I SA/Wr 1291/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od marca do grudnia 2003r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] określającej R. B. zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od marca do grudnia 2003 r. Strona prowadziła działalność gospodarczą PHU A dokonując hurtowej i detalicznej sprzedaży paliw płynnych na rzecz osób fizycznych oraz podmiotów gospodarczych, w tym prowadzących działalność w zakresie obrotu produktami ropy naftowej będącymi wyrobami akcyzowymi, oraz sprzedaż akcesoriów samochodowych i innych towarów zwyczajowo sprzedawanych na stacjach paliw. Sprzedaż paliw realizowano na trzech stacjach – w G. Ś. – używano 5 zbiorników – 3 dla potrzeb stacji, 2 – bez odmierzaczy przeznaczonych do gromadzenia paliw dla sprzedaży hurtowej, w Z. – posiadającej 3 zbiorniki paliwowe oraz w B. wyposażoną w 3 zbiorniki na paliwo ciekłe i 1 zbiornik na gaz płynny. Sprzedaż na tych trzech stacjach i sprzedaż hurtowa w magazynie w B. wyniosła łącznie: za marzec 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za kwiecień 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za maj 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za czerwiec 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za lipiec 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za sierpień 2003 r. – netto [...]; podatek VAT [...]; za wrzesień 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za październik 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za listopad 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]; za grudzień 2003 r. – netto [...], podatek VAT [...]. Strona dokonywała zakupów paliw płynnych na podstawie faktur VAT ujętych w ewidencjach zakupów. W okresie od marca do grudnia 2003 r. strona zakupywała paliwa od jednego podmiotu – Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B W. S. z siedzibą w M., który to kontrahent wystawił na rzecz strony [...] faktur na sprzedaż paliw. W toku postępowania ustalono, że PW B W. S. posługujący się fikcyjnym NIP-em, był podmiotem nieistniejącym, niezarejestrowanym jako podatnik podatku VAT, nieuprawnionym zatem do wystawiania faktur VAT, nieposiadającym ksiąg, dokumentów, w tym kopii faktur, ale także dowodów zakupu sprzedanych paliw. Firma B nie składała deklaracji podatkowych, posługiwała się w stosunkach z kontrahentami fałszywymi dokumentami. Wystawione faktury przez ten podmiot nie spełniają wymogów z § 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 i § 48 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o VAT (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) – w skrócie: "rozporządzenie z dnia 22 marca 2002 r." – nie oznaczono, czy faktura jest oryginałem czy kopią, podano w niej fikcyjny NIP. Mimo, iż na fakturach wskazywano sposób zapłaty – przelew – faktycznie strona płaciła za paliwo W. S. systematycznie w 2003 r. i w pierwszych miesiącach 2004 r. gotówką, za dowodem kasowym KP, kwotami wynikającymi z faktur podzielonymi na części. Na każdą z kwot sprzedawca wystawiał dowód KP, przy czym zasadą było codzienne wystawianie kilku dowodów KP do ostatnio przekazywanych stronie faktur VAT. Za pośrednictwem wskazanego na fakturach konta nie dokonywano wpłat. Gotówkę strona przekazywała W. S. za pośrednictwem stacji paliw w G. Ś. Fałszywe okazały się kserokopie dokumentów na okoliczność wiarygodności W. S., jak kserokopia duplikatu w sprawie nadania numeru NIP oraz deklaracji VAT-7 sporządzona 22.01.2004 r. za grudzień 2003 r. Stwierdził organ, że W. S. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, nie miał prawa wystawiania faktur VAT, był podmiotem nieistniejącym, a wystawiane faktury nie potwierdzone kopia u wystawcy zawierały niezgodne z rzeczywistym stanem dane, nie mogący stanowić udokumentowania dostaw. Brak jakichkolwiek danych dotyczących miejsc wytworzenia paliw dostarczanych stronie przez ten podmiot względnie odnoszących się do innych źródeł pochodzenia paliw dla celów odsprzedaży skutkuje stwierdzeniem, że brak jest dowodu, iż od sprzedaży tych paliw został zapłacony podatek akcyzowy we wcześniejszych stadiach obrotu. W związku z wprowadzeniem paliw do obrotu, o czym świadczą dokumenty odzwierciedlające ich sprzedaż, sprzedaż ta na podstawie art. 34 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a obowiązek w tym podatku, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy oraz § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r., obciąża podatnika sprzedającego wyroby akcyzowe podlegające opodatkowaniu tym podatkiem, od których tego podatku nie zapłacono. Wskazując na przepis art. 36 ust. 1 i 3 ustawy stwierdził organ, że podstawę opodatkowania akcyzą stanowi obrót wyrobami akcyzowymi, a jeżeli stawki akcyzy ustalone są kwotowo – ilość wyrobów akcyzowych. Organ I instancji dokonał wyliczenia ilości sprzedaży poszczególnych wyrobów akcyzowych, którego strona nie kwestionowała i przyporządkował do tego wyliczenia stawki podatku akcyzowego. Utrzymując mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie postępowanie prowadzone wobec strony obejmowało swoim zakresem badanie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacania podatków m. in. z tytułu podatku akcyzowego. Organ I instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy i dokonał jego szczegółowej analizy. Wskazał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 35 ust. 1 ustawy o podatku VAT i poz. 1 zał. nr 6 do tej ustawy, zawierającego wykaz wyrobów akcyzowych , a także rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r., w którym zwalnia się niektóre grupy podatników z obowiązku uiszczenia akcyzy. W postępowaniu nie było sporu co do faktu sprzedaży przez stronę wyrobów akcyzowych – benzyny oraz oleju napędowego, które podlegały podatkowi akcyzowemu. Nie było także wątpliwości co do tego, że strona nie deklarowała, ani nie uiściła podatku akcyzowego. Z czynności przeprowadzonych w postępowaniu wynika także, że sprzedawca wyrobów akcyzowych na rzecz strony W. S. nie deklarował ani też nie zapłacił podatku akcyzowego od sprzedaży paliw. Organ zatem uznał, że na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy podatek akcyzowy obciąża stronę jako nabywcę wyrobu akcyzowego, od którego podatek akcyzowy nie został zapłacony. Ustosunkowując się do zarzutu strony, iż dochowała należytej staranności przy sprawdzaniu wiarygodności kontrahenta, podkreślił organ, że organy podatkowe nie kierują się przy orzekaniu intencjami podatnika, lecz muszą stosować obowiązujące przepisy prawa. Sam fakt posiadania dokumentacji potwierdzającej rzekome przeprowadzenia transakcji nie świadczy o dokonywaniu rzeczywistego obrotu przez kontrahenta. Dowody potwierdzające faktyczne prowadzenie działalności przez W. S. nie mogą przesądzać o obowiązkach podatnika w zakresie podatku akcyzowego, jeżeli nie świadczą o zapłacie podatku akcyzowego przez niego lub o jego uiszczeniu na wcześniejszym etapie obrotu. Wskazując na przepis art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.) stwierdził, że przepis ten daje możliwość stronie upewnienia się co do faktu nadania NIP podmiotowi, który się nim posługuje. W skardze od powyższej decyzji R. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zarzucił nierzetelne rozpatrzenie jego odwołania od decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego czym naruszono przepis art. 122 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że organ podatkowy nie wykazał, że podatek akcyzowy od zakupionych przez niego paliw faktycznie nie został uiszczony na którymś z etapów obrotu. Organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kontrahent strony posługując się fałszywymi danymi i dowodami stwarzał pozory prowadzenia formalnie zarejestrowanej działalności gospodarczej, a w momencie wystawiania faktur firma B była podmiotem nieistniejącym oraz nieuprawnionym do wystawiania faktur. Zdaniem skarżącego, uzyskując kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru NIP oraz deklarację VAT-7 za grudzień 2003 r., dochował należytej staranności w sprawdzaniu kontrahenta. Brak jest w Polsce ogólno dostępnej ewidencji czynnych podatników VAT, a wystąpienie w celu sprawdzenia, do organu podatkowego trwałoby nieskończenie długo i niekoniecznie skończyłoby się odpowiedzią urzędu. Podniósł, że płacił za zakupy paliwa, co potwierdzono w toku postępowania. Podkreślił, że sprzedawane paliwo było ewidencjonowane, co potwierdziła kontrola. Zarzucił, że organy podatkowe miały informacje o tym podmiocie gospodarczym, albowiem dokonał on wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, o czym zostały powiadomione i nic nie zrobiły mając wiedzę o "martwym" podmiocie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje czy postanowienia, podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kwestię sporną w sprawie stanowi, czy wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, w oparciu o które organy podatkowe ustaliły stan faktyczny, będący podstawą do określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od marca do grudnia 2003 r. Zasady procedowania przez organy podatkowe określa w Dziale IV ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej, wynikająca z przepisu art. 122 Op, która nakazuje organom podatkowym podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasada ta jest realizowania poprzez przepisy normujące postępowanie dowodowe. Otóż art. 187 § 1 Op określa, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny winien odpowiadać rzeczywistości. Zatem dopiero dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zebranie materiału dowodowego, jego rozpatrzenie i swobodna ocena, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia organu podatkowego przy zastosowaniu przepisów materialnoprawnych. Podkreślenia wymaga to, że ustalenie stanu faktycznego wiąże się z zebraniem dowodów potwierdzających ten stan (istnienie, bądź nieistnienie faktów). Realizacji tego celu służy właśnie postępowanie dowodowe. W ramach oceny dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym, organy uprawnione są uwzględniać wszystkie okoliczności, które umożliwiają ustalenie czy doszło do określonych zdarzeń gospodarczych. Potwierdza to ogólną zasadę, zgodnie z którą o powstaniu obowiązku podatkowego decyduje obiektywny stan rzeczy, tj. zrealizowanie stanu faktycznego unormowanego przez dany przepis prawa podatkowego, a nie subiektywne zamiary czy też intencje podatnika. W rozpoznawanej sprawie, postępowanie prowadzone wobec skarżącego obejmowało swym zakresem badanie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków, w tym podatku akcyzowego. Wbrew zarzutom skarżącego, materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś obszerny materiał dowodowy został zgromadzony w myśl zasady wynikającej z art. 180 § 1 Op, nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ocena stanu faktycznego w sprawie jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż to na skarżącym ciąży obowiązek w podatku akcyzowym za miesiące listopad i grudzień 2002 r. W tym zakresie organy podatkowe nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Op). Postępowanie wykazało, że PHU A dokonało w okresie od marca do grudnia 2003 r. zakupu paliw (oleju napędowego, benzyny, benzyny bezołowiowej, benzyny uniwersalnej) m.in. od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B W. S. z siedzibą w M.. Kontrahent skarżącego wystawił we wskazanym okresie [...] faktur VAT. Postępowanie dowodowe w stosunku do kontrahenta skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości wykazało, że PW B W. S. było podmiotem nieistniejącym. Ustalono, że podmiot ten nie był zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług, a podawany w spornych fakturach numer identyfikacji podatkowej nigdy temu podmiotowi nie został nadany, co więcej takowy numer nie został w ogóle wygenerowany. Podmiot ten nie prowadził ksiąg i nie przechowywał jakiejkolwiek dokumentacji, wobec czego nie posiadał wystawionych przez siebie kopii spornych faktur, a także dowodów nabycia paliw, które sprzedał skarżącemu. Nie składał również deklaracji podatkowych i posługiwał się w kontaktach z kontrahentami fałszywymi danymi i dokumentami. Zakwestionowane faktury nie spełniały wymogów określonych w § 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, a także § 48 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. W fakturach tych w części nagłówkowej oznaczonej jako "...Oryginał/kopia..." nie wykreślono jednego z członów tego oznaczenia, podano w nich nie istniejący w obrocie gospodarczym numer identyfikacji podatkowej zbywcy. Ustalone prze organy fakty nie dawały zatem PW B W. S. uprawnień do wystawiania faktur VAT. Z określonych w powołanym rozporządzeniu z dnia 22 marca 2002 r. zasad wystawiania i przechowywania faktur VAT wynikało bowiem, że oprócz wymogów jakim powinny one odpowiadać (§ 35), uprawnionym podmiotem do ich wystawienia był, z wyjątkiem podatników zwolnionych od podatku bądź wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku, zarejestrowany podatnik posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym (§ 34). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że PW B W. S. nie spełniał żadnych z wymienionych wymogów. Ponadto w spornych fakturach umieszczano zapis o sposobie zapłaty, która miała następować przelewem w terminie 21 dni na wskazany w fakturze rachunek bankowy. Ustalenia organów, co ma oparcie w zebranym materiale dowodowym, potwierdziły, że przez wskazany rachunek bankowy PW B W. S., nie nastąpiła zapłata przez skarżącego za wyroby wynikające ze spornych faktur. Płatność natomiast była dokonywana gotówką, o czym świadczą dokumenty "KP" wystawione przez PW B W. S. dla PH A. Z dowodów kasowych wynika bowiem, że skarżący w 2003 r. i w pierwszych miesiącach 2004 r., przekazywał gotówkę PW B W. S. w sposób ciągły i systematyczny. Dokonywanie - w okresie objętym zaskarżoną decyzją - zapłaty w formie gotówkowej nie było zgodne z postanowieniami ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Fakt dokonywania operacji gotówkowych z pominięciem rachunków bankowych potwierdził skarżący zeznając do protokołu przesłuchania kontrolowanego z dnia [...]. Powyższe ustalenia, jak słusznie uznały organy podatkowe, świadczą, iż PW B W. S. jako podmiot nieistniejący nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT, a wystawione przez ten podmiot faktury VAT nie stanowią elementu legalnego obrotu prawnego. Dodatkowo brak jest jakichkolwiek danych dotyczących wytworzenia paliw dostarczonych do PHU A (źródeł ich pochodzenia i nabycia przez PW B dla celów odsprzedaży), przez co brak jest dowodu, ze od sprzedaży tych paliw został zadeklarowany i zapłacony podatek akcyzowy na wcześniejszych szczeblach obrotu. Paliwa nabyte przez skarżącego od PW B, co nie jest sporne, zostały wprowadzone do obrotu, czego dowodem są dokumenty odzwierciedlające w całości ich sprzedaż. Wobec tego sprzedaż ta na podstawie art. 34 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o podatku VAT podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest przepis art. 35 ust. 1 ustawy o podatku VAT, w myśl którego obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciążył m.in. na: 1) producencie wyrobów akcyzowych, 2) importerze wyrobów akcyzowych, 3) sprzedawcy wyrobów akcyzowych, 4) podmiocie świadczącym usługi w zakresie wyrobów akcyzowych, 5) nabywcy wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna. Wyroby akcyzowe wymienione zostały w wykazie pod pozycją nr 1 załącznika nr 6 do powołanej ustawy. Wśród tych wyrobów znajdowały się produkty naftowe i syntetyczne paliwa płynne. W świetle powołanej regulacji, na każdym z wymienionych podmiotów ciążył samoistny obowiązek podatkowy, jednak jak słusznie wskazał organ odwoławczy, dla ustalenia czy PHU A R. B. był podatnikiem podatku akcyzowego, istotnym było ustalenie następujących faktów: a) czy dokonywał sprzedaży wyrobów akcyzowych; b) wyroby te podlegały z mocy prawa opodatkowaniem tym podatkiem; c) czy na jakimś wcześniejszym etapie został uiszczony od tych towarów podatek akcyzowy. W postępowaniu podatkowym nie było sporne, że PHU A sprzedawało wyroby akcyzowe – benzyny oraz olej napędowy. Nie było też wątpliwości, że skarżący od sprzedanych paliw, nabytych od PW B, nie uiścił podatku akcyzowego. Biorąc pod uwagę jednofazowy charakter tego podatku, w toku postępowania podatkowego podjęto czynności w celu ustalenia, czy podatek został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu. Z czynności podjętych wobec kontrahenta skarżącego