pozostałych, objętych preferencyjną stawką podatkową. Podzielił również organ odwoławczy stanowisko Burmistrza L. odnośnie wystąpienia przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine w przypadku budynku ratusza, co stanowiło podstawę objęcia go preferencyjną stawką opodatkowania. Powodem dla którego organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i orzekł reformatoryjnie o nowej wysokości zobowiązania w tym podatku była błędnie – zdaniem tego organu – obliczona powierzchnia użytkowa (podstawa opodatkowania) budynków ośrodka wczasowego, położonych w obrębie działki [...], a także, błędnie obliczona powierzchnia budynku restauracyjnego (rozbudowanego budynku gospodarczego), którą organ podatkowy I instancji przyjął na podstawie oświadczenia podatnika (spółki), a nie, jak to uznał za prawidłowe organ odwoławczy, w oparciu o dane wynikające z obmiaru tych budynków przez biegłego (i ujęte w sporządzonej przez biegłego opinii technicznej). Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy skorygował przyjętą w zaskarżonej decyzji podstawę opodatkowania budynków położonych na działce nr [...], przyjmując do opodatkowania ich powierzchnię użytkową jaka wynikała z opinii sporządzonej przez biegłego (2.246,71 m2). Do tak przyjętej powierzchni organ zastosował stawkę podatkową w wysokości wskazanej w decyzji I instancji, co po przemnożeniu obu wielkości dało w stosunku rocznym kwotę 41.564,14 zł. W takiej też wysokości określił organ odwoławczy wysokość zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości za 2011 r. z tytułu posiadania budynków związanych z działalnością gospodarczą. Przyjęte również do opodatkowania – powierzchnia użytkowa tzw. budynków pozostałych oraz powierzchnia gruntu znajdującego się w obrębie działki nr [...] zostały zaakceptowane przez organ odwoławczy w wysokościach wynikających z zaskarżonej decyzji. Odnosząc się szczegółowo do treści zarzutów odwołania, w tym spornej między stronami kwestii sposobu opodatkowania budynku głównego w ośrodku wczasowym "[...]", organ odwoławczy stwierdził, podobnie jak orzekający poprzednio w sprawie Burmistrz L., że budynek ten należy opodatkować pełną stawką, a nie preferencyjną z uwagi na brak wystąpienia w tym budynku przesłanki tzw. względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wyjaśniając samo pojęcie względów technicznych w rozumieniu ww. przepisu organ odwoławczy podniósł, że przesłanka ta oznacza wystąpienie obiektywnych i trwałych przeszkód z powodu których przedmiot opodatkowania (budynek) nie jest i nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej, nawet pomimo realizacji prac remontowych. Zaznaczył, że w podobny sposób przesłanka względów technicznych wykładana jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Odnosząc się do przyjętych za prawidłowe ustaleń faktycznych w zakresie podstaw do odmowy objęcia wyłączeniem z art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l. tzw. budynku głównego organ odwoławczy podkreślił, że stan techniczny budynku głównego w istotny sposób różni się od stanu technicznego budynku ratusza, co nie daje podstaw zarówno faktycznych, jak i prawnych do opodatkowania budynku głównego na preferencyjnych zasadach jakie przyjęto w przypadku opodatkowania budynku ratusza. Dokonując szczegółowego zestawienia stanu technicznego obu budynków (przy czym organ posiłkował się treścią opinii technicznej sporządzonej dla każdego z tych obiektów) organ odwoławczy zwrócił uwagę na zdewastowany stan budynku ratusza, i to w stopniu zagrażającym życiu i zdrowiu, co skonfrontował ze stanem technicznym budynku głównego, wymagającym dla przywrócenia pełnej zdatności tego budynku do użytku jedynie przeprowadzenia w nim prac remontowych. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów procesowych organ odwoławczy podzielił stanowisko strony skarżącej odnośnie naruszonych w toku postępowania przepisów art. 200 § 1 i art. 145 § 1 O.p., podkreślając jednocześnie, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy, a zatem, nie uzasadniają uchylenia na tej tylko podstawie skarżonej odwołaniem decyzji organu podatkowego I instancji. W skardze na to rozstrzygnięcie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz domagała się zasądzenia od organu podatkowego na swoją rzecz poniesionych w sprawie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Formułując zarzuty skargi spółka wskazała na naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię; 2) przepisów prawa procesowego, a to: - art. 122 O.p. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 200 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, - art. 145 § 1 O.p. poprzez doręczanie pism procesowych stronie w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika procesowego. W uzasadnieniu zgłoszonego zarzutu o charakterze naruszenia prawa materialnego (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) strona podniosła, że organy podatkowe dokonały błędnej wykładni tego przepisu w części dotyczącej przesłanki "względów technicznych". Błędna ocena przesłanki "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. skutkowała w stanie faktycznym sprawy przyjęciem do opodatkowania budynku głównego ośrodka wczasowego "[...]" według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, pomimo że obiekt ten spełniał – zdaniem strony – kryteria pozwalające wyłączyć go z zakresu budynków związanych z działalnością gospodarczą (ze względu na zły stan techniczny, uniemożliwiający prowadzenie w jego obrębie działalności gospodarczej). Wskazana okoliczność uzasadniała, zdaniem skarżącej, opodatkowania tego obiektu według stawek niższych, właściwych dla tzw. budynków pozostałych. Podejmując polemikę z przyjętym przez organy podatkowe orzekające w sprawie kryterium "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (sprowadzającym się do uznania o konieczności istnienia na wymienionych w tym przepisie przedmiotach opodatkowania trwałej przeszkody do prowadzenia działalności gospodarczej) strona podniosła, że przesłankę tę należy traktować jako stan prowadzenia konkretnej (podkreślenie Sądu) działalności gospodarczej ze względu na aktualny (podkreślenie Sądu) stan techniczny budynku, przy czym, jak jednocześnie podkreśliła, stan ten należy rozpatrywać w oderwaniu od kwestii rozmiaru nakładów finansowych, których poniesienie umożliwiłoby prowadzenie w obrębie danego budynku działalności gospodarczej. Uzupełniająco dodała, że wyjaśnienia do opinii złożone przez biegłego na rozprawie administracyjnej nie mogą przesądzać o odmiennym traktowaniu obu obiektów na potrzeby opodatkowania, skoro, jak stwierdził biegły, budynek główny ośrodka wczasowego może być obecnie wykorzystywany na cele magazynowe, te zaś, nie mieszczą się w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Przy tej okazji strona powtórzyła wcześniej akcentowany argument o wymogu zdatności budynku na cele konkretnej działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a nie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Objęty skargą zarzut naruszenia art. 122 O.p. strona uzasadniała stanowiskiem (popartym odwołaniem treści sporządzonych w sprawie opinii technicznych) , że zarówno budynek ratusza, jak i budynek główny ośrodka wczasowego "[...]" nie nadają do użytkowania w stopniu uzasadniającym zastosowanie wyłączenia z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W nawiązaniu do kolejnego zarzutu strona podniosła, że do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej doszło w warunkach naruszenia art. 200 § 1 O.p., albowiem pomimo doręczenia pełnomocnikowi strony w dniu 28 października 2011 r. zawiadomienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (termin ten upływał w dniu 4 listopada) organ podatkowy już w dniu 2 listopada 2011 r. wydał decyzję wymiarową, pozbawiając stronę w ten sposób możliwości realizacji przysługujących jej praw procesowych. Dodatkowo podniosła skarżąca, że okres pomiędzy datą doręczenia ww. wezwania pełnomocnikowi a datą wydania decyzji pierwszoinstancyjnej wypełniały wyłącznie dni wolne od pracy, a zatem strona nawet potencjalnie nie miała możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 O.p. strona zarzuciła, że w toku prowadzonego postępowania organ stosował niezgodną z prawem "taktykę podwójnego doręczania", dokonując doręczeń bądź to do pełnomocnika, bądź to do strony, bądź też do obu tych podmiotów, jakkolwiek w różnych terminach procesowych. Wskazując na powyższe, zarzuciła również strona naruszenie art. 120 i art. 121 O.p. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany wyrażonego w sprawie stanowiska. Wojewódzki sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej – p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując na tej podstawie oceny legalności zaskarżonej decyzji, w tym także pod kątem sformułowanego w skardze żądania wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi, pomimo że część zarzutów skargi, tj. niektóre spośród zarzutów o charakterze procesowym uznać należało za trafne. Stwierdzone w toku sądowej kontroli uchybienia procedury podatkowej, jako nie mające istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy, nie mogły jednak przesądzić o powodzeniu skargi na tej tylko podstawie skoro, jak stanowi dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uwzględnienie skargi z powodu naruszenia prawa procesowego może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nawiązując do konstrukcji skargi przypomnieć należy, że skarga zawiera zarówno zarzuty o charakterze procesowym, jak materialnoprawnym. Z uwagi na fakt, że głównym przedmiotem sporu pozostawała w sprawie kwestia interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., Sąd uznał za zasadne odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego naruszenia tego właśnie przepisu przez błędną jego wykładnię. Stanowiący źródło rozbieżności interpretacyjnych między stronami przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 (in fine) u.p.o.l. zawiera sformułowaną na potrzeby ustawy o podatkach i opłatach lokalnych legalną definicję gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z tą definicją, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Co ustawodawca podatkowy rozumie przez samo pojęcie budynków i budowli jako przedmiotów opodatkowania wyjaśnia treść art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Definicję działalności gospodarczej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawiera natomiast art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W stanie faktycznym sprawy, poza sporem pozostawała okoliczność, że strona skarżąca spełnia zakres podmiotowy analizowanego przepisu, a mianowicie, jest przedsiębiorcą, co na gruncie opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma to znaczenie, że wszystkie nieruchomości znajdujące się w jej posiadaniu (jako przedsiębiorcy) winny - co do zasady - podlegać opodatkowaniem maksymalną stawką podatkową. Istota sporu sprowadzała się natomiast do przesłanek faktycznych zastosowania wyłączenia o jakim mowa w art.1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l., a więc sytuacji, w której określony przedmiot opodatkowania (grunt, budynek lub budowla) "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Powołując się na przesłankę względów technicznych jaką operuje ww. przepis skarżąca zmierzała do wykazania, że znajdujący się na terenie ośrodka wczasowego "[...]" budynek główny (hotelowy) nie powinien być klasyfikowany jako związany z działalnością gospodarczą, lecz powinien zostać zaliczony do tzw. budynków pozostałych, a w konsekwencji opodatkowany według preferencyjnej stawki podatkowej. Swoją argumentację, oprócz wskazania na zły stan techniczny tego budynku, strona budowała – w konfrontacji z wykładnią przyjętą przez organy podatkowe –także w oparciu o tezę, że przesłankę względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy interpretować jako przeszkodę do prowadzenia konkretnej (podkreślenie Sądu) działalności gospodarczej oraz ze względu na aktualny (podkreślenie Sądu) stan techniczny konkretnego przedmiotu opodatkowania (budynku). W nawiązaniu do stanowiska jakie w tym względzie prezentowała strona w skardze, a także w toku postępowania podatkowego, wymaga zwrócenia uwagi, co sygnalizowały już organy podatkowe w treści swoich decyzji, że wykładnia względów technicznych w znaczeniu nadanym temu określeniu przez ww. przepis była wielokrotnie poddawana weryfikacji przez sądy administracyjne, a powszechnie ugruntowana już w tej kwestii linia orzecznicza koresponduje z wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l. jaką przyjęły orzekające w sprawie organy podatkowe. Przychylając się do tego kierunku wykładni spornego przepisu Sąd stwierdza, ze nietrafny jest zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię. Zasadnie bowiem organy podatkowe uznały, ze wyłączenie zawarte w tym przepisie odnosi się wyłącznie do przypadków, w których przedsiębiorca zostaje pozbawiony możliwości wykorzystania gruntu, budynku lub budowli do prowadzenia działalności gospodarczej w sposób trwały i z przyczyn od niego niezależnych. Przyjęcie takiego stanowiska wyklucza zatem objęciem zakresem omawianego unormowania przeszkody o charakterze przejściowym (jak w sprawie), tj. różnego rodzaju remonty, czy modernizacje określonego przedmiotu opodatkowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt II FSK 263/11, dostępny na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). Kwestia możliwości powoływania się przez przedsiębiorców na względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z prowadzonymi w budynkach pracami remontowymi była wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych, w tym także Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyraził pogląd, w myśl którego, przeprowadzanie w budynkach prac remontowych, czy adaptacyjnych nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle pod względem prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tytułu posiadania tych budynków dochodów w danym roku podatkowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, dostępny na stronie j/w). Wprawdzie przesłanka jaką operuje przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l. - pomimo istotnej roli jaką ona spełnia w zakresie modyfikowania sposobu opodatkowania - nie została zdefiniowana przez ustawodawcę podatkowego, co może otwierać drogę do różnych wariantów jej interpretacji, w tym także, prezentowanego przez stronę, niemniej, właściwy kierunek interpretacji tej przesłanki narzuca już sama redakcja rozważanego przepisu, w którym ustawodawca zastrzegł, że tzw. względy techniczne, uzasadniające preferencyjne opodatkowanie, mają stanowić przyczynę tego, że określony przedmiot opodatkowania nie tylko że nie jest , ale i również nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Stąd też w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że wszelkie przeszkody o charakterze przejściowym nie mogą być uznawane za względy techniczne w rozumieniu nadanym przez ww. przepis, a zawartą w jego treści formułę "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy odczytywać jako wymóg badania nie tylko obecnego stanu danego przedmiotu opodatkowania, ale także potencjalnych, ulokowanych w przyszłości, możliwości jego wykorzystania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1492/10). Przeprowadzoną wykładnię spornego przepisu, opartą na wynikach wykładni językowej, uzupełnić należy o wyniki wykładni celowościowej. Otóż, przy dokonywaniu jego wykładni wymaga również zwrócenia uwagi na charakter samego podatku od nieruchomości, który przynależy do grupy tzw. podatków majątkowych. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania (gruntów, budynków lub budowli). W swej konstrukcji, podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność jak intensywnie wykorzystywana jest powierzchnia gruntu, czy budynku oraz jakie (oraz czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe (por. R. Mastalski w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1992 r., sygn. akt III AZP 25/92, opubl. w OSP 1994, nr 1, s. 35 i 36). Przedstawiona zasada obowiązuje również w przypadku przedmiotów opodatkowania, które w świetle zapisów u.p.o.l. ustawodawca podatkowy nakazuje traktować jako związane z działalnością gospodarczą, a zatem takich, które podlegają z tego tytułu najwyższym stawkom podatkowym, choćby de facto nie były wykorzystywane przez przedsiębiorcę, czy, ich eksploatacja nie przynosiła wymiernych korzyści ekonomicznych. Wyłączenie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi w tym względzie pewne odstępstwo na zasadzie wyjątku, które, jak każdy wyjątek w dziedzinie opodatkowania nie może być poddawany wykładni rozszerzającej. Odwołanie się do dyrektyw wykładni celowościowej ma na celu zobrazowanie, że dla oceny istnienia prawnych podstaw do zastosowania wyłączenia z art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie ma żadnego znaczenia podnoszona przez spółkę okoliczność, że ze względu na aktualny stan budynku