I SA/Wr 1252/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA - Anetta Chołuj, Sędzia WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 9 listopada 2012 r. sprawy ze skargi : W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r. Nr [ ] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 30 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiecie rozliczenia podatku od tworów i usług za maj i czerwice 2007 r. Z akt sprawy wynika, że firma "A" W. M., w okresie objętym kontrolą, tj. od stycznia 2005 do czerwca 2007 r., prowadziła działalność w zakresie usług projektowych sieci i przyłączy elektroenergetycznych oraz obrotu telefonami komórkowymi. Stwierdzone nieprawidłowości polegały na zaniżeniu podatku należnego za maj 2007 r. o kwotę 11.546 zł, przez opodatkowanie preferencyjną 0 % stawką podatku od towarów i usług dostawy towarów (600 telefonów komórkowych Motorola F3) do firmy "B" R. K., [...] G.. Dostawa ta została udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia 25.05.2007 r. na łączną kwotę brutto 64.029,84 zł (16.800 Euro). Firma "B" R. K. nie była w okresie, kiedy dokonywano ww. transakcji (tj. w maju 2007 r.) podatnikiem zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, gdyż, jak wynika z informacji niemieckiej administracji podatkowej, posiadany przez tę firmę numer identyfikacyjny został unieważniony z mocą wsteczną od dnia jego nadania (tj. od dnia19 sierpnia 2006 r.). W związku z ujęciem przez podatnika w ewidencji VAT ww. faktury z dnia 22.05.2007 r., jako dokumentującej transakcję spełniającą warunki zastosowania 0% stawki podatku (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów), ewidencję tę uznano, w tym zakresie, za nierzetelną w rozumieniu art. 193 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) –dalej: O.p. Jednocześnie powołano art. 23 § 2 O.p. i odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając że pozostałe zapisy wynikające z ksiąg oraz zgromadzony materiał dowodowy pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Organ I instancji powołując się na te ustalenia uznał, że nie było podstaw do uznania transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia 25.05.2007 r. za dostawę wewnątrzwspólnotową (WDT), a tym samym do zastosowania 0 % stawki podatku. Jako podstawę prawną powołał art. 13 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 1, art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej: ustawa o VAT. Zakwestionowaną transakcję opodatkowano 22 % stawką podatku od towarów i usług. W konsekwencji organ podatkowy określił za maj 2007 r. podatek należny w kwocie 29.968 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 2.455 zł, w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 895 zł (bez zmian) oraz kwotę do przeniesie na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.560 zł (wcześniej 13.106 zł). Skutki korekty rozliczenia za maj 2007 r. przeniosły się także na rozliczenie za czerwice 2007 r., co uwzględniono w zaskarżonej decyzji. W odwołaniu podatniczka wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając przyjęcie ustaleń niezgodnych z rzeczywistością. Powołała się na dwa protokołu kontroli podatkowych, przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego W.-F., dotyczące transakcji z firmą "B" R. K.. W wyniku tych kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie prowadzenia ksiąg i deklaracji, w tym obejmujących rozliczenie spornej faktury. Kontrole te potwierdziły, że firma "B" R. K. była w tym czasie zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych – figurowała w systemie VIES. W tych okolicznościach strona podnosi, że nie można jej przypisać świadomego działania niegodnie z obowiązującymi przepisami. Strona podważa prawo do unieważnienia numeru identyfikacyjnego kontrahenta z datą wsteczną. Wyraża przypuszczenie, że doszło do pomyłki, data 19.08.2006 r. jest datą nadanie firmie "B" numery identyfikacyjnego (działalność rozpoczęła w dniu 1.10.2006 r.). Strona wyraziła przypuszczenie, że niemiecka administracja podatkowa unieważniła numer identyfikacyjny w dniu 1.01.2008 r., nadany w dniu 19.08.2006 r., a nie jako przyjęto w decyzji unieważniła ten numer z datą wsteczną. Powołała się na stwierdzenie, że od dnia 1.01.2008 r. firma "B" R. K. nie jest podatkowo prowadzona w Niemczech, co oznacza, że wcześniej była prowadzona i wniosła o wyjaśnienie tych okoliczności. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Za sporną w sprawie uznano kwestię opodatkowania transakcji z firmą "B" R. K. (udokumentowanej fakturą z dnia 25.05.2007 r.) jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT), w sytuacji gdy nadany kontrahentowi - nabywcy towarów R. K. - NIP [...] został unieważniony. Organ odwoławczy wyjaśnił, że informacja o unieważnieniu numeru, nadanego R. K., pochodzi od niemieckiej administracji podatkowej i została przekazana w trybie określonym w rozporządzeniu Rady WE nr 1798/2003 z 7.10.2003 r. w sprawie współpracy administracji w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającej rozporządzenie nr 218/92 (Dz. U. UE L. 03.264.1). Z informacji udzielnej w dniach 2.11.2009 r. i 22.02.2010 r. wynika, że przeprowadzono kontrolę u doradcy podatkowego, gdyż mimo prób nie nawiązano kontaktu z R.K. i na podstawie przedstawionej dokumentacji ustalono, że R. K. w 2007 r. utrzymywał wyłącznie kontakty handlowe z firmą "A". Towary były nabywane w Polsce i w Polsce zbywane. Za niepewne uznano czy w ogóle dokonywano wewnątrzwspólnotowych transakcji. Firma "B" nie dokonywała obrotów w Niemczech w 2007 r. Brak dokumentów, które potwierdzałyby wewnątrzwspólnotowy ruch towarów. Transakcji dokonywano przeważnie w gotówce. Organy podatkowe niemieckie, po dokonaniu oceny wszystkich okoliczności, wyraziły przypuszczenie, że R. K. wykorzystuje siedzibę w Z. w celu pozorowania transakcji wewnątrzwspólnotowych. Numer identyfikacji podatkowej firmy "B" został unieważniony z dniem 19.08.2006 i ponownie wygasł z tym dniem, a od dnia 1.01.2008 r. podatnik ten nie jest podatkowo prowadzony w Niemczech. Wyjaśniono ponadto, że skutek wykreślenia z nie wiąże się z brakiem wymogu formalnego, ale z niespełnieniem jednej z przesłanek definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tj. dokonaniem dostawy na rzecz podmiotu będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej. Brak oznak prowadzenia działalności prowadzi bowiem do wniosku, że nabywca wskazany w fakturze nie działał w charakterze podatnika w kraju, którego numerem się posłużył. Dalej organ odwoławczy przytoczył art. 13 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT i stwierdził, że z przepisów tych wynika, że koniecznym warunkiem uznania danej dostawy za WDT, korzystającą z 0 % stawki podatku jest dysponowanie przez nabywcę numerem indentyfikacyjne VAT UE. Powołując się na orzecznictwo stwierdził, że wymóg ten jest konstrukcyjnym elementem definicji WDT. Dysponowanie takim numerem przez nabywcę, poza innymi wymogami, przewidzianymi w art. 42 ustawy o VAT stwarza uprawnienie do opodatkowania dostawy 0 % stawką podatku. Brak takiego numeru powoduje zaś, że nie mamy do czynienia z WDT opodatkowaną preferencyjną stawką. Numer VAT UE nie jest zatem jedynie wymogiem formalnym, a legitymowanie się tym numerem przez nabywcę jest kategorią obiektywną i braku tego numeru po stronie nabywcy, niezależnie od przyczyn, wyklucza zastosowanie 0 % stawki podatku. W przypadku gdy kontrahent nie posiada takiego numeru podmiot dokonujący dostawy winien zastosować stawkę podstawową. Organ odwoławczy wskazał także, że podmiot dokonujący dostawy winien ustalić czy nabywca posiada stosowny numer identyfikacyjny i przy czynności tej winien wykazać się należytą starannością, gdyż to podmiot dokonujący dostawy ponosi negatywne konsekwencje braku takiego numeru u nabywcy. Rygoryzm tego stanowiska, jak stwierdził organ odwoławczy, jest łagodzony przez pewne względy subiektywne. Dostawca może uniknąć odpowiedzialności, jeśli wykaże, że działał w dobrej wierze, tj. nie miał wiedzy o uchylaniu się od obowiązku podatkowego przez zagranicznego kontrahenta. Powołanie się na te okoliczności jest możliwe jednak dopiero po wykonaniu przez dostawce wszystkich czynności, które powinien był wykonać dla upewnienia się, że nie bierze udziału w łańcuchu czynności prowadzących do skutku przestępczego. Za istotne w sprawie organ odwoławczy uznał, że niemiecka administracja podatkowa unieważniła numer identyfikacyjny kontrahenta podatnika z datą wsteczną, a zatem od dnia 19.08.2006 r. numer nadany firmie "B" był nieważny, tj. nie był prawnie skuteczny. Unieważniony numer nie mógł zatem wywoływać skutków prawnych, a to oznacza brak zidentyfikowania kontrahenta skarżącej na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, tym samym brak prawa po stronie dostawcy do zastosowania stawki 0 %. Rzetelność przesłanej przez niemiecką administracje podatkową informacji organ wywodzi z faktu, że niemiecka administracja podatkowa jako organ współpracujący, w rozumieniu Rozporządzenia Rady WE nr 1798/2003 