I SA/Wr 1310/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi "A"sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka, Skarżąca, Podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r, nr [...], określającą skarżącej Spółce stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w wysokości 151.506,14 zł. Organ I instancji, wydając w/w decyzję uznał, że Spółka bezzasadnie dokonała obniżenia przychodów za 2009 r. o kwotę 919.734,98 zł, dokonując dwóch korekt faktury nr [...] z dnia 7 listopada 2007 r., wystawionej pierwotnie na kwotę 552.658,93 EUR – obniżając tę kwotę odpowiednio o kwotę 165.797,68 EUR (faktura korygująca nr [...] z dnia 10 sierpnia 2008 r.), a następnie o kwotę 221.063,57 EUR (faktura korygująca [...] z dnia 3 sierpnia 2009 r.). Korekty wynikały obniżenia wartości usługi wykonanej przez Spółkę na rzecz niemieckiej firmy "B" z siedzibą w W. (dalej "B", spółka niemiecka), na podstawie umowy o współpracy pomiędzy w/w podmiotami. Jak wynikało z ustaleń organu I instancji, usługa miała polegać m.in. na analizie rynku, zbudowaniu struktury organizacyjnej nowego podmiotu zlokalizowanego w Czechach, stworzenia systemu controllingu, dokumentacji, systemu szkoleń, zatrudnienia personelu, nawiązania umów z kontrahentami. Jak wyjaśniała Spółka, kontrahent niemiecki uznał, że usługa ta nie przyniosła spodziewanych wyników ekonomicznych (co wynikało w znacznej mierze z wad w procesie rekrutacji i obciążało stronę polską), w związku z czym "B", zgodnie z zastrzeżeniem umownym zażądał obniżenia wartości wynagrodzenia skarżącej Spółki. W opinii organu I instancji dokonana na skutek powyższego przez podatnika korekta nie znajdowała jednak oparcia w dokumentach źródłowych w postaci wyliczeń lub analiz, ale wynikała jedynie z szacunków i wyliczeń statystycznych spółki niemieckiej, co należało ocenić jako próbę przerzucenia przez "B" na Skarżącą skutków ekonomicznych chybionej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła zarzuty naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm - dalej: u.p.d.o.p.) oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 122, art. 121, art. 193, art. 199a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: O.p. Zdaniem podatnika, obniżenie przychodów w 2009 r., wynikające ze skorygowania faktury nr [...] było uzasadnione faktycznym późniejszym obniżeniem wartości usługi na życzenie spółki niemieckiej, przy czym możliwość taka została dopuszczona przez strony w umowie o współpracy. Nie zgodziła się Spółka z zarzutami niewykazania podstaw do wyliczenia kwoty obniżenia ceny usługi i podkreśliła, że nie gromadziła dokumentacji n wyliczenia strat poniesionych przez niemieckiego kontrahenta, bowiem zaakceptowała przedstawione przez zleceniodawcę zarzuty i argumenty. Zdaniem podatnika, organ odmówił udokumentowanym zdarzeniom rzeczywistego charakteru, wobec czego powinien przed wydaniem decyzji wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. Orzekając w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając, że było ono prawidłowe, choć z innych przyczyn, niż wskazane w uzasadnieniu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. Wskazując na treść art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. organ odwoławczy wyjaśnił, że niezależnie od przyczyn korekty faktury , jej skutek należy uwzględnić w okresie sprawozdawczym, w którym został, na podstawie faktury pierwotnej, wykazany przychód należny. Jak stwierdził organ, że faktura korygująca nie dokumentuje niezależnego zdarzenia gospodarczego, ale zawsze odnosi się do konkretnej faktury sprzedaży, a tym samym do stanu zaistniałego w przeszłości. Jej wystawienie nie generuje zatem nowego momentu powstania przychodu, ale modyfikuje jego pierwotną wysokość. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie korekty wystawione przez Spółkę w 2008 i 2009 r. dotyczą faktury pierwotnej z 2007 r., tym samym powinny mieć wpływ na wysokość przychodu osiągniętego w 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił nadto uwagę, że powyższe stanowisko opiera się na orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych m.in. w wyrokach z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2005/10, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2422/10 oraz z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2653/10. Z tych względów organ uznał, że prawidłowo organ I instancji zakwestionował dokonaną przez Spółkę korektę przychodów za 2009 r. , jakkolwiek powołując się na niewłaściwe przyczyny. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji dotyczącej rozliczenia za 2009 r. brak jest podstaw do zajęcia stanowiska co do zasadności zarzutów strony i oceny dopuszczalności korekty przychodów w 2007 r. W skardze Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p., art. 2 i 217 Konstytucji RP oraz art. 120, 121 § 1 , art. 127 , art. 193 i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zdaniem podatników rozstrzygnięcie organu zostało oparte na treści orzeczeń sądów administracyjnych, wydanych w 2012 r. i narusza przez to podstawowe zasady konstytucyjne oraz zasady postępowania podatkowego. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie reguluje wprost zasad dokonywania korekt przychodu i nie wskazuje, czy zmiana wysokości przychodu powinna następować w dacie wystawienia faktury, czy w dacie powstania pierwotnego obowiązku podatkowego. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącej Spółki, podejmując decyzję o rozliczeniu korekty, słusznie kierowała się ona rozstrzygnięciami organów podatkowych i sądów, które do roku 2012 w przeważającej części potwierdzały zasadność skorygowania przychodów na moment wystawienia faktury korygującej, w przypadku, gdy już w momencie zawarcia umowy strony dopuściły możliwość korekty, jednak przesłanki do jej dokonania powstały w okresie późniejszym. Jak podnosi strona skarżąca, w orzecznictwie do 2012 r. przyjmowano, że tylko jeżeli korekta faktury ma na celu naprawienie błędu popełnionego w momencie rozpoznawania przychodu, prawidłowe jego wykazanie powinno nastąpić w okresie popełnienia pomyłki. Natomiast w razie przyczyna korekty powstała w okresie późniejszym, w razie np. późniejszej zmiany ceny, korekty przychodu należało dokonać na bieżąco, w momencie zmiany wysokości ceny. Skarżąca Spółka podkreśliła, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu należnego, toteż zasadne jest przyjęcie, że przychód wykazany na fakturze jest w danym momencie należny, natomiast w razie późniejszej zmiany ceny wysokość przychodu należnego ulega zmianie. Gdyby Spółka przyjęła stanowisko akceptujące konieczność korygowania "historycznego" przychodu, byłoby to równoznaczne z uznaniem, że od początku był on ustalony w złej wysokości. Przyjęcie, że w każdej sytuacji przychód należy korygować wstecz powoduje, że np. w przypadku podwyższenia ceny po zakończeniu okresu rozliczeniowego powstaje zaległość podatkowa, której konsekwencją jest obciążenie podatnika koniecznością zapłaty odsetek za zwłokę. Przyjęcie rygorystycznej zasady korygowania przychodu jedynie w roku jego rozpoznania daje wręcz możliwość manipulacji podatkowych. Spółka zaznaczyła, że korygując przychód w dacie wystawienia faktury korygującej uwzględniła warunki prowadzenia działalności gospodarczej oraz kierowała się wykładnią celowościową i gospodarczą i nie działała w celu osiągnięcia korzyści podatkowych. Strona skarżąca podkreśliła, że ujednoliconego od 2012 r. stanowiska w zakresie korygowania przychodów nie zajął w niniejszej sprawie organ I instancji. Strona nie może natomiast ponosić negatywnych konsekwencji zmiany stanowiska organów podatkowych w sytuacji gdy do połowy 2012 r. jej działania były akceptowane przez organy i sądy. Utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu odwoławczego sankcjonowałoby, zdaniem Spółki, naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. Kolejny zarzut skargi dotyczył zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia – zdaniem skarżącej Spółki działanie takie stanowiło próbę utrzymania w mocy decyzji organu I instancji , która powinna być uchylona , a postępowanie umorzone. Strona podniosła w tym miejscu, że organ, podważając rzeczywistą i ostateczną wartość usługi zrealizowanej przez Spółkę, ustaloną przez obie strony kontraktu , podważył w istocie dokonanie zapisu księgowego zgodnie z rzeczywistością. Niezgodność zapisu księgowego z rzeczywistością świadczy o nierzetelności ksiąg, tymczasem organ orzekł jedynie o ich wadliwości, nie stwierdzając nierzetelności ksiąg zgodnie z procedurą określoną w art. 193 §6-8 O.p., przez co nie obalił domniemania ich prawdziwości. Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 2 i art. 217 Konstytucji Spółka podniosła, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego, oparte na zmianach linii orzeczniczej, narusza zasadę, że źródłem ograniczenia praw podatnika do odliczenia podatku naliczonego może być jedynie ustawa, a nie orzeczenia sądów administracyjnych, podobnie jak wynikającą z art. 120 O.p. zasadę praworządności. W skardze podniesiono również, że organ I instancji zakwestionował obniżenie przychodu, wynikające z faktur korygujących, a jednocześnie nie stwierdził nierzetelności ksiąg podatkowych zgodnie z procedurą określoną w art. 193 §6-8 O.p. Tym samym wszelkie ustalenia faktyczne poczynione przez ten organ należało uznać za niedokonane i niemające mocy wiążącej – co obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji i umorzenia postepowania, bez analizowania zasadności rozstrzygnięcia. Końcowo wreszcie Spółka zarzuciła, że określając w zaskarżonej decyzji wartość obniżenia przez stronę przychodów w 2009 r. na kwotę 919.734,98 zł organ odwoławczy stwierdził, że wpływ na tę kwotę miały korekty faktury nr [...] z dnia 7 listopada 2007 r., dokonane fakturami: nr [...] z dnia 10 sierpnia 2008 r. oraz nr [...]z 3 sierpnia 2009 r. Tymczasem Spółka w 2009 r. ujęła w przychodach wyłącznie wartość wynikającą z faktury nr [...]– co świadczy o naruszeniu przez organ art. 122 O.p. W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżąca Spółka podtrzymała zarzuty podniesione w skardze, zwracając uwagę na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w związku z błędnym przyjęciem przez organy spornego zmniejszenia przychodu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Spór między stronami dotyczył tego, w jakiej dacie Spółka powinna dokonać korekty przychodów w związku z wystawieniem w 2009 r. faktury korygującej wartość usługi, w sytuacji, gdy możliwość późniejszej zmiany tej wartości została przewidziana w umowie pomiędzy Spółką a jej kontrahentem. Spółka utrzymuje, że prawidłowo dokonała korekty w roku wystawienia faktury korygującej, jako że zdarzenie powodujące obniżenie wysokości przychodu należnego miało miejsce już po wystawieniu oryginalnej faktury. Zdaniem natomiast organu odwoławczego okoliczności, które zaważyły na późniejszym, odmiennym określeniu wartości przychodu należnego nie mają wpływu na zasady dokonywania korekty przychodów, która zawsze powinna być odnoszona do roku, w którym wykazano przychód wynikający z pierwotnej faktury. Zdaniem Sądu, to stanowisko organu zasługuje na akceptację w niniejszej sprawie. Regulacje dotyczące przychodów osoby prawnej zostały zawarte w przepisach art. 12 ust. 3a – 3e i 4b u.p.d.o.p. I tak zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności (art. 12 ust. 3 a u.p.d.o.p.). Organ podatkowy słusznie zatem zauważył w niniejszej sprawie, że przytoczone regulacje wiążą wykazanie przychodu należnego z wystawieniem faktury. Jednocześnie nie określają one bezpośrednio, jakie skutki, co do określenia momentu powstania przychodu, wywołują zmiany (korekty) faktury dokumentującej sprzedaż usług lub towarów. Brak jest przy tym jakiegokolwiek odesłania do innych regulacji w tym przepisów o podatku od towarów i usług, co powoduje, że nie można, zdaniem Sądu, w przypadku korekty przychodu dla podatku dochodowego od osób prawnych stosować w drodze analogii rozwiązań przyjętych w podatku od towarów i usług. Powiązanie przychodu należnego z fakturą wyraża się w tym, że faktura jest dowodem księgowym, stanowiącym podstawę ujęcia w księgach rachunkowych przychodu należnego i to z niej wynika wielkość i wartość sprzedaży. Przychód należny wykazany w fakturze może być jednocześnie korygowany poprzez wystawienie faktury korygującej. Faktura korygująca winna odnosić się do konkretnej faktury sprzedaży bez względu na to czy mamy do czynienia z fakturą VAT, czy z inna fakturą bądź rachunkiem, o którym mowa w art. 87 § 1 Ordynacji podatkowej. Skutkiem wystawienia faktury korygującej sprzedaż usług lub towarów jest zmiana w rozliczeniu przychodów z tej sprzedaży. Korekta faktury powoduje zatem zmniejszenie lub zwiększenie przychodów ze sprzedaży o konkretną kwotę (wartość) zawartą w fakturze korygującej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w fakturę korygującą spółka wystawiła w związku obniżeniem wykazanego uprzednio przychodu o wartość wynikającą z uzgodnień z kontrahentem, która miała odzwierciedlać stopień niewykonania bądź wadliwego wykonania przez stronę usługi. Tym samym wskutek wystawienia faktury korygującej, przychód należny wykazany przez spółkę został de facto określony w kwocie niższej, aniżeli wykazany w fakturze pierwotnej. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji uznać należy, że przychód należny został zaniżony bądź zawyżony w momencie wystawienia faktury pierwotnej. Jakkolwiek przy tym zmiana wartości świadczenia spółki w wyniku uzgodnień z kontrahentem miała miejsce po wystawieniu faktury pierwotnej (co dopuszczała umowa pomiędzy stronami), to okoliczności, które zaważyły na zmianie ceny wykazanej na tej fakturze, dotyczyły wykonania samego świadczenia. Tak więc korekta przychodu wiązała się uznaniem, że odpowiadająca świadczeniu spółki wartość świadczenia jej kontrahenta (cena usługi) była w rzeczywistości niższa niż, niż wynikało to z faktury wystawionej w 2007 r., a więc, że błędnie został na jej podstawie określony przychód należny spółki. Wartość sprzedaży (przychód netto) wykazana w fakturze może być zatem korygowana przez wystawienie faktury korygującej do konkretnej faktury sprzedaży, co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, że faktura korygująca winna być rozliczona w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy faktura pierwotna, ponieważ późniejsze wystawienie faktury korygującej skutkuje jedynie zmianą wysokości przychodu, nie zaś datą jego powstania. Reasumując Sąd uznał, że prawidłowe było stanowisko organu odwoławczego co do tego, że korekty faktury wystawionej w 2007 r. mogły wpłynąć na wysokość przychodów w tymże roku, nie zaś w roku 2009. Jakkolwiek w kwestii momentu rozliczenia korekt przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych orzecznictwo rzeczywiście było przez jakiś czas rozbieżne, to przynajmniej od 2012 r. można mówić o ukształtowaniu się w zasadzie jednolitej linii orzeczniczej, potwierdzającej prawidłowość argumentacji organu w niniejszej sprawie. Przykładowo w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2653/10 NSA stwierdził wprost, że skoro ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych "nie określił żadnych reguł dotyczących korekty wartości należnego przychodu podatkowego w danym okresie rozliczeniowym, to nie ma podstaw prawnych, aby przyjmować, że dla daty rozliczenia takiej korekty przychodu netto i w konsekwencji dla określenia momentu (daty) powstania obowiązku podatkowego istotne znaczenie mają okoliczności związane z wystawieniem faktury korygującej, która obniżałaby lub zwiększałaby przychód. W rezultacie, bez względu na przyczynę wystawienia faktura korygująca, korekta wielkości przychodu powinna być rozliczona w okresie rozliczeniowym, w którym został już ujęty przychód należny z uwzględnieniem zasad określających datę powstania przychodu". Podkreślenia wymaga, że wbrew zarzutom strony, organ nie oparł jednak swojej decyzji na orzeczeniach sądowych, ale na treści powołanych przepisów ustawy (art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p.), dokonując wszakże odmiennej, niż podatnik ich interpretacji. Fakt, że regulacje powyższe były wcześniej różnie interpretowane w odniesieniu do spornego w sprawie problemu nie może stanowić uzasadnienia dla odstąpienia przez organ od stanowiska, które opiera się na prawidłowej wykładni przepisów ustawy. Strona, mając zresztą świadomość rozbieżnych poglądów w orzecznictwie, miała możliwość wystąpienia z wnioskiem wydanie indywidualnej o interpretacji przepisów prawa podatkowego przed dokonaniem korekty przychodów. Nie można natomiast stawiać organowi zarzutu naruszenia art. 217 Konstytucji i art. 120 O.p., bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które organ zastosował i powołał w swoim rozstrzygnięciu. Z powyższych względów zasadnie organ uznał, że nie zaistniały w rozpoznawanej