głównego, skarżąca przejściowo nie prowadzi tam działalności gospodarczej. Sama okoliczność, że budynek ten czasowo nie jest wykorzystywany na cele związane z działalnością gospodarczą nie oznacza bowiem, w świetle definicji z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zerwania związku tego budynku z działalnością gospodarczą spółki. Wymaga dodatkowego podkreślenia, że wprowadzając definicję budynku związanego z działalnością gospodarczą ustawodawca nie zastrzega w jej treści wymogu faktycznego związku budynku (przedmiotu opodatkowania) z działalnością gospodarcza, a jedynie związek potencjalny. Z tych względów, spośród stanów faktycznych w których wyłączenie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. mogłoby znaleźć zastosowanie należy wykluczyć, co zostało już zasygnalizowane, te wszystkie sytuacje, w których przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej na skutek jedynie przejściowych przeszkód, w tym w szczególności remontów, zazwyczaj mających przecież na celu adaptację danego przedmiotu opodatkowania do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Za uzasadniające zastosowanie wyłączenie z ww. przepisu należy natomiast uznać te wszystkie stany faktyczne, w których dany przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany przez przedsiębiorcę ze względu na przeszkody o charakterze trwałym, do których zaliczyć należy z pewnością przeszkody odnoszące się do samej substancji przedmiotu opodatkowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07 oraz z dnia 1 czerwca 2011 r., o sygn. akt II FSK 151/10; dostępne na stronie j/w), a przez to, wyłączające możliwość użytkowania takiego obiektu przez stosunkowo długi okres. Dokonując zestawienia przeprowadzonej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przez organy podatkowe wymaga zwrócenia uwagi, zwłaszcza w kontekście wymogu "trwałego charakteru" przeszkody dającej podstawę do zmiany zasad opodatkowania, że zgodnie z wnioskami zawartymi przez biegłego w opinii technicznej o tzw. budynku głównym, wprawdzie budynek ten w większości pomieszczeń nie nadaje się do użytkowania, to jednak częściowo (a więc w pozostałej części) jest przez spółkę użytkowany (użytkowane jest III piętro budynku na którym znajdują się pomieszczenia biurowe). Nieużytkowana część budynku dla przywrócenia jego pełnej eksploatacji wymagać będzie konieczności przeprowadzenia takich prac jak: częściowe położenie instalacji c.o. (instalacja takla jest w użytkowanych pomieszczeniach biurowych), wstawienie stolarki drzwiowej wraz z ościeżnicami, położenie posadzek, uzupełnienie oraz odnowę tynków, częściowe uzupełnienie biegu schodowego na parterze oraz uzupełnienie pokrycia dachowego. Przedstawiona w skrócie, analiza stanu technicznego analizowanego budynku jaką szczegółowo przeprowadził biegły w opinii technicznej sporządzonej dla tego obiektu jak najbardziej uzasadnia zatem tezę przyjętą przez organy podatkowe, że stan techniczny tego budynku, jakkolwiek stanowiący niewątpliwie przeszkodę w pełnej eksploatacji tego obiektu, ma charakter przeszkody o charakterze przejściowym (stosunkowo łatwej do usunięcia), a nie trwałym. Zgodnie ze słownikowym wyjaśnieniem przymiotnika "trwały" – oznacza on stan istniejący przez dłuższy czas, nie ulegający szybkim zmianom. W świetle przedstawionej charakterystyki stanu technicznego ww. budynku, uwzględniającej w szczególności zakres niezbędnych prac remontowych do tego, by budynek ten nadawał się w pełni do wykorzystania w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej trudno uznać, że wymienione ubytki w zakresie stanu technicznego tzw. budynku głównego mają charakter trwały w tym sensie, że ich usunięcie nie jest możliwie w stosunkowo nieodległym (szybkim) czasie. Na podstawie opisu stanu technicznego tego budynku wraz z dokumentacją zdjęciową trudno także uznać, że zakres niezbędnych prac remontowych w obrębie budynku głównego dotyczyć będzie ingerencji w substancję tego budynku. Tym bardziej więc wykluczyć należy w analizowanym stanie faktycznym sytuację, w której budynek ten, nie mógłby by być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej po przeprowadzeniu wskazanych przez biegłego prac remontowych, które – wymaga podkreślenia – nie wykraczają poza