z dnia 7.10.2003 r., miał obowiązek rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i przesłania wszelkich informacji w tej sprawie. Oznacza to, że brak działalności R. K., w charakterze podatnika, został stwierdzony przez administrację podatkową niemiecką. Organ odwoławczy wyjaśnił, że używane w pismach administracji niemieckiej pojęcia numer identyfikacyjny "został unieważniony" i podatnik nie jest "prowadzony podatkowo". Pierwsze oznacza, że numer ten mógł funkcjonować w bazie podatników, ale nie mógł wywoływać skutków prawnych. Drugie oznacza, ze podatnik został wykreślony z bazy podatników. Zeznania świadka R. K., złożone w toku postępowania odwoławczego, w trybie art. 229 O.p., organ odwoławczy uznał za niewiarygodne, gdyż świadek nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzającym treść jego zeznań, w szczególności w zakresie przyczyn unieważnienia numeru indentyfikacyjnego oraz dokonywanych transakcji. W ocenie organu odwoławczego, faktem podlegającym udowodnieniu w niniejszej sprawie było wykazanie, że na dzień dokonania przez skarżąca WDT firma "B" posiadała nieważny numer VAT UE. Strona w tym zakresie nie przedstawiła żadnego przeciw dowodu. Dołączone do odwołania kserokopie protokołów nie obejmowały badania rzetelności ksiąg. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu W. M. (A) wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.464 zł i zarzuciła naruszenie prawa materialnego polegające na: - błędnym zastosowaniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, przez uznanie, że dostawa na rzecz firmy "B" była dostawą towarów na terytorium kraju, - niezastosowaniu art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez uznanie, że w dniu dokonania dostawy towarów kontrahent nie dysponował właściwym i ważnym numerem VAT WE i nie było możliwe uznanie tej transakcji za WDT. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów procesowych: - art. 121 § 1 O.p., przez ignorowanie ustaleń korzystnych dla strony, dokonanych w toku przeprowadzonej u niej kontroli oraz rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść skarżącej, - art. 122 O.p., przez pominięcie czynności dowodowych zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 127 w zw. z art. 233 § 2 O.p. przez przeprowadzenia postępowania dowodowego w istotnej części w toku postępowanie odwoławczego w sytuacji, gdy winna być wydana decyzja kasacyjna, - art. 181 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez niewłaściwą ocenę, oraz przez nieuwzględnienie i nierozpoznanie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz prowadzenie postępowania jednostronnie, tj. w sposób ukierunkowany na z góry założony cel, którym było pozbawienie strony prawa do stosowania 0 % stawki podatku. W uzasadnieniu skargi strona podkreśla, że organy podatkowe nie kwestionowały aspektu faktycznego transakcji. Dokumenty zgromadzone w toku postępowania potwierdziły bowiem, że dostawa wewnątrzwspólnotowa miała faktycznie miejsce. Zdaniem skarżącej, także w aspekcie prawnym nie jest możliwe zakwestionowanie transakcji, gdyż numer identyfikacyjny na potrzeby takiej transakcji firma "B" posiadała, został on nadany przez administracje niemiecka i został prawidłowo powołany w kwestionowanej w niniejszej sprawie fakturze. Przyczyną niekorzystnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia jest stanowisko organów podatkowych, że nie jest możliwe zastosowanie 0% stawki VAT wobec unieważnienia przez administracje niemiecką numeru identyfikacyjnego kontrahenta skarżącej z mocą wsteczną. Skarżąca podkreśla, że zarówno w dacie dostawy, jak i dacie kontroli przeprowadzanej przez urząd skarbowy numer ten był ważny (aktywny w systemie VIES) i powołuje się na protokół kontroli z dnia 18.03.2008 r. Odwołując się do informacji przekazanych przez administrację niemiecką o działalności firmy "B", skarżąca podnosi, że brak kontaktów z R. K. i posługiwanie się wyłącznie dokumentami posiadanymi przez doradcę podatkowego mogło przyczaić się do błędnych ustaleń, gdyż dokumentacja dotycząc 2007 r. mogła nie być przechowywana u doradca podatkowy. Wówczas zasadnym jest, że nie mógł on tej dokumentacji przedstawić administracji niemieckiej. Z tych przyczyn skarżąca wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z zeznań R. K.. Skarżąca kwestionuje ocenę tych zeznań, złożonych w toku postępowania odwoławczego. Podkreśla, że z protokołu nie wynika, aby żądano od świadka przedstawienia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających jego