sprawie podstawy do obniżenia przychodów Spółki za 2009 r. Skoro zaś prawidłowo organ I instancji określił wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., nie było podstawy do uchylenia lub zmiany tej decyzji, wobec czego zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. należało uznać za bezzasadny. Jednocześnie, skoro słusznie zakwestionował organ odwoławczy rozliczenie przez Spółkę spornej korekty w 2009 r. z uwagi na odmienną niż podatnik interpretację przepisu art. 12ust 3 i 3a u.p.o.p. co do momentu uwzględnienia w przychodach korekty faktury sprzedaży, przedwczesne byłoby odniesienie się przez organ do zarzutów podatnika co do podstaw do kwestionowania zasadności samej korekty przychodów. Merytoryczne kwestie dotyczące możliwości pomniejszenia przez spółkę przychodów o kwoty wynikające z korekt faktury nr [...] mogłyby być bowiem przedmiotem rozważań jedynie w odniesieniu do roku 2007 tj. roku, w którym spółka co do zasady powinna rozliczać korekty faktur wystawionych w 2007 r., nie zaś w decyzji rozstrzygającej o wysokości straty Spółki za 2009 r. Zważywszy, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołał się na inną podstawę prawną, niż będąca podstawą określenia wysokości straty w postępowaniu pierwszo instancyjnym, przepisu art. 233 §1 pkt 1 O.p. przez nieuwzględnienie zasady dwuinstancyjności, odniesienia wymaga także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności. Kompetencje reformatoryjne organu odwoławczego obejmowały, zdaniem Sądu, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy słusznie zakwestionował on pomniejszenie przychodów o określoną kwotę, przy jednoczesnej zmianie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że organ II instancji nie opierał swojej decyzji na innych dowodach lub okolicznościach, niż zbadane i przyjęte przez organ I instancji, a jedynie wskazał na inną przyczynę zakwestionowania dokonanej przez spółkę korekty. Zasada dwuinstancyjności ma zapewnić stronie w postępowaniu dwukrotne rozpoznanie sprawy i sprzeciwia się w związku z tym wydaniu decyzji przez organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy, który nie był przedmiotem badania i oceny w I instancji, nie stoi natomiast na przeszkodzie podniesieniu przez organ odwoławczy innej argumentacji prawnej odnośnie tych samych ustaleń, na które powoływał się organ I instancji. Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości w odniesieniu do wysokości przedmiotu sporu, wynikającego z korekty faktury. Z korekty faktury z dnia 3 sierpnia 2009 r. wynika bowiem, że dotyczyła kwoty 919.734,98 zł (221.063,57 Euro), strona nie kwestionowała też tej wysokości w postępowaniu kontrolnym lub odwoławczym. Zgodzić się należy z organem podatkowym co do bezzasadności zarzutu braku stwierdzenia nierzetelności ksiąg podatkowych. Pomniejszenie przez Spółkę przychodu za 2009 r. nie zostało bowiem zakwestionowane przez organ odwoławczy z uwagi na stwierdzenie nierzetelności faktury korygującej, ale ze względu na stwierdzenie wadliwego – w świetle interpretacji przepisów prawa materialnego - przyjęcia jej do rozliczenia w 2009 r. Nierzetelność ksiąg podatkowych ma miejsce w wypadku, gdy zawarte w nich zapisy nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych – czego organ nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie. Błędne uwzględnienie przez podatnika pomniejszenia przychodu, wynikające z faktu wystawienia faktury korygującej, prowadzi natomiast do wadliwości ksiąg podatkowych, a nie ich nierzetelności. Dostrzeżenie przez organ tej wady skutkować musiało nieuwzględnieniem błędnie dokonanego w 2009 r, pomniejszenia przychodu, co zaważyło na kształcie rozstrzygnięcia. Organ II instancji nie wypowiadał się natomiast w kwestii rzetelności samej faktury korygującej i czy mogła ona ze względu na swoją wiarygodność materialną stanowić ostatecznie podstawę korekty zapisów księgowych w 2007 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie prawidłowo zastosowanych i zinterpretowanych przepisów prawa materialnego. Nie dopatrzył się Sąd również ze strony organu naruszeń przepisów postepowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 200r Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.