zwykły charakter prac tego typu. Odwołując się do tezy wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 5 lipca 2010 r. (sygn. akt I SA/Gl 368/09) wymaga odnotowania w związku z poczynioną uwagą, że przez użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć sytuację, w której istniejąca zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. Poza przedstawioną argumentacją, zasługuje na uwzględnienie także inna, i to o bardziej zasadniczym znaczeniu z punktu widzenia zastosowania wyłączenia z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. choć nie dość wystarczająco rozwinięta przez organy podatkowe, a mianowicie, że dyspozycja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine dla zerwania związku z działalnością gospodarczą określonego przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy wymaga w pierwszej kolejności przede wszystkim tego, by przedmiot ten z uwagi na tzw. względy techniczne nie był wykorzystywany przez tego przedsiębiorcę w bieżącej działalności gospodarczej, a dopiero niejako obok tego wymogu, by z tych samych względów, przedmiot opodatkowania nie mógłby być w ogóle wykorzystywany do prowadzenia tej działalności (do którego to zagadnienia już w sposób bardziej wyczerpujący odniosły się organy podatkowe). Jak tymczasem wynika z ustaleń faktycznych, nie kwestionowanych w toku postępowania, tzw. budynek główny nie tylko że pozostaje w częściowym użytkowaniu przez stronę skarżącą (która to już okoliczność – jako zasadnicza - winna przesądzać o braku podstaw do powoływania się przez skarżącą na zapis z art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l.), ale i nie ma podstaw do utrzymywania, że budynek ten nie będzie mógł być wykorzystywany w pełni do działalności gospodarczej po przeprowadzeniu niezbędnych prac remontowych. Sama strona nie miała zresztą wątpliwości, że przeprowadzenie kapitalnego remontu w obrębie tego budynku umożliwi spółce jego pełną eksploatację. O powyższym fakcie świadczą, kierowane do organu podatkowego i, znajdujące się w aktach sprawy, pisma skarżącej spółki, mi.in. z dnia 22 stycznia 2009 r. i 20 października 2009 r. Odnosząc się do podjętej w skardze polemiki z wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jaką przyjęły organy podatkowe orzekające w sprawie wymaga w świetle powyższych uwag podkreślenia, że argumentacja strony opierająca się na stwierdzeniu o konieczności badania wyłącznie aktualnego stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania (budynku) nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu, w którym ustawodawca wyraźnie przesądził o wymogu badania, w kontekście wystąpienia przesłanki tzw. względów technicznych, także przyszłej zdatności w gospodarczym wykorzystaniu określonych przedmiotów opodatkowania , tj. już po uwzględnieniu niezbędnych prac remontowych, czy remontowo-adaptacyjnych. Nie ma również racji skarżąca zarzucając organom podatkowym oparcie rozstrzygnięcia w sprawie przy wykorzystaniu dowodu z opinii biegłego, który możliwość aktualnego wykorzystania budynku głównego odniósł m.in. do potencjalnej funkcji tego budynku jako tzw. zaplecza magazynowego. Po pierwsze, sama okoliczność, że skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie magazynowania nie wyklucza możliwości takiego właśnie wykorzystania budynku. Po drugie, stwierdzenie biegłego odnosiło się do jedynie przykładowej możliwości wykorzystania tego budynku. Nie ma również racji skarżąca wywodząc, że przesłankę zastosowania analizowanego wyłączenia należy łączyć z oceną możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (budynku) w konkretnej działalności przedsiębiorcy. Przypomnieć w związku z tym należy, że zasadą na gruncie u.p.o.l. jest przyjęcie związku budynku (gruntu, budowli) z działalnością gospodarczą już na podstawie samego tylko faktu znajdowania się tego przedmiotu opodatkowania w posiadaniu przedsiębiorcy. Związku tego nie przerywa ani obiektywny fakt niewykorzystywania danego przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę, ani nawet zawieszenie przez niego działalności gospodarczej. Jako wyjątek, wyłączenie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie może być tym bardziej poddawany wykładni rozszerzającej. W nawiązaniu do wyrażonego w uzasadnieniu