I SA/Wr 140/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. M. Z. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2010 r. skarżący zawarł wniosek o "zabezpieczenie postępowania skargowego na nieprawomocną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]nr [...] – poprzez wydanie zarządzenia tymczasowego o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji" i wydanie postanowienia w tym przedmiocie na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2009 r., II FZ 342/09; z 30 października 2009 r., II FZ 417/09). Atrybutu takiego nie posiada, będąca przedmiotem wniosku skarżącego, decyzja kasacyjna, tj. decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Oznacza to, że taka decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym oraz nie nakłada na stronę skarżącą żadnych nowych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie bądź w drodze przymusu (por. m. in. postanowienie WSA w Warszawie z 11 października 2005 r., III SA/Wa 2071/05, teza orzeczenia opublikowana [w:] B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Warszawa 2009, s. 326). Przedmiotowa decyzja ma zatem charakter wyłącznie procesowy i z tego względu nie podlega wykonaniu w trybie o jakim mowa wyżej. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.