I SA/Wr 1291/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok, skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika procesowego - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 17 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., z uwagi na możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł, że zostały zajęte wszystkie jego rachunki bankowe, co oznacza w obliczu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, pozbawienie środków niezbędnych do jej prowadzenia. W związku z powyższym nie będzie mógł także terminowo regulować zobowiązań wobec kontrahentów, co w konsekwencji spowoduje kumulację odsetek za zwłokę oraz utratę wizerunku skarżącego jako rzetelnego kontrahenta. Zdaniem skarżącego, wspomniana egzekucja doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, która jest jego jedynym źródłem utrzymania, a szkoda przez nią wyrządzona nie zostanie zrekompensowana przez zwrot wyegzekwowanych świadczeń, gdyż skarżący będzie postrzegany jako nierzetelny kontrahent, co może uniemożliwić jego powrót do branży. Na poparcie przedmiotowego wniosku skarżący przywołał tezę zawartą w postanowieniu NSA z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt FZ 136/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego unormowania wynika, że wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja strony w tej materii powinna być poparta nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć jako dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony a także takie, które mogą wpłynąć na tę sytuację, jak np. odpisy zajęć egzekucyjnych. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku oraz ocena sytuacji finansowo-majątkowej wnioskodawcy, w świetle przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie jego żądania. Okoliczności podane w uzasadnieniu wniosku nie zostały bowiem poparte stosowną dokumentacją finansową i majątkową skarżącego oraz odpisami zajęć egzekucyjnych, do których skarżący odwołał się próbując wykazać, że środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunków bankowych, spowoduje skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu zauważyć należy, że konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty kwoty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Reasumując, skoro skarżący nie wykazał okoliczności świadczących o możliwości wyrządzenia (poprzez wykonanie decyzji) znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.