skargi przekroczenia przez organy podatkowe granic uznania administracyjnego poprzez nieuzasadnione różnicowanie sytuacji prawnej (w zakresie opodatkowania) budynku ratusza i budynku głównego, pomimo – jak twierdziła strona - podobieństw stanu faktycznego w zakresie możliwości wykorzystania obu budynków w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą spółkę, Sąd stwierdza, że prezentowany w tym względzie zarzut skargi pozbawiony był całkowicie podstaw zarówno faktycznych, jak i prawnych. Po pierwsze, co bezspornie wynika ze sporządzonych na potrzeby postępowania opinii technicznych obu budynków wraz z dokumentacją zdjęciową, stan techniczny obu budynków różnił się w stopniu na tyle istotnym, że trudno w tym zakresie doszukiwać się jakichkolwiek podobieństw w zakresie niemożliwości ich wykorzystywania przez skarżącą spółkę w procesie gospodarczym. Po pierwsze, jako na istotną różnicę w tym względzie wskazać w tym miejscu należy na okoliczność, że budynek główny, jakkolwiek, w większości nie nadający się do użytku (jak stwierdził biegły), jest częściowo wykorzystywany przez stronę skarżącą (na poziomie III kondygnacji użytkowane są pomieszczenia biurowe), co wykluczyć należy w przypadku budynku ratusza nie tylko z uwagi na jego nieporównywalnie gorszy stan techniczny, ale i realnie istniejące zagrożenie dla życia i zdrowia. Jak wynika bowiem z opinii biegłego, strop nad I piętrem tego obiektu już uległ zawaleniu, a pozostała część elementów konstrukcyjnych takim zawaleniem grozi. Po drugie, już na podstawie tak przedstawionego zestawienia nie ulega wątpliwości, że o ile przeszkoda w eksploatacji budynku głównego ma charakter przejściowy w tym sensie, że za pomocą zwykłych prac remontowych jak najbardziej możliwie jest przywrócenie temu obiektowi możliwości pełnej jego eksploatacji (wykorzystania), o tyle trudno już mówić o takim charakterze (przemijającym) przeszkody eksploatacyjnej w przypadku budynku ratusza. Zarówno sporządzony przez biegłego opis stanu technicznego tego budynku, jak i potwierdzająca ten opis dokumentacja zdjęciowa, bezspornie prowadzą do wniosku, że uszkodzenia tego obiektu mają charakter trwały (ich usunięcie nie jest możliwe za pomocą zwykłych prac remontowych) i dotyczą substancji tego przedmiotu. Wprawdzie fundamenty tego budynku znajdują się, jak stwierdził biegły, w dostatecznym stanie technicznym, to konstrukcja stropów, w tym, konstrukcja dachu grożą zawaleniem, a zatem, obiekt ten wymaga na tyle zaawansowanych prac i to już nie tyle remontowych co budowlanych, że ich efektem będzie powstanie de facto nowego budynku. Taki stan budynku ratusza spełnia niewątpliwie przesłankę wyłączenia z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co słusznie zaakceptowały organy podatkowe, choć podnoszony przez te organy sam aspekt nakładów finansowych nie był trafy i na gruncie rozważanego przepisu nie powinien być w ogóle brany pod uwagę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1492/10) Uzupełniająco należy dodać, że obiekt ten znajduje się na terenie objętym opieką konserwatorską. Z tych wszystkich względów, niezasadnie skarżąca utrzymuje o powinności jednakowego opodatkowania obu obiektów. W przeciwieństwie do budynku ratusza, niemożność korzystania z tzw. budynku głównego ma związek jedynie (wyłącznie) ze stanem technicznym tego obiektu (a nie budowlanym), ten zaś nie mieści się w pojęciu względów technicznych w rozumieniu spornego przepisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1278/10; dostępny na stronie j/w). Odnosząc się końcowo do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 122 O.p. poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego Sąd stwierdza, że także i ten zarzut jest pozbawiony podstaw prawnych. Stan faktyczny w sprawie organy podatkowe ustaliły w sposób wyczerpujący, a toczony spór, jakkolwiek ma związek z okolicznościami stanu faktycznego, dotyczy przede wszystkim wykładni "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wymaga podkreślenia, że organ podatkowy I instancji wykorzystując dostępne mu środki dowodowe, skorzystał z możliwości jakie daje art. 197 § 1 O.p. i powołał w sprawie biegłego specjalistę, dodatkowo, przeprowadził oględziny opodatkowywanych nieruchomości, a organ podatkowy