zeznania. Strona skarżąca podnosi także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, przez przeprowadzenie dowodu z zeznań R. K. dopiero w postępowaniu odwoławczym i wywodzi, że gdyby miała możliwość zapoznania się z oceną tych zeznań wcześniej niż w ostatecznej decyzji mogłaby podjąć inicjatywę mającą na celu udowodnienie tezy przeciwnej niż przyjęta przez organ odwoławczy. W kwestii sprawdzania czy kontrahent posiada ważny numer identyfikacyjny skarżąca podobnie jak w odwołaniu twierdzi, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało to żadnego znaczenia. W takcie transakcji kontrahent numer taki bowiem posiadał i prawidłowo numer ten wskazano w fakturze. Numer ten kontrahent utracił znaczne później z mocą wsteczna jak wynika z ustaleń organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 5.05.2001 r. sygn. akt I SA/Wr 251/11 WSA we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Wskazując na motywy uwzględnienia skargi Sąd I instancji stwierdził, że w dniu dokonania transakcji firma "B" posiadała nadany przez niemiecką administrację podatkową numer identyfikacyjny do transakcji wewnątrzwspólnotowych – [...]. Numer ten, jak wynikało z informacji przekazanej przez niemiecką administrację podatkową w trybie określonym w rozporządzeniu Rady WE nr 1798/2003 z dnia 07.10.2003 r. w sprawie współpracy administracji w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającej rozporządzenie nr 218/92 (Dz. U. UE L. 03.264.1), został unieważniony od dnia jego nadania, tj. od dnia 19 sierpnia 2006 r., co zdaniem Sądu oznaczało, że funkcjonował w bazie podatników, ale nie wywoływał skutków prawnych, a od dnia 01.08.2008 r. firma ta nie była prowadzona podatkowo, co oznaczało w ocenie Sądu, że numer został wykreślona z bazy podatników. W stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie podstawą zakwestionowania wewnątrzwspólnotowego charakteru transakcji mogło być ustalenie, że nie spełniono innych określonych w ustawie o VAT warunków. Zdaniem Sądu organ podatkowy winien zatem ustalić czy w dniu dokonania dostawy występowały pozostałe przesłanki do uznania transakcji za WDT. W szczególności: - czy dostawy dokonano na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej, - czy między stronami czynności doszło do dostawy, tj. przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel, - czy towary, będące przedmiotem dostawy, zostały wysłane lub transportowane pomiędzy państwami członkowskim. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Skarbowej we W.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17.07.2012 r. sygn. akt I FSK 1406/11 skargę kasacyjną uwzględnił i uchylił wyrok Sądu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (wyrok NSA z dnia 31.01.2012 r. sygn. akt II FSK 1427/10). Przez ocenę prawną, o której mowa w przepisie art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (wyrok NSA z dnia 17.01.2012 r. sygn. akt I OSK 158/11). W rozpoznawanej sprawie w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. o sygn. I FSK 1406/11 NSA dokonał oceny zasadności zarzutu naruszenia przez WSA we Wrocławiu przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Przedstawiona wykładania wyżej wymienionych przepisów postępowania na mocy art. 190 p.p.s.a. wiąże WSA we Wrocławiu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, jednocześnie pośrednio wyznaczała kształt prawidłowej oceny ustaleń stanu faktycznego. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii spornych, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 Pusa w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Op, NSA wskazał, że należy na wstępie odwołać się do mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych albowiem normy te wyznaczały zakres prowadzonego przez organ postępowania dowodowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy podlegał natomiast ocenie organów podatkowych, która to ocena została zakwestionowana przez Sąd I instancji. Zdaniem organów podatkowych okoliczności faktyczne przemawiały za stwierdzeniem, że sporna transakcja powinna zostać uznana za dostawę krajową, Sąd uznał natomiast, iż w aktach sprawy brak było podstaw do takiego stwierdzenia. Następnie NSA przywołał treść art. 13 ust. 1 uptu definiującego pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5. Wskazał, "że organy podatkowe dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności materiałów nadesłanych przez niemieckie organy skarbowe, doszły do przekonania, że sporna transakcja nie może być zakwalifikowana