wynika bezsprzecznie, że podatek akcyzowy wobec jego nieistnienia w obrocie prawnym, nie został przez niego zadeklarowany i uiszczony. Brak było również jakiejkolwiek danych dotyczących wytworzenia paliw dostarczonych do PHU A (źródeł ich pochodzenia i nabycia przez PW B dla celów odsprzedaży). Prawidłowo zatem organ odwoławczy przyjął, że wobec nieuiszczenia przedmiotowego podatku na wcześniejszym etapie obrotu paliwem, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku VAT, to na skarżącym jako nabywcy wyrobu akcyzowego, od którego nie pobrano podatku, ciąży obowiązek podatkowy. Z regulacji tej bowiem wynika, że ustawodawca niejako zabezpieczył się przed sytuacją, gdy posiadane wyroby akcyzowe nie zostały obciążone podatkiem akcyzowym na wcześniejszym etapie obrotu, chociaż powinny być obciążone, albo gdy we wcześniejszej fazie obrotu podatek został uiszczony w niższej wysokości, niż wynika to z przepisów. Jakkolwiek organ I instancji w decyzji z dnia [...] jako podstawę opodatkowania przyjął przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku VAT (sprzedawca wyrobów akcyzowych), to jednak fakt ten nie rodzi obowiązku wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, bowiem została ona zaskarżona i w wyniku postępowania odwoławczego, skutkującego ponownym rozpoznaniem sprawy, organ odwoławczy przyjął prawidłową podstawę prawną (art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku VAT). Bez znaczenia w sprawie jest podniesiona przez skarżącego w skardze okoliczność, że przed dokonaniem z PW B W. S., skarżący dochował należytej staranności w zakresie sprawdzenia tego kontrahenta. Stanowią o tym w jego przekonaniu, kserokopia duplikatu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w sprawie nadania W. S. numeru identyfikacji podatkowej oraz kserokopia deklaracji VAT-7 PW B za grudzień 2003 r. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że niepotwierdzone urzędowo kserokopie nie mają waloru dokumentu i w przypadku wystąpienia takiej okoliczności, to na osobie, której okazuje się takowe kserokopie, ciąży ryzyko uznania ich za prawdziwe. Dlatego też w obrocie gospodarczym, konsekwencje wyboru nieuczciwego kontrahenta, muszą obciążać podmiot, który dokonał z takowym kontrahentem transakcji. Ponadto posiadanie przez skarżącego faktur VAT potwierdzających rzekome zdarzenia gospodarcze nie świadczy, iż można wywieść z nich korzystne w zakresie obowiązku podatkowego, skutki prawne. Faktury te, jak ujawniło przeprowadzone postępowanie dowodowe, były fikcyjne. W toku tego postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia, czy wystawca kwestionowanych faktur (PW B) prowadził dokumentację, czy posiada on kopie tych faktur, a przede wszystkim czy jest zarejestrowanym podatnikiem. Postępowanie wykazało, że żadne z obowiązków spoczywających na tym "przedsiębiorcy" nie zostały spełnione, a należny podatek akcyzowy nie został na żadnym etapie obrotu zapłacony. Chociaż przepis art. 187 § 1 Op nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, nie może to zwalniać strony od współudziału w realizacji tego obowiązku. I tak czynności podejmowane przez organ podatkowy w toku postępowania dowodowego, powinny być wspierane przez podatnika, szczególnie gdy chce się bronić przed obciążeniem go nienależnym w jego ocenie, zobowiązaniem podatkowym. Skarżący w przedmiotowej sprawie takowych czynności nie podjął. Słusznie organ odwoławczy zauważył, wbrew twierdzeniu skarżącego, że istnieje możliwość ustalenia na wniosek zainteresowanego, czy kontrahent jest zarejestrowanym podatnikiem. W okresie kiedy skarżący dokonywał z PW B rzekomych transakcji, stanowił o tym przepis art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. Nr 142, poz. 702 ze zm.). Reasumując Sąd stwierdza, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy – Ordynacja podatkowa, a ustalony stan faktyczny dał podstawę do określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od marca do grudnia 2003 r. W świetle powyższego, wobec braku stwierdzenia wad procesowych oraz naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skargę jako nieuzasadnioną, oddalił.