II instancji dodatkowo przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem biegłego, strony i organu podatkowego I instancji celem wyjaśnienia wątpliwości i rozbieżności jakie dostrzegł ten organ w zgromadzonym materiale dowodowym. Tak przeprowadzone postępowanie niewątpliwie realizowało zasadę dążenia do prawdy obiektywnej. Odnosząc się do zastrzeżeń kierowanych pod adresem biegłego wymaga zwrócenia uwagi, ze strona nie zgłaszała wcześniej sprzeciwu do sporządzonej przez niego opinii, także z protokołu rozprawy administracyjnej nie wynika, by zgłaszała jakiekolwiek wątpliwości odnośnie tej opinii, poza zawartymi w treści odwołania, których powtórzeniem są zarzuty skargi. Nie ma przy tym racji strona podnosząc, że organ podatkowy bezpodstawnie zróżnicował stawki opodatkowania pomimo, że zarówno w przypadku budynku ratusza, jak i budynku głównego biegły stwierdził, że oba obiekty nie nadają się do użytkowania. Jakkolwiek, istotnie, w obu opiniach technicznych zawarto zapis, że budynki te nie nadają się do użytkowania, to jednak wyprowadzony przez stronę na tej podstawie wniosek, że opinie te są identyczne nie jest uprawniony i stanowi uproszczenie oceny wywiedzionej przez biegłego, który tylko w przypadku budynku ratusza stwierdził, że obiekt ten nie nadaje się do użytkowania (w ogóle), natomiast odnośnie budynku głównego użył określenia, że budynek ten w większości nie nadaje się do użytkowania. Jak zostało już wcześniej wyjaśnione, sygnalizowana różnica ma istotne znaczenie na tle zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W nawiązaniu do objętego skargą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 O.p. (art. 145 § 2 O.p.) Sąd stwierdza, że zarzut strony dotyczący nieprawidłowości w dokonywaniu doręczeń pism procesowych, jakich nie ustrzegły się w sprawie organy obu instancji jest jak najbardziej trafny, chociaż bez wpływu na ostateczny wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika bezspornie, że organy podatkowe doręczały pisma procesowe bądź to na adres strony skarżącej, bądź to na adres radcy prawnego D.S., zdarzały się również przypadki obu tego rodzaju doręczeń jednocześnie. Praktyka tego rodzaju niewątpliwie zasługuje na wytyk Sądu pod adresem organów podatkowych, albowiem z treści art. 145 § 1 i § 2 O.p. wyraźnie wynika, że pisma doręcza się albo stronie, albo, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pełnomocnikowi. Oprócz samej niekonsekwencji postępowania organów podatkowych w sposobie dokonywanych w sprawie doręczeń (dowolnym doborze adresata pism procesowych) stwierdzone naruszenie procedury podatkowej w sprawie wynika przede wszystkim także z faktu, ze w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika, co oznacza, że doręczeń należało dokonywać wyłącznie pod adres skarżącej spółki. Mając na uwadze, że strona, pomimo stwierdzonych nieprawidłowości, miała zagwarantowany udział w toczącym się postępowaniu, organ podatkowy informował ją o dokonywanych czynnościach dowodowych, oraz, że zarówno postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie, jak i obie decyzje wymiarowe zostały doręczone stronie, zarzut naruszenia art. 145 § 2 O.p. pomimo oczywistej jego zasadności nie mógł zaważyć o uwzględnieniu skargi na tej tylko podstawie. Z uwagi na przedstawioną argumentację procesową Sąd nie stwierdził również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na tej tylko podstawie, że uchybienia procesowe organów podatkowych naruszały jednocześnie zasady procesowe wyrażone w treści art. 120 i art. 121 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p. Sąd stwierdza, że w sprawie przepis ten nie został naruszony. Przed wydaniem decyzji z dnia 2 listopada 2011 r. (nr F-3120.1.W/2011), strona otrzymała pouczenie w trybie art. 200 § 1 O.p. (pismo z dnia 2 marca 2011 r., doręczone stronie w dniu 7 marca 2011 r.), a pomimo że decyzja organu podatkowego została wydana dopiero kilka miesięcy później, to w czasie jaki upłynął pomiędzy wyznaczeniem stronie terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym (z którego to prawa strona zresztą skorzystała) a wydaniem ww. decyzji, organ podatkowy nie podejmował w sprawie żadnych czynności merytorycznych. Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.