jako WDT, a w konsekwencji opodatkowana stawką 0%. Zdaniem Sądu kasacyjnego była to słuszna konstatacja" (podkr. Sądu). W dalszych motywach uzasadnienia Sąd Ii instancji stwierdza : "Z informacji administracji niemieckiej wynika bowiem, że unieważnienie numeru identyfikacyjnego stanowiło konsekwencję szeregu ustaleń, które niemieckie organy podatkowe poczyniły w odniesieniu do osoby R. K. tj. odbiorcy towaru. Organy te stwierdziły w szczególności, że towary rzekomo nabywane przez ten podmiot były zbywane na terenie Polski, ich wywóz na terytorium Niemiec prawdopodobnie nie następował, sprzedaż w Polsce odbywała się po cenach netto, podmiot ten nie dokonywał w 2007 r. żadnych obrotów na terenie Niemiec, nie posiadał żadnych dokumentów potwierdzających wewnątrzwspólnotowy obrót towarami. W ocenie organów niemieckich wymieniony podatnik cyt: "wykorzystuje tylko siedzibę handlową w Z. (G.) i do tego należące faktury, aby upozorować (mamić) dokonanie wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabyć. Pan K. nie jest prowadzony w Niemczech jako przedsiębiorca. Pan K. nie jest upoważniony do dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw, ewentualnie nabyć jako przedsiębiorca. Wszystkie obroty należy ująć, zadeklarować w Polsce". Podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, dysponował powyższymi informacjami, a zatem nie można podzielić jego wątpliwości związanych z zakwestionowaniem wewnatrzwspólnotowego charakteru spornej transakcji (podkr. Sądu). [...] Analogicznie odnieść należy się do nakazu Sądu o uzupełnienie materiału dowodowego, który to materiał w ocenie NSA w sposób wystarczający obrazował wątpliwości związane ze sporną fakturą, dokumentującą dostawę telefonów komórkowych". Dalej NSA stwierdza : " W ocenie NSA w pierwszej kolejności skupić należało się jednak na samej transakcji, na co słusznie zwrócił uwagę w swym uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji. Sąd ten jednak mimo celnych uwag w tym zakresie niezasadnie zarządził uzupełnienie materiału dowodowego, który dla zakwestionowania WDT wydawał się wystarczający. Z całokształtu sprawy wynikało bowiem, że nabywca telefonów nie działał w charakterze podatnika w kraju, którego nr identyfikacyjnym się posłużył. Wynikało to z obiektywnie stwierdzonego braku oznak prowadzenia działalności gospodarczej w objętym zaskarżoną decyzją okresie". Zdaniem Sądu w niniejszym składzie materiał dowodowy zebrany w sprawie daje podstawę do zakwestionowania transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia 25.05.2007 r. jako transakcji wewnątrzwspólnotowej. Z informacji przesłanych przez administrację niemiecką wynika bowiem, że nabywca telefonów nie działał w charakterze podatnika w kraju, którego nr identyfikacyjnym się posłużył. Wynikało to z obiektywnie stwierdzonego braku oznak prowadzenia działalności gospodarczej w objętym zaskarżoną decyzją okresie. Efektem czego było właśnie unieważnienie numeru identyfikacyjnego R. K. z datą wsteczną od momentu jego uzyskania. Zeznania świadka R. K., złożone w toku postępowania odwoławczego, w trybie art. 229 O.p., zasadnie organ odwoławczy uznał za niewiarygodne, gdyż świadek nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzającym treść jego zeznań, w szczególności w zakresie przyczyn unieważnienia numeru indentyfikacyjnego oraz dokonywanych transakcji. Wyjaśnienia świadka są bardzo ogólne a nawet lakoniczne. Świadek nie pamięta kto wynajmował mu powierzchnie biurową i magazynową w Niemczech, jak nazywała się kancelaria podatkowa, która dokonała zgłoszenia w niemieckich organach podatkowych. Twierdzi, że nie podpisywał deklaracji podatkowych a współpracę z firmą "B" nawiązał przez S. syna W. M., ale nie pamięta w jakich konkretnie okolicznościach doszło do nawiązania współpracy. Za telefony, które odbierał osobiście w Polsce zawsze zapłata następowała gotówką (zazwyczaj w złotówkach).Równie enigmatyczne są wyjaśnienia świadka odnośnie dalszej odsprzedaży telefonów zakupionych od firmy "B" R. K. zeznaje bowiem, że odsprzedał je Ukraińcowi o imieniu A., ale nazwiska i nazwy firmy nie pamięta. Mając na względzie powyższe oraz ocenę prawna zawartą w wyroku NSA z dnia 17.07.2012 r. dotyczącą zarówno prawa procesowego (brak podstaw do uchylenia decyzji celem uzupełnienia materiału dowodowego) jak i materialnego (brak podstaw do uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową) mając na względzie cyt. art.190 p.p.s.a. Sąd